Ze blijft me verbazen
Geplaatst: 23 dec 2009 15:56
Biène dus....
Vanmiddag liep ik in het bos. Lekker veel sneeuw daar nog, dus camera mee om te proberen mooie plaatjes te schieten en vooral genieten.
De dames dartelden lekker door de sneeuw en aangezien ik nergens iemand anders zag of hoorde liep ik er heel ontspannen bij.
Op een geven moment ging mijn telefoon, mijn moeder belde om te vragen of ik niet met een gebroken been in het bos lag ofzo.
Mijn aandacht verslapte even door het telefoontje en ineens zie ik om de bocht een labrador aankomen. 
Biène liep een stuk voor me en zag hem ook, Marouck kon ik gelijk in d'r kladden pakken en aanlijnen. Niet dat die onbetrouwbaar met honden is, maar in haar overmatige enthousiasme zou ze mensen om kunnen springen. 
Biène liet zich niet terugroepen, die had sneeuw in haar oren denk ik.
De labrador liet zich óók niet terugroepen door zijn baas, dus een ontmoeting was niet meer te vermijden. Op dat moment zag ik achter de labrador nog een heleboel mensen lopen, met een stuk of 4 franse bulldogs. :N:
Biène besnuffelde de labrador met hoge staart en maakte ineens een speelbuiging.
OK....dat was het laatste wat ik verwachtte. Baas was inmiddels bij de labrador aangekomen (was een reu gelukkig), gaf Biène een aai over haar bol en nam de labrador mee....maar nu kwamen de Franse Bulldogs eraan. Biène had nog steeds een pak sneeuw in haar oren en ik begon hem nu toch lichtelijk te knijpen, geen idee hoe ze op zulke hondjes zou reageren.
Tot mijn grote verbazing snuffelde ze even en liep toen door met me, zelfs een klein pupje liet ze met rust (ze borstelde daar wel wat omdat het baasje van de pup lichtelijk paniekerig ertussen kwam staan, maar liet zich gelukkig wel meeroepen door me, echt hierkomen zat er echter nog steeds niet in).
15 meter achter de groep liep nog een oma en een kleiner kind, en ineens viel die oma om in de sneeuw en bleef liggen. Daar reageerde Biène gelukkig ook niet op en het kind vond ze al helemaal niet interessant.
Mensen hielpen oma omhoog, ik ben doorgelopen en heb Biène de hemel ingeprezen natuurlijk.
Biène heb ik altijd een beetje weggehouden van vreemde honden omdat ze soms wat onvoorspelbaar kan reageren in mijn ogen. Ze wil nog weleens wat dominant gedrag vertonen en ik zit simpelweg niet op knokpartijen met haar te wachten. Zeker kleine hondjes vind ik wat eng met haar.
Maar ze heeft vandaag bewezen dat ze eigenlijk meer vertrouwen mag hebben als ik haar doorgaans geef.
Geen lipje is omhoog geweest, geen grommetje is gevallen!
Vanmiddag liep ik in het bos. Lekker veel sneeuw daar nog, dus camera mee om te proberen mooie plaatjes te schieten en vooral genieten.
De dames dartelden lekker door de sneeuw en aangezien ik nergens iemand anders zag of hoorde liep ik er heel ontspannen bij.
Op een geven moment ging mijn telefoon, mijn moeder belde om te vragen of ik niet met een gebroken been in het bos lag ofzo.
Mijn aandacht verslapte even door het telefoontje en ineens zie ik om de bocht een labrador aankomen. Biène liep een stuk voor me en zag hem ook, Marouck kon ik gelijk in d'r kladden pakken en aanlijnen. Niet dat die onbetrouwbaar met honden is, maar in haar overmatige enthousiasme zou ze mensen om kunnen springen. Biène liet zich niet terugroepen, die had sneeuw in haar oren denk ik. De labrador liet zich óók niet terugroepen door zijn baas, dus een ontmoeting was niet meer te vermijden. Op dat moment zag ik achter de labrador nog een heleboel mensen lopen, met een stuk of 4 franse bulldogs. :N:
Biène besnuffelde de labrador met hoge staart en maakte ineens een speelbuiging.
OK....dat was het laatste wat ik verwachtte. Baas was inmiddels bij de labrador aangekomen (was een reu gelukkig), gaf Biène een aai over haar bol en nam de labrador mee....maar nu kwamen de Franse Bulldogs eraan. Biène had nog steeds een pak sneeuw in haar oren en ik begon hem nu toch lichtelijk te knijpen, geen idee hoe ze op zulke hondjes zou reageren.Tot mijn grote verbazing snuffelde ze even en liep toen door met me, zelfs een klein pupje liet ze met rust (ze borstelde daar wel wat omdat het baasje van de pup lichtelijk paniekerig ertussen kwam staan, maar liet zich gelukkig wel meeroepen door me, echt hierkomen zat er echter nog steeds niet in).
15 meter achter de groep liep nog een oma en een kleiner kind, en ineens viel die oma om in de sneeuw en bleef liggen. Daar reageerde Biène gelukkig ook niet op en het kind vond ze al helemaal niet interessant.
Mensen hielpen oma omhoog, ik ben doorgelopen en heb Biène de hemel ingeprezen natuurlijk.
Biène heb ik altijd een beetje weggehouden van vreemde honden omdat ze soms wat onvoorspelbaar kan reageren in mijn ogen. Ze wil nog weleens wat dominant gedrag vertonen en ik zit simpelweg niet op knokpartijen met haar te wachten. Zeker kleine hondjes vind ik wat eng met haar.
Maar ze heeft vandaag bewezen dat ze eigenlijk meer vertrouwen mag hebben als ik haar doorgaans geef.
Geen lipje is omhoog geweest, geen grommetje is gevallen!
Ik vind dat aan Jola juist lastig dat het soms goed gaat andere keren minder... zelfs bij dezelfde honden verschilt dat enorm. Weet je nooit waar je nou aan toe bent 
