)
. Als pup was hij vooral aandoenlijk en erg druk, lekker rustig kriebelen was er niet bij want dan moest er gelijk gespeeeeeeld worden.
) kan ik echt soms tranen in m'n ogen krijgen als ik naar 'm kijk. Gewoon van pure blijheid en affectie. Als hij pijn heeft voel ik me oprecht rot en als hij blij is word ik ook vrolijk. Ik zou 'm écht niet meer willen missen, het knurftje hoort er helemaal bij.Oh ja leuk is dat dan he? Vera kan nu ook gewoon lekker rustig knuffelen zonder je meteen een nagel in je lip te meppen van affectieFrederiek schreef: En dat is nog steeds z'n puppekop, en streken, af en toe, maar nu hij wat rustiger is kan hij ook heerlijk rustig voor je zitten terwijl je hem helemaal kan knuffelen met armpjes om 'm heen. Heerlijk.
Ik heb gisterenavond een hele tijd met haar op bed gelegen, beetje kroelen, beetje aaien, en dan ligt ze heel stil te genieten met zo'n hondenglimlach op d'r bekkie. Lekker is dat dan 
Jij en Myrthe zijn ook altijd een twee-eenheid geweest. Die unieke band zul je je hele leven blijven koesteren.K@ren schreef:Pas nu heb ik met Kuno het idee: we beginnen elkaar echt te begrijpen, ik ga dingen in hem waarderen, de band groeit. Ik zou het nu heel erg vinden als ik hem zou kwijtraken. Daarvoor had ik hem zo weer in willen wisselen voor Myrthe. Dat klinkt misschien heel raar, maar zo voelde ik het wel.
Precies!K@ren schreef:Een pup vertedert me en de ene pup trekt me meer aan dan de andere. Maar ik heb er echt nog niets mee als zo'n hummel thuiskomt. Dat moet groeien. Pas nu heb ik met Kuno het idee: we beginnen elkaar echt te begrijpen, ik ga dingen in hem waarderen, de band groeit. Ik zou het nu heel erg vinden als ik hem zou kwijtraken. Daarvoor had ik hem zo weer in willen wisselen voor Myrthe. Dat klinkt misschien heel raar, maar zo voelde ik het wel.
Zoals Kenya nu is kan me niet lang genoeg duren. Ik weet dat ik dat ook dacht bij Myrthe vanaf dat ze 4-5 jaar was: wat heerlijk zo, dit is toch wel een hele fijne leeftijd. Ze was stabiel en we konden lezen en schrijven met elkaar. Daar wil ik uiteindelijk heen met een pup/hond, dan is het echt
Echt waar?Renee1966 schreef:Precies!K@ren schreef:Een pup vertedert me en de ene pup trekt me meer aan dan de andere. Maar ik heb er echt nog niets mee als zo'n hummel thuiskomt. Dat moet groeien. Pas nu heb ik met Kuno het idee: we beginnen elkaar echt te begrijpen, ik ga dingen in hem waarderen, de band groeit. Ik zou het nu heel erg vinden als ik hem zou kwijtraken. Daarvoor had ik hem zo weer in willen wisselen voor Myrthe. Dat klinkt misschien heel raar, maar zo voelde ik het wel.
Zoals Kenya nu is kan me niet lang genoeg duren. Ik weet dat ik dat ook dacht bij Myrthe vanaf dat ze 4-5 jaar was: wat heerlijk zo, dit is toch wel een hele fijne leeftijd. Ze was stabiel en we konden lezen en schrijven met elkaar. Daar wil ik uiteindelijk heen met een pup/hond, dan is het echt
Zo'n band had ik met Zoë, daar kon ik mee lezen en schrijven (heel snel al trouwens, na 1 a 1,5 jaar)
Pas nu begint het met Suus een beetje te komen.
De afgelopen 2 jaar heb ik vaak gedacht, kon ik Suus maar ruilen voor Zoë.
De laatste weken krijg ik eindelijk het gevoel, dat ik met Suus ook zo'n band zou kunnen ontwikkelen.
Maar pas als ze een jaar of 4/5 is, ik verwacht dat we dan pas zo ver zijn
Ja, ik vond/vind het ook lullig van mijzelf, maar het is niet anders.renee-uk schreef:Echt waar?Renee1966 schreef:Precies!K@ren schreef:Een pup vertedert me en de ene pup trekt me meer aan dan de andere. Maar ik heb er echt nog niets mee als zo'n hummel thuiskomt. Dat moet groeien. Pas nu heb ik met Kuno het idee: we beginnen elkaar echt te begrijpen, ik ga dingen in hem waarderen, de band groeit. Ik zou het nu heel erg vinden als ik hem zou kwijtraken. Daarvoor had ik hem zo weer in willen wisselen voor Myrthe. Dat klinkt misschien heel raar, maar zo voelde ik het wel.
Zoals Kenya nu is kan me niet lang genoeg duren. Ik weet dat ik dat ook dacht bij Myrthe vanaf dat ze 4-5 jaar was: wat heerlijk zo, dit is toch wel een hele fijne leeftijd. Ze was stabiel en we konden lezen en schrijven met elkaar. Daar wil ik uiteindelijk heen met een pup/hond, dan is het echt
Zo'n band had ik met Zoë, daar kon ik mee lezen en schrijven (heel snel al trouwens, na 1 a 1,5 jaar)
Pas nu begint het met Suus een beetje te komen.
De afgelopen 2 jaar heb ik vaak gedacht, kon ik Suus maar ruilen voor Zoë.
De laatste weken krijg ik eindelijk het gevoel, dat ik met Suus ook zo'n band zou kunnen ontwikkelen.
Maar pas als ze een jaar of 4/5 is, ik verwacht dat we dan pas zo ver zijn
Daar kan ik me zo helemaal niks bij voorstellen.
Ondanks dat ik Jouster zo verschrikkelijk miste heb ik echt nooit gedacht dat ik Luca voor hem in wilde ruilen.
Luca was Luca en had zn eigen plekje bij me en zo was het eigenlijk al mijn honden.
Met Jan was de klik er al vanaf dat hij drie dagen oud was en die werd nog veel intenser toen ie mee naar huis mocht met 7 weken.
Natuurlijk kijk ik anders tegen een pup aan dan tegen een volwassen hond; die pup moet je nog kneden, je volwassen hond is het resultaat daarvan, maar dat 'jij en ik = 1' is er altijd geweest en zal er altijd blijven.
. en dat was echt mijn hond, die wilde graag bij me zijn en heul graag met mij bezig zijn, heerlijk vond ik dat.
).
. Zou haar het liefst in een doosje willen stoppen en overal mee naar toe willen nemen 
Ik moet bekennen dat ik het echt enorm jammer vind dat Hades niet lekker in bed kan knuffelen. Zolang we de slaapkamer beestjesvrij houden is onze allergie prima onder controle te houden, maar als hij in bed zou slapen hebben m'n vriendin en ik daar écht heel erg veel last van. Ik wil ook niet dat hij één keertje op bed mag, dan beseft hoe heerlijk het is en dan nooit meer, dus hij mag gewoon helemaal niet op bedMoos schreef:Oh ja leuk is dat dan he? Vera kan nu ook gewoon lekker rustig knuffelen zonder je meteen een nagel in je lip te meppen van affectieFrederiek schreef: En dat is nog steeds z'n puppekop, en streken, af en toe, maar nu hij wat rustiger is kan hij ook heerlijk rustig voor je zitten terwijl je hem helemaal kan knuffelen met armpjes om 'm heen. Heerlijk.
. Misschien ga ik wel een keer, mocht vriendinlief ooit een keer niet thuis slapen, een matrasje naar de woonkamer slepen, indien de volgende dag een luie niks-doe-dag is . 
' gevoel van . Zoals laatst toen een stel bulgaarse knullen op straat 'm even wilden aanhalen. Ze vonden 't overduidelijk eigenlijk doodeng maar ze wilden toch haha. 'Ey hondje, kom dan, kom dan? Hihihi, hondje, ja, lief hondje, ey hondje, hihihi.' Dan hou ik echt met heel mijn hart van 'm, na zo'n multi-culti-integratie-cursusje .Eerst even zeggen dat ik het niet als kritiek bedoelde hoor, het was meer verbazing.Renee1966 schreef: Ja, ik vond/vind het ook lullig van mijzelf, maar het is niet anders.
Ik heb voor Suus 2 honden gehad, eerst Ko (met 7 maand) en na 2 jaar kwam Zoë (vanaf 10 weken) erbij.
Ko was een ex-asielhond, die meerdere malen zwervend was aangetroffen en meerdere malen in het asiel had gezeten.
Daar had ik ook die band niet mee, ik zei wel eens:
"Als je met Ko loopt ben je een soort begeleider van een TBS-er met proefverlof.
Je bent meer bezig haar uit de problemen te houden, dan dat je "leuk" samen bezig bent."
Die liep echt voor zichzelf buiten, daar had je amper interactie mee
En toen kwam Zoë
Samen met de bal, trainen, ze vond alles geweldig als ze het maar met mij mocht doen.
Enorme "will to work" (zoals jij zegt) en altijd binnen een straal van 10 meter van mij te vinden.
Waar ik liep, liep die hond.
Kon overal los, luisterde 100%, ik vond haar super.
Ze had heus ook mindere trekjes (ik idealiseer niets), maar daar kon ik goed mee leven.
Ik dacht met Suus ook snel zo'n band te kunnen hebben omdat ze ook als pup kwam net als Zoë (hoe naïef
Dat wilde ook zo graag weer, omdat ik het geweldig vind om zo'n twee-eenheid te zijn met je hond.
Nu weet ik dat het vooral het karakter van Zoë is geweest, waardoor ze zo aan mij hing en dat het niets met mijn opvoeding, of het feit dat ik haar van pup af aan opvoedde, te maken had.
Suus heeft een compleet ander karakter, die zoekt vaak de grenzen op van wat ik nog tolereer en wat niet.
Als ze wat in de kop heeft, heeft ze het niet in de kont en is moeilijk op andere gedachten te brengen.
Het heeft me heel wat bloed, zweet en echte tranen gekost om het begin van die "band" te vormen, zover als we nu zijn.
En ik hoop, ik hoop echt, over een jaar of 2, dat we er dan "zijn", daar kijk ik enorm naar uit
Dat heb ik ookMoos schreef:Het is voor mij voornamelijk een gevoel van gelukzaligheid. Ik kan naar mijn honden kijken, en dan zo'n 'zweem' van geluksgevoel over me heen krijgen.
al heb ik mijn herders niet van pup af aan, nou ja Rock was bijna 5 maanden.renee-uk schreef: Eerst even zeggen dat ik het niet als kritiek bedoelde hoor, het was meer verbazing.
Het lijkt er voor mij een beetje op alsof je niet een onbevangen relatie bent aangegaan met de nieuwe hond, heel begrijpelijk hoor vooral als je zo'n intense band met het eerdere hondje had.
Ik dacht echt, zo'n band heel makkelijk te kunnen opbouwen, door veel bezig te zijn met je hond.
Dus in die zin was ik niet onbevangen idd .
Jouster was 15 november 10 jaar dood (geen idee waar de tijd blijft) maar ik kan nog steeds maar met moeite zijn foto met droge ogen afstoffen.
Had me voorgenomen na hem geen witte herder meer te nemen omdat ik bang was te gaan vergelijken en van te voren al wist dat ik met geen enkele hond ooit zo'n band kon krijgen als ik met hem had.
We zijn ook bij diverse herplaatsers van andere rassen wezen kijken, maar hoewel dat hele leuke honden waren was het het steeds niet voor mij.
Ik kan me nog heel goed herinneren dat we van zo'n bezoek naar huis reden en onderweg een witte herder zagen lopen.
Ik heb zelden zo hard gehuild als toen en het enige dat ik kon zeggen was 'ik wil mijn hond terug'
Maar ondanks dat alles heb ik na een maand of wat toch weer een witte herder genomen en was ik er van overtuigd dat ik daar goed aan deed omdat ik voor mezelf wist dat hij niet de plaats van Jouster in kon en hoefde te nemen.
Luca was ook een heel ander soort hond en hoewel ik stapel op hem was en nog ben (hij is in Nld bij mijn ex gebleven) is de band die ik met hem had niet dezelfde als de band die ik met Jouster had, hij had gewoon zn eigen plek en dat was meer dan voldoende.
Dat zie ik nu ook, het wordt een andere band en dat is goed.
Ik heb de raad die ik indertijd van een amerikaanse vriendin van me kreeg heel goed in mijn hersens geknoopt:
nothing can replace the dog you lost, but you can always find a new one to love
Dat is een hele goede raad, ik houd deze in het achterhoofd.
En tot nu toe gaat me het leven naar dat gezegde heel goed af eigenlijk.
Jan is ook zo'n hond die gaat waar ik ga, ik loop vaak te zingen van 'me and my shadow'
Maar Jan is ook geen Jouster en hoeft dat ook niet te zijn voor me. Detzelfde soort ongelofelijk baasgerichte honden maar toch een ander soort gedrag. Moeilijk uit te leggen, het zit meer in nuances dan in iets echt tastbaars
Ik ben blij dat ik die scheiding wel kan maken en hoop dat het jou ook lukken zal, of in elk geval dat je eenzelfde soort band krijgt met Suus als je met Zoë had.
Ik heb alle vertrouwen dat ik met Suus ook zo'n soort band zal krijgen
Trouwens, een grote plus van Suus is, dat ik door haar heel creatief leer te zijn in mijn opvoeding, iets wat ik ook steeds meer ga waarderen.
Suus en ik komen er wel
was ik al helemaal blij. Het is zo'n ontzettende slijmbal zo'n schoothondje Gewoon al je als naar hem kijkt moet je al lachen. En als je je eens zwaar k**** voelt dan moet je toch altijd weer lachen door hem. En als je erg verdrietig bent gooit ie zijn 2 voorpoten om je nek heen en worden de tranen gewoon weggesopt je oren mee gewassen en door zoiets moet je wel gewoon lachen. Hoe hij mij in de gaten houd tijdens het lopen (werd een keer niet lekker tijdens het lopen, en het kleine mannetje stond stijf naast me koppie omhoog. Echt zo van 'blijf jij maar ff staan vrouwtje, ik ben bij je'. Dan smelt ik. De band die we nu al hebben (hoe hij mij aanvoelt, en ik hem). Ben ik heel benieuwd hoe het is als hij ouder is (hij is net 1). Ach jah ben gewoon helemaal weg van mijn hondje Dat is zeker wel het geval geweest bij mij. Myrthe zat nog zo enorm in mij, ik wist ook meteen dat zo'n band niet snel weer zou krijgen met een hondrenee-uk schreef:Eerst even zeggen dat ik het niet als kritiek bedoelde hoor, het was meer verbazing.
Het lijkt er voor mij een beetje op alsof je niet een onbevangen relatie bent aangegaan met de nieuwe hond, heel begrijpelijk hoor vooral als je zo'n intense band met het eerdere hondje had.
Dat heb ik nou precies met Frenk.. Sterker nog, ik heb het vanochtend nog tegen hem lopen zingen :N:Rinne Roos schreef:Zou haar het liefst in een doosje willen stoppen en overal mee naar toe willen nemen
precies dat!Moos schreef:Het is voor mij voornamelijk een gevoel van gelukzaligheid. Ik kan naar mijn honden kijken, en dan zo'n 'zweem' van geluksgevoel over me heen krijgen.