Het HondenForum

Onze sammie wordt in februari 17 jaar.Hij gaat echt hard achteruit.
Hij valt vaak neer, ( soort van flauwvallen ) plast en poept vaker binnen. enz
Wij hebben nog een hond shiver.

Maar nu mijn vraag..

Is het beter ( als de tijd komt ) om sammie thuis in te laten slapen, zodat shiver ''afscheid'' kan nemen of is dit niet slim?

Of is het beter om naar de dierenarts te gaan en dat sammie gewoon ineens weg is?( in shiver zijn ogen? )

Wat is beter voor sammie en shiver?

Hoe hebben jullie dit gedaan?

pfff ik wil er eigenlijk helemaal niet aan denken maar ja! beter dan ffe snel een beslissing nemen toch?
Arme sammie viel vandaag neer tijdens het uitlaten. Ook als hij erg blij is om je te zien, word hij te druk en valt dan ook neer. Wij hopen eigenlijk dat hij vredig in zijn slaap gaat zonder pijn.
zucht arme sammie...

Ach, wat sneu het ouwetje...

Ik heb bijna 2 jaar geleden mijn Moos in moeten laten slapen. Moos was pas 5, en Saar (die is nu 5) was vanaf 8 weken samen met Moos geweest. Ik heb Moos bij de dierenarts in laten slapen omdat ik dat zelf een 'prettiger' idee vond, maar dat is dus echt iets heel, heel erg persoonlijks. Saar is toen mee geweest, en toen Moos was overleden hebben we Saar aan Moos laten ruiken. Ze liep daarna demonstratief weg en ging in een hoek van de kamer staan.
Ze hing ontzettend aan Moos, hij was haar God. En toch heeft ze hem nauwelijks gezocht daarna. Volgens de dierenarts was dat omdat ze nog aan overleden Moos heeft kunnen ruiken, maar in hoeverre dat echt klopt weet ik niet zo goed.

Ik zal als dat mogelijk is altijd mijn honden thuis in laten slapen.
Vind het persoonlijk minder stressvol voor ze en de andere dieren kunnen dan in hun eigen omgeving afscheid nemen.
De keren dat ik het zo gedaan heb was het, hoewel natuurlijk heel erg verdrietig, ook een waardig en mooi afscheid.

Sterkte met het naderende afscheid van Sammie

Als eerste wat erg dat het zo slecht gaat !

Ik heb zelf nog nooit een hond in hoeven laten slapen, maar ik weet wel van andere mensen dat die in de meeste gevallen de dieren erbij hebben gehouden. Ook heb ik bij een dierenarts gewerkt en stage gelopen en heb vaak meegemaakt dat mensen hun hond meenamen als ze hun hond toch bij de dierenarts lieten inslapen.
Wat ik dan van anderen heb gemerkt is dat thuis heel fijn is, de andere hond kan dan zelf bepalen of hij er even bij wil zijn of weg wil lopen. Elk dier is natuurlijk weer anders hoe hij erop reageert.
En ook lijkt het mij zelf fijner om het thuis te doen. Maar dat is natuurlijk voor iedereen verschillend.

In ieder geval sterkte ermee als het zover is!

ja daar ben ik dus bang voor dat shiver sammie gaat zoeken...
maar ik kan idd shiver ook meenemen...

Nanna schreef:Ik zou het meer van Sammie laten afhangen dan van Shiver.
Als Sammie het eng vindt bij de DA dan zou ik vragen of de DA thuis wil komen.
Wel rot voor je dat het einde van je hondje nu zo nabij is..

Maar idd we laten het ook meer van sammie afhangen. We willen dat het zo vredig mogelijk gaat.

@ Moos; wat verschrikkelijk dat Moos nog zo jong was! Dan komt het helemaal hard aan!

Mijn dieren worden ingeslapen in hun eigen vertrouwde omgeving. De andere dieren hebben de keus om weg te lopen of om erbij te blijven. Om afscheid te nemen of niet.

iones schreef:Mijn dieren worden ingeslapen in hun eigen vertrouwde omgeving. De andere dieren hebben de keus om weg te lopen of om erbij te blijven. Om afscheid te nemen of niet.

Dit zou gevoelsmatig ook mijn keus zijn, maar denk dat het erg persoonlijk is.

Heel veel sterkte met de arme Sammie. Geef hem maar een dikke knuffel van me.

Je maakt een goede keuze, voor Sammie is het denk ik ook niet leuk meer
Ik zou op je gevoel afgaan.. Of heb je nog geen voorkeur..?

Bedankt voor jullie reacties!

We gaan er nog eens over nadenken. Je kan het hem ook niet vragen he
We hopen dat hij nog even bij ons blijft, zodat hij onze nieuwe aanwinst Ziva nog kan leren kennen.

Hij krijgt zolang hij nog bij ons mag zijn gewoon wat extra knuffels

In augustus 2008 heb ik mijn golden Dayster moeten laten inslapen , lekker thuis met alle honden om hem heen. Normaal ga ik altijd naar de dierenarts maar nu heb ik het thuis gedaan omdat Dayster en mijn sint bernard twee handen op een buik waren.Mijn sint is er de hele tijd bij geweest en het ging heel gemoedelijk.Ik vind dat ik toen een goede keus heb gemaakt en mijn sint heeft weinig problemen gehad bij het missen van z,n maatje.

Gr,Zonta

Roan is thuis ingeslapen, lekker zn eigen vertrouwde omgeving en niks geen stress want bij dierenarts was stress voor hem

Ik heb Elena er toen bij gelaten, want die 2 waren echt 4 pootjes op 1 buik en zo kon ze zien wat er met m gebeurde.
Nou dat doe ik dus echt nooit meer, wat was dat een drama . Kan er nu 2,5 jaar later nog niet goed over praten.

Eerst ging Elena voor de da staan, zo van jij gaat niet naar hem toe.
Ik zat bij Roan op de grond, zn koppie bij me op schoot zoals we altijd saampjes op de grond zaten.

Mn broertje aan de ene kant, mn ma aan de andere kant.
Mn pa heeft er niet bij gezeten die was te druk met Elena bij de da weg te houden.

In principe was hij zo weg, nadat hij was overleden en de da weg was mocht Elena erbij.
Ze snuffelde even , draaide zich om en ging spelen.

We hebben afscheid van Roan genomen en een kwartiertje later kwam het vrouwtje van t dierencrematorium om Roan op te halen.
Niets aan de hand, Elena vond die mevrouw wel leuk.

Alle formaliteiten afgehandeld en ze haalt de brancard om Roan mee te nemen.
Op dat moment verandert Elena, ze begint zenuwachtig te drentelen van mij naar Roan en weer terug.

Heb nog geholpen om Roan op de brancard te leggen, heb m een laatste kusje gegeven en toen nam die vrouw hem met mn vader mee naar haar auto.

En toen raakte Elena volledig in paniek, ze zou bijna door t dubbel glas naar buiten zijn gevlogen.
Alsof ze toen pas begreep dat hij nooit meer terug zou komen

2 wkn heeft ze niet gegeten, daarna toch zeker een half jaar heel slecht.
Ze was heel down, niets kon haar vrolijk maken.
Zelfs op de training zag je dat ze niet lekker in dr vel zat.

Ze heeft m ook lang lopen zoeken als ik bij mn ouders was met haar.
Ze gaat ook graag naar mn ouders toe, maar zodra ik weg ga word ze onrustig. Dat heeft ze voor Roan zijn dood nooit gehad.

1,5 jaar heeft het geduurd voor ze weer de oude was.Heb ook heel lang zn naam niet kunnen noemen want dan ging ze lopen zoeken.

Heb echt nooit geweten dat het zo'n impact op die hond zou hebben, had ik dat wel geweten had ik haar er nooit bij gelaten

Jeetje angela!
dat is echt verschrikkelijk! echt zonde voor Elena dat ze Roan zo aan het zoeken was!
en dat heeft dan nog best lang geduurd!
Ik wist het ook niet dat het z'n impact kon hebben!

In het verleden heb ik de honden die we hebben moeten laten inslapen, altijd dat bij de DA gedaan.
Behalve bij 1, waren de honden altijd van slag als we thuis kwamen.
Nu met de weimaraners hebben mijn vriend en ik al tegen elkaar gezegd dat we ze thuis willen laten inslapen .
Ze vinden de DA helemaal niks. Dan kan de rest vd honden afscheid nemen als ze dat willen en dan kan ik ze zelf (lees: mijn vriend en ik) wegbrengen naar een crematorium zodat we later de as kunnen uitstrooien......

Niet leuk om over na te denken idd en hopelijk maakt jullie oudje Ziva idd nog mee.

Ik heb ervoor gekozen Nika thuis te laten inslapen.
Marouck en Biène waren er niet bij (die waren buiten geloof ik) zodat het in alle rust kon gebeuren.
Toen de dierenarts weg was heb ik hen er bij gelaten zodat ze konden zien dat Nika niet meer leefde.
Marouck rende eerst naar de bank waar ze op lag, sprong erop en ineens verstarde ze...ze keek naar Nika en liep weg.
Daarna kwam Biène, die ging eerst naast haar liggen (zoals ze altijd bij Nika lag) en daarna ging ze over haar heen staan bij haar kop, alsof ze wilde zeggen "het is goed zo".
Het was de bedoeling dat het crematorium haar een uurtje later zou ophalen maar die kwamen niet opdagen. Na gebeld te hebben zouden ze 's middags tegen een uur of 4 kunnen komen (Nika was om 11 uur ingeslapen geloof ik) maar dat heb ik geweigerd...het was bloedheet buiten en ik wilde niet dat ik haar zou gaan ruiken of dat ze echt helemaal stijf zou zijn voor ze weg ging. Heb toen een begraafplaats gebeld en haar daarnaartoe gebracht, wat ik achteraf heel fijn vond.
Als het kan wil ik het bij de volgende eigenlijk weer zo doen, ik vond het prettig dat de anderen "afscheid" op hun eigen manier hebben kunnen nemen. Ik hoop alleen dat dat nog heel lang duurt.

Ik had de hond van mijn voormalige schoonouders een dag
Ze waren met de zonnebloem weg lekker een dagje uit
Even in de namiddag was ik in de tuin aan het gooien met een bal zakt de hond van schoonmoeder in elkaar
Volgens mij was hij toen gewoon dood
Maar ja je probeert iets
Schrok zo het was ook niet warm het was in het voorjaar rond de 15 graden
Mijn ex man de hond reanimeren en mond op snuit beademing
Wij de auto in dus ik op de achterbank verder met de beademing
Heeft helaas niet geholpen
Maar onze hond had toen al afscheid genomen die had volgens mij al het idee dat de hond dood was
Die snufte een keer en liep de woonkamer in
Denk toch dat een hond ruikt dat een andere hond niet meer leeft
Met dit in mijn achterhoofd zou ik een hond thuis in laten slapen als er meerdere honden zijn
De da in Drachten zei ook dat honden het ruiken als een andere hond is overleden
Toch een soort van laatste groet zeg maar even snuffelen en er bij weg lopen
Het instinct zegt dan dat de andere hond dood is
Maar pfffffft wat een drama
Moet je je schoonouders vertellen na een gezellig dagje uit dat hun hond niet meer leeft

Toen het bij ons zo ver was dat Bor echt niet meer beter kon worden zou de DA eerst bij ons komen maar toen dat niet kon
is mijn vriend met Bor te voet gegaan.
Hij droeg ons geliefde Borreke het hele dorp door met de tranen in zijn ogen en hij droeg hem ook weer terug
Zodat wij allemaal afscheid konden nemen ook de andere hondjes en de katten.
Wat was dat een moeilijk moment dat ik hem zag aankomen met Bor in zijn armen zo liefdevol en zo verdrietig.
Alle hondjes en poezen zijn bij Bor geweest en hij is bij ons gebleven heel dicht bij ons huis ligt ie en Belle is er de hele tijd
bij gebleven en toen Bor begraven was ging ze op die plek liggen en is ze echt een hele tijd van slag geweest.
Pas met de komst van Bumper knapte ze weer wat op.

Ik denk dat het beter is dat de andere honden ook afscheid kunnen nemen.

Daisy is bij de da ingeslapen, omdat het op dat moment niet anders kon.
Wel meegenomen naar huis, laten snuffelen, overal bij laten zijn tot begraven aan toe.

Ik ben er voor om andere honden erbij te betrekken. Heb dat als positief ervaren. Ook met ons andere hondje zo gedaan trouwens.

Ik zou de hond gewoon thuis in laten slapen, dat verdienen ze .. En is in mijn ogen beter, dan een kil achteraf kamertje bij de DA

Alvast sterkte! ..

Helaas is sammie vanochtend heen gegaan.

We hadden het niet zo snel verwacht! helemaal niet zelfs.
We zijn snel naar de dierenarts gereden omdat het zo uit kwam!

Bedankt voor alle reacties!

Ik heb een topic geopend in memoriam

** Angela ** schreef:Roan is thuis ingeslapen, lekker zn eigen vertrouwde omgeving en niks geen stress want bij dierenarts was stress voor hem

Ik heb Elena er toen bij gelaten, want die 2 waren echt 4 pootjes op 1 buik en zo kon ze zien wat er met m gebeurde.
Nou dat doe ik dus echt nooit meer, wat was dat een drama . Kan er nu 2,5 jaar later nog niet goed over praten.

Eerst ging Elena voor de da staan, zo van jij gaat niet naar hem toe.
Ik zat bij Roan op de grond, zn koppie bij me op schoot zoals we altijd saampjes op de grond zaten.

Mn broertje aan de ene kant, mn ma aan de andere kant.
Mn pa heeft er niet bij gezeten die was te druk met Elena bij de da weg te houden.

In principe was hij zo weg, nadat hij was overleden en de da weg was mocht Elena erbij.
Ze snuffelde even , draaide zich om en ging spelen.

We hebben afscheid van Roan genomen en een kwartiertje later kwam het vrouwtje van t dierencrematorium om Roan op te halen.
Niets aan de hand, Elena vond die mevrouw wel leuk.

Alle formaliteiten afgehandeld en ze haalt de brancard om Roan mee te nemen.
Op dat moment verandert Elena, ze begint zenuwachtig te drentelen van mij naar Roan en weer terug.

Heb nog geholpen om Roan op de brancard te leggen, heb m een laatste kusje gegeven en toen nam die vrouw hem met mn vader mee naar haar auto.

En toen raakte Elena volledig in paniek, ze zou bijna door t dubbel glas naar buiten zijn gevlogen.
Alsof ze toen pas begreep dat hij nooit meer terug zou komen

2 wkn heeft ze niet gegeten, daarna toch zeker een half jaar heel slecht.
Ze was heel down, niets kon haar vrolijk maken.
Zelfs op de training zag je dat ze niet lekker in dr vel zat.

Ze heeft m ook lang lopen zoeken als ik bij mn ouders was met haar.
Ze gaat ook graag naar mn ouders toe, maar zodra ik weg ga word ze onrustig. Dat heeft ze voor Roan zijn dood nooit gehad.

1,5 jaar heeft het geduurd voor ze weer de oude was.Heb ook heel lang zn naam niet kunnen noemen want dan ging ze lopen zoeken.

Heb echt nooit geweten dat het zo'n impact op die hond zou hebben, had ik dat wel geweten had ik haar er nooit bij gelaten

En denk je dat het voor Elena anders zou zijn geweest als je Roan niet thuis had in laten slapen?
Geloof me, de rouwperiode zou er evengoed zijn geweest. Want ook honden hechten en ook honden rouwen om verlies.

Sepje schreef:Helaas is sammie vanochtend heen gegaan.

We hadden het niet zo snel verwacht! helemaal niet zelfs.
We zijn snel naar de dierenarts gereden omdat het zo uit kwam!

Bedankt voor alle reacties!

Ik heb een topic geopend in memoriam

Wees blij dat je de keuze nu niet hebt hoeven maken, en dat hij uit zichzelf rustig in zijn eigen omgeving is ingeslapen. Je mag in dat opzicht echt van geluk spreken.
Mooier dan hoe het nu gegaan is kun je het niet krijgen.
Heel veel sterkte met het verlies.

Ach sneu, heel veel sterkte gewenst. Wel aan de ene kant fijn dat hij thuis is ingeslapen.

Wens je veel sterkte