Het HondenForum

Zoals altijd als ik iets kwijt moet met betrekking tot het onderwerp: honden, zet ik het hier neer.
De hond van mijn ouders, een Westie, Django, is anderhalf jaar geleden overleden. Al een tijdje dacht mijn moeder dat ze weer klaar was voor een nieuwe Westie, mede onder invloed van mijn vader, die het super graag wilde (maar overigens heel weinig thuis is). Tja, en ik wilde het natuurlijk ook graag, want het betekende een nieuw vriendje voor Lara (mijn Westie).

Enfin, twee weken geleden gingen mijn vader en ik op weg naar Friesland om de pup te halen, een reutje, super geinig. Alles thuis was al geregeld, een mandje, een bench, speeltjes, dekentjes, alles. Hij was pas 7 weken, dus nog erg klein, echt een babytje. Mijn moeder heeft hiervoor al twee honden gehad, een Golden Retriever en een Westie. De Golden kreeg ze met iets van 5 maanden, de Westie met 6 maanden, dus het was echt wennen voor haar.

Ik zag de opvoeding gelijk fout lopen. Mijn ouders besloten het zo te doen: Storm zou 's nachts in de bench slapen en tussendoor zouden ze hem laten plassen en poepen buiten. Maar mijn vader ging er de eerste nacht al bij liggen, omdat hij ging piepen. Nou ja, op zich niet zo heel erg natuurlijk, ik kan best begrijpen dat je zo een beestje wil troosten. Maar zo ging het dus iedere nacht, hij bleef piepen. Toen heeft mijn moeder hem mee naar boven genomen en op bed laten slapen. Dat bed pieste hij natuurlijk helemaal onder en hij wilde 's nachts gewoon bijna niet slapen en bleef piepen.

Bovendien was hij al vrij 'dominant' en bijterig en mijn ouders zijn niet streng genoeg om daartegen op te treden, met als resultaat dat hij twee weken lang overal zijn zin in kreeg en al een beetje de baas was in huis.

Zaterdagochtend belde mijn moeder huilend op: Ik red het niet meer, ik heb al twee weken niet geslapen, ik ga eraan kapot. Ik kan het niet. Nou, ik aangeboden dat ik hem dan wel zou nemen, terwijl ik een hele zware studie doe en eigenlijk een heel klein huis heb zonder tuin, maar goed, om hem nou direct weg te doen.... Dat is niet onze stijl. Tot nu toe hebben we alle dieren altijd hun hele leven gehad. Maar goed, ze vond het niet goed dat hij bij mij kwam en had al een collega opgebeld. Een echte dierenvriend, heeft al drie honden en is actief voor een stichting voor honden uit Portugal en heeft goede contacten voor het herplaatsen van honden. Ik was het hier totaal niet mee eens, maar heb niet de mogelijkheid gekregen er verder iets aan te doen. Ik heb meerdere malen gepleit dat ik hem wilde hebben, maar als ik eerlijk ben, stond ik er niet volledig achter, omdat mijn tijd ook schaars is en ik eigenlijk wil wachten met een tweede hond totdat ik een huis met een tuin heb, maar goed, ik ben me echt gaan hechten aan dit beestje en wilde hem niet kwijt.

Om een lang verhaal kort te maken: hij woont nu bij een echtpaar van rond de 60, allebei altijd thuis, hun hele leven Westies gehad en iedere dag wandelen. Ik ken die mensen en ik moet eerlijk bekennen dat hij het daar nog beter zou hebben dan bij mij. Hij is goed terecht gekomen. Maar toch blijft het steken, ik had niet verwacht dat ik me zo snel zou hechten aan zo een beestje en dat terwijl hij niet eens van mij was.

Ik hou niet van leuren met dieren en ik weet dat mijn moeder beter had moeten nadenken, maar gelukkig heeft ze gezorgd voor een goed tehuis voor hem. Dat is wat ik het belangrijkste vind. Ik lig al nachten wakker aan hem te denken, maar ik moet het loslaten. Bij mij plaatsen was toch ook niet de ideale optie geweest. Bij deze mensen heeft hij het goed. Toch mis ik hem verschrikkelijk, bah.

Sorry voor het lange verhaal, maar ik wilde het even van me afschrijven.

@ Nanna. Ja, mijn ouders gaan voorlopig helemaal nergens meer aan beginnen . Maar omdat mijn moeder toch wel de behoefte voelt een hond in huis te hebben, zal ze over een (lange) tijd gaan voor een herplaatser inderdaad. Daar hebben we het uitgebreid over gehad. Daar helpt ze zichzelf mee en ook de hond, dus dat is dubbel zo fijn .

Vind het wel dapper dat jullie hem los hebben kunnen laten, voor bestwil van je ouders en het beestje zelf natuurlijk. Hij gaat het er vast goed krijgen.

Wat lief, bedankt Die mensen waren er helemaal blij mee, ze noemen hem alleen anders, maar ja, is hun goed recht. Hij was al lekker in de tuin aan het rondrennen .