Het HondenForum

Cento, mijn Duitse Herder van 10 jaar heeft al een behoorlijke tijd af en aan twee hele nare bijtplekken op zijn staart.
Bijomstigheid is dat hij Lumbo Sacrale Instabiliteit heeft en daardoor een nagenoeg verlamde staart heeft.
Vanmorgen bij de DA geweest en die vond zijn staart amputeren de beste oplossing, mede gezien het feit dat zijn staart nagenoeg verlamt is én hij er van uit ging dat de genezing vertraagd zou worden door slechte doorbloeding en zenuwproblemen.
Dat vond ik wat al te drastisch omdat in mijn optiek de bijtwonden wél goed genezen als Cento er maar afblijft. Dat lukt steeds niet omdat hij A. blijft bijten en B. al het verbandmateriaal er sneller af heeft dan ik het erom. .
Dus pleitte ik voor een mooncollar zodat Cento er zelf niet meer bij kan komen.
Heb Cento dus met mooncollar en mét staart weer meegenomen, maar ben toch gaan denken.
Het is idd zo dat hij zijn staart amper kan gebruiken, deze hangt dus slap naar beneden. De ruggewervels boven het heiligbeen zijn verschoven waardoor de zenuwen klem zitten, waardoor hij slechte controle heeft over zijn achterhand en loopt op routine en bespiering (ongeveer 50 km per week loopt hij nog mee), maar als je hem aanduwt valt hij om.
Het poepen gaat hem niet heel makkelijk af.

Dus zat ik te denken of het in zijn toestand sowieso een voordeel op zou leveren als zijn staart eraf zou zijn ? Omdat er dan minder gewicht aan zijn ruggewervels zou "hangen" en misschien ook met poepen?
Ik weet het niet maar dat vraag ik me nu dus af.
Maar wat zou specifiek voor Cento het nadeel kunnen zijn van het amputeren van zijn staart? En wat zijn uberhaupt de risico's van zo'n amputatie ?

Voorlopig heeft hij nu met mooncollar nog steeds hetzelfde verbandje als vanochtend, dus dat kijken we eerst even aan.

Wie kan mij aan wat antwoorden helpen?

och meid wat een dilemma .

volgens mij is het het risico van de operatie (narcose) het grootst op zijn leefijd, ik denk ook dat het ws prettiger voor hem is als het dode gewicht er niet meer aan hangt. voor zijn evenwicht gebruikt hij hem niet.

geef hem maar een heule dikke knuffel (en voor jou ook een )

Hutsje schreef:och meid wat een dilemma .

volgens mij is het het risico van de operatie (narcose) het grootst op zijn leefijd, ik denk ook dat het ws prettiger voor hem is als het dode gewicht er niet meer aan hangt. voor zijn evenwicht gebruikt hij hem niet.

geef hem maar een heule dikke knuffel (en voor jou ook een )

Knuffel gegeven, hij ligt nu lekker zonder band om, heb nu een oogje op hem. Hij is sinds de herfst echt heeft ingezet gepromoveerd naar kamerhond, dus hij ligt hier lekker naast me. Was hij het zelf trouwens niet zomaar mee eens, maar zijn gewrichten konden het vochtige weer niet meer mannen. Hij heeft nu geen last meer van vocht, alleen nog van Perry.

En idd. de narcose, hij is wel eens vaker onder narcose geweest, uiteraard toen hij jonger was, en daar heeft hij toen geen last van gehad. Dat vind ik zelf altijd wel een geruststelling bij oudere honden, dat ze eerder onder narcose zijn geweest zonder last. Maar het blijft altijd eng.

als zijn hart maar goed is. en een staartamputatie is niet zo'n hele zware operatie, dus ws hoeft hij niet zo diep en niet zo lang. maar leuk is het niet pfff.

Ik zou kiezen voor amputatie. 10 jaar is wel oud, maar niet dat ik zeg hoogbejaard. Als hij verder nog in goede conditie is, dan moet de narcose geen probleem zijn. Wat is precies het probleem bij het poepen?

Het probleem bij het poepen is dat hij veel moeite moet doen om controle te houden over zijn achterhand en dat hij dus met heel veel moeite zijn staart omhoog kan houden, omdat deze eigenlijk niet meer "bestuurbaar" is voor hem. Door de LSI gaat voor hem niets vanzelf wat zijn achterhand betreft, hij heeft sinds 3 jaar LSI, volgens Kranendonk was het goed mogelijk dat hij op een goede dag helemaal verlamd zou raken. Het enige wat ik kon doen was bewegen,bewegen,bewegen. Dat hebben we gedaan. Hij is nu 3 jaar verder en loopt gelukkig nog steeds. Hij heeft voor een hond met zijn probleem en van zijn leeftijd een prima harde bespiering, en loopt nog kilometers, maar hij heeft weinig controle. Dus zijn "poephouding" doet ie puur op spierkracht, maar dus niet op, tsja hoe moet je dat nou zeggen, evenwicht, balans, controle.......
Moeilijk uit te leggen, maar ik hoop dat je snapt wat ik bedoel.
Kijk amputatie van zijn staart is nog nooit aan de orde geweest ivm zijn LSI, maar is nu dus aan de orde door de bijtwonden. Ik probeer nu dus de voors en tegens tegen elkaar af te strepen.

Ik heb bij mijn oude greyhound een staart amputatie laten uitvoeren. Ik zou het weer doen als het nodig zou zijn. Wat echt vervelend was voor hem was de genezing van de wond. Het afblijven en schoonhouden. Duurde wel een paar weken. Het zonder staart leven heeft hem volgens mij niet beinvloed. Grey was 10 jaar toen hii geopreerd werd. Zijn staart was beschadigd door het kwispelen tegen de kennel. (herplaatser).

Ik heb met Inca met hetzelfde probleem ervoor gekozen om het niet te doen

Een kooikertje is overleden nadat de staart geamputeerd moest worden, omdat dit niet meer genas.
Ik zou het dus niet doen.

janinca2002 schreef:Ik heb met Inca met hetzelfde probleem ervoor gekozen om het niet te doen

Waar had Inca last van Jan en waarom heb je het niet gedaan ?

Nanna schreef:Hond is 10 jaar oud en mankeert nogal wat.
Het probleem is bijten op de staart. Als je dat met een mooncollar op kan lossen (de gewoonte doorbreken) zou dat geweldig zijn en zou ik niet meteen voor een amputatie kiezen.
Want vergis je niet, dat is nog best een pittige operatie.

Ja dat was dus ook mijn insteek, de gewoonte doorbreken.
Helaas had hij zijn staart vanmorgen weer keurig van verbandje ontdaan en weer opengebeten ondanks de moonclar
Kan hij toch nog meer met zijn rug dan ik dacht.

M@rleen schreef:Een kooikertje is overleden nadat de staart geamputeerd moest worden, omdat dit niet meer genas.
Ik zou het dus niet doen.

Dat is kort geleden? Ik hoorde het zaterdag tijdens de training. Als het over hetzelfde hondje gaat.
Was vaker geopereerd moeten worden, genas niet en moest ingeslapen worden. Heel verdrietig!

Het is een lastige beslissing. Als de hond het aankan, beter van wordt zou ik het doen. Als het anders kan, zou ik dat eerst proberen.

Nanna schreef:Hond is 10 jaar oud en mankeert nogal wat.
Het probleem is bijten op de staart. Als je dat met een mooncollar op kan lossen (de gewoonte doorbreken) zou dat geweldig zijn en zou ik niet meteen voor een amputatie kiezen.
Want vergis je niet, dat is nog best een pittige operatie.

Ook mijn gedachte
Het is bij een volwassen hond idd geen kleine operatie.
Misschien kan je met een iets grotere (bredere) mooncollar toch kunt voorkomen dat hij bijt?

Jeetje wat een dilemma! Want je weet vooraf nooit wanneer je het goed doet...

Wat ik me afvraag: werken ze bij honden niet met plaatselijke verdovingen ofzo? Weet ik niet hoor.

Succes, en welke beslissing je ook neemt: weet dat het de juiste is, omdat je er zo goed over hebt nagedacht!

Hij zal wrs niet goed voelen hoe hard hij op die staart bijt?

Het is een dilemma, blijkbaar kan hij er toch bijkomen.
Dan deed ik het toch, denk ik.

JML schreef:

M@rleen schreef:Een kooikertje is overleden nadat de staart geamputeerd moest worden, omdat dit niet meer genas.
Ik zou het dus niet doen.

Dat is kort geleden? Ik hoorde het zaterdag tijdens de training. Als het over hetzelfde hondje gaat.
Was vaker geopereerd moeten worden, genas niet en moest ingeslapen worden. Heel verdrietig!

Het is een lastige beslissing. Als de hond het aankan, beter van wordt zou ik het doen. Als het anders kan, zou ik dat eerst proberen.

Ja, vorige week.

Daardoor kijk ik nu wel heel anders tegen staarten en het amputeren ervan aan...

ranetje schreef:

Nanna schreef:Hond is 10 jaar oud en mankeert nogal wat.
Het probleem is bijten op de staart. Als je dat met een mooncollar op kan lossen (de gewoonte doorbreken) zou dat geweldig zijn en zou ik niet meteen voor een amputatie kiezen.
Want vergis je niet, dat is nog best een pittige operatie.

Ook mijn gedachte
Het is bij een volwassen hond idd geen kleine operatie.
Misschien kan je met een iets grotere (bredere) mooncollar toch kunt voorkomen dat hij bijt?

Goed idee, ik ga een grotere ophalen (arme Cento, deze was al redelijk reusachtig ).

Maar mijn twijfel zit hem vooral in de vraag of het juist misschien beter voor hem zou zijn, de amputatie, dóór zijn LSI.
Zonder het bijten had ik daar eigenlijk nooit over nagedacht, maar ik ben er nu dus over na gaan denken en dan bedenk ik me nu dat het voor hem misschien sowieso een opluchting zou kunnen zijn om van zijn staart af te zijn, door zijn LSI.
Maar dat weet ik dus niet .

Voor de rest wat zijn algemene conditie betreft is Cento prima in orde. Het is een vroliike frisse sterke herder, die door iedereen altijd jonger wordt geschat dan zijn 10 jaar. Het is dus niet zo dat hij een krakkemikkig oud beestje is, ondanks zijn LSI.

Recent is bij een kooikerhondje de staart geamputeert. Het baasje heeft tijdens de behendigheid per ongeluk op de staart gestaan en dit was toen noodzakelijkelijk.
Helaas wilde de wond niet helen. Na bijna 8 weken werd de wond steeds groter na alles te hebben gedaan wat mogelijk was in die 8 weken. Het hondje was net twee jaar oud .

Met deze recente ervaring, zou ik als ik een hond die er verder geen last van heeft, nooit de staart laten amputeren. Op het kooikerforum is hier ruim over gesproken en het schijnt dat staartwonden vaak erg moeilijk helen. Ook kan het zijn dat een hond psychisch probleem kan krijgen met een geamputeerde staart.

.

M@rleen schreef:

JML schreef:

M@rleen schreef:Een kooikertje is overleden nadat de staart geamputeerd moest worden, omdat dit niet meer genas.
Ik zou het dus niet doen.

Dat is kort geleden? Ik hoorde het zaterdag tijdens de training. Als het over hetzelfde hondje gaat.
Was vaker geopereerd moeten worden, genas niet en moest ingeslapen worden. Heel verdrietig!

Het is een lastige beslissing. Als de hond het aankan, beter van wordt zou ik het doen. Als het anders kan, zou ik dat eerst proberen.

Ja, vorige week.

Daardoor kijk ik nu wel heel anders tegen staarten en het amputeren ervan aan...

Dat is natuurlijk ook een grote angst, elke ingreep brengt natuurlijk altijd risico's met zich mee. Ik vind het moeilijk hoor.

M@rleen schreef:Een kooikertje is overleden nadat de staart geamputeerd moest worden, omdat dit niet meer genas.
Ik zou het dus niet doen.

Jij had het al opgeschreven .
Sinds dit voorval ben ik inderdaad heel anders naar staarten gaan kijken, en zeker het amputeren ervan...

Ik ken een wetter waarvan de staart onlangs is geamputeerd.
Had in het prikkeldraad gehangen en het ging ontsteken, niet mooi meer.
Die spiraal maakt een genezing niet simpeler.

Uiteindelijk is er gekozen voor amputatie.
Erg vervelend, maar afstervende delen zijn vervelender.
Reu van 6 jaar, beer van een hond in de kracht van zijn leven dus (en daardoor een pittige operatie en dito narcose).
Hij doet het prima, ook geen psychische klachten

Bijt hij niet op die staart omdat het ding hem pijnen geeft? Ik zie heel vaak herders met verlamde staarten lopen, gister nog een witte. Ik vind het vervelend voor de honden en voor je het weet begint gelazer als stukbijten inderdaad. Die staarten zijn vaak half verlamd maar geven nog wel zenuwprikkels door. Lijkt mij geen pretje om helemaal gefixeert op je staart te zijn en die dus maar stuk te bijten. Hier ging hij er denk ik wel af.

Als hij er niks meer in voelt heb je nog het gebied van de overgang van dood naar levend wat zenuwen betreft. Volgens mij heeft hij gewoon last van die staart en kan je hem er beter van verlossen. Er hangt een vrij groot ding dat niet kan bewegen achter je hond te bungelen en waar hij blijkbaar gezien het bijten ook nog eng gevoel uit doorkrijgt. Hij bijt er niet voor niets in

Renske schreef: -knipje-

Met deze recente ervaring, zou ik als ik een hond die er verder geen last van heeft, nooit de staart laten amputeren. Op het kooikerforum is hier ruim over gesproken en het schijnt dat staartwonden vaak erg moeilijk helen. Ook kan het zijn dat een hond psychisch probleem kan krijgen met een geamputeerde staart.

Maar dat is juist het probleem, hij hééft staartwonden, die moeilijk genezen (wat heet moeilijk, af en aan al vanaf augustus pff)
En hij heeft daar last van.
Psychische problemen voor wat betreft het gebruik van zijn staart als communicatiemiddel en/of ander gebruik voorzie ik niet echt, omdat hij al ruim 3 jaar zijn staart nagenoeg niet meer kan gebruien.

Ik vermoed ook wat Marjoleine al zegt, dat hij niet voelt hoe hard hij bijt .

Ik heb ook een Mechelaar die met enige regelmaat zijn staartpunt stuk slaat, dat is ook een ramp maar ik krijg dat altijd wel weer dicht, uiteindelijk. Omdat hij er niet aan bijt. Andere collega's hebben al wel vaker geroepen dat het beter zou zijn om hem een stukje van zijn staart af te laten halen, maar zolang ik het nog redt zonder dat, geen haar op mijn hoofd.
Dus ik ben er ook echt geen voorstander van, maar bij Cento weet ik het nu echt niet. Wel of niet .

Renske schreef:Recent is bij een kooikerhondje de staart geamputeert. Het baasje heeft tijdens de behendigheid per ongeluk op de staart gestaan en dit was toen noodzakelijkelijk.
Helaas wilde de wond niet helen. Na bijna 8 weken werd de wond steeds groter na alles te hebben gedaan wat mogelijk was in die 8 weken. Het hondje was net twee jaar oud .

Met deze recente ervaring, zou ik als ik een hond die er verder geen last van heeft, nooit de staart laten amputeren. Op het kooikerforum is hier ruim over gesproken en het schijnt dat staartwonden vaak erg moeilijk helen. Ook kan het zijn dat een hond psychisch probleem kan krijgen met een geamputeerde staart.

Waarom zou een hond psychische problemen kunnen krijgen met een geamputeerde staart?

MARC_S schreef:Bijt hij niet op die staart omdat het ding hem pijnen geeft? Ik zie heel vaak herders met verlamde staarten lopen, gister nog een witte. Ik vind het vervelend voor de honden en voor je het weet begint gelazer als stukbijten inderdaad. Die staarten zijn vaak half verlamd maar geven nog wel zenuwprikkels door. Lijkt mij geen pretje om helemaal gefixeert op je staart te zijn en die dus maar stuk te bijten. Hier ging hij er denk ik wel af.

Als hij er niks meer in voelt heb je nog het gebied van de overgang van dood naar levend wat zenuwen betreft. Volgens mij heeft hij gewoon last van die staart en kan je hem er beter van verlossen. Er hangt een vrij groot ding dat niet kan bewegen achter je hond te bungelen en waar hij blijkbaar gezien het bijten ook nog eng gevoel uit doorkrijgt. Hij bijt er niet voor niets in

Ook daar heb ik idd over nagedacht. Of hij niet bijt op zijn staart door "zenuwpijn" of uitstralingspijn of iets van die strekking.
Dat zou natuurlijk best zo kunnen zijn. De directe aanleiding van het eerste wondje is echter Perry geweest. Deze vond in zijn puppy-enthousiasme zo'n bungelende plumeau een echte uitdaging. Heeft een piepklein wondje gemaakt met zijn puppytandjes en van daaruit is Cento er steeds grotere wonden van gaan bijten.

Aan de andere kant hebben die wonden tussendoor ook wel dicht gezeten, maar is Cento er toch steeds weer aan begonnen, wat dus weer wel kan duiden op zoiets als pijn/last vanuit zijn LSI.

Budkes schreef:

MARC_S schreef:Bijt hij niet op die staart omdat het ding hem pijnen geeft? Ik zie heel vaak herders met verlamde staarten lopen, gister nog een witte. Ik vind het vervelend voor de honden en voor je het weet begint gelazer als stukbijten inderdaad. Die staarten zijn vaak half verlamd maar geven nog wel zenuwprikkels door. Lijkt mij geen pretje om helemaal gefixeert op je staart te zijn en die dus maar stuk te bijten. Hier ging hij er denk ik wel af.

Als hij er niks meer in voelt heb je nog het gebied van de overgang van dood naar levend wat zenuwen betreft. Volgens mij heeft hij gewoon last van die staart en kan je hem er beter van verlossen. Er hangt een vrij groot ding dat niet kan bewegen achter je hond te bungelen en waar hij blijkbaar gezien het bijten ook nog eng gevoel uit doorkrijgt. Hij bijt er niet voor niets in

Ook daar heb ik idd over nagedacht. Of hij niet bijt op zijn staart door "zenuwpijn" of uitstralingspijn of iets van die strekking.
Dat zou natuurlijk best zo kunnen zijn. De directe aanleiding van het eerste wondje is echter Perry geweest. Deze vond in zijn puppy-enthousiasme zo'n bungelende plumeau een echte uitdaging. Heeft een piepklein wondje gemaakt met zijn puppytandjes en van daaruit is Cento er steeds grotere wonden van gaan bijten.

Aan de andere kant hebben die wonden tussendoor ook wel dicht gezeten, maar is Cento er toch steeds weer aan begonnen, wat dus weer wel kan duiden op zoiets als pijn/last vanuit zijn LSI.

Misschien zou je eens met Kranendonk kunnen contacten om te vragen hoe hij e.e.a. ziet; de reden van het bijten en de invloed van het wel of niet hebben/houden van de staart op de LSI.

Alleen al dat hij nu zo gefixeerd is op die staart zou voor mij een reden kunnen zijn. Het is een oudere hond en ik weet nog van toen ik zelf een oudere hond had dat het helemaal geen pretje voor zulke honden is om kost wat kost bij hun achterkant te komen. Ik weet niet hoe lening en handig jouw hond nog is maar mijn hond vond het toen vrij uitputtend om zich daar te likken en te wassen. Echter zij had ineens een vlo dus kon ook niet meer stoppen. Uiteindelijk werd het zo zwaar dat ze heel zielig ging liggen janken. Ze wilde zo graag bij haar kont bijten maar ze kreeg er domweg heel erg pijn in haar spondylose-rug van. Natuurlijk meteen de volgende dag iets aan die vlo gedaan maar ik moest wel een avond doorkomen. Dus ik zou bij een hond die echt al maanden op zijn staart gericht is iets doen. Denk je dat hij het zwaar vindt om constant in die bocht gewrongen te liggen om in die staart te bijten?

MARC_S schreef: Denk je dat hij het zwaar vindt om constant in die bocht gewrongen te liggen om in die staart te bijten?

Ja, dat denk ik wel.

@Kaiou, dat ga ik doen, even bellen met Kranendonk.

Budkes schreef:

MARC_S schreef: Denk je dat hij het zwaar vindt om constant in die bocht gewrongen te liggen om in die staart te bijten?

Ja, dat denk ik wel.

Dat had mijn vorige hond dus ook. Die had al geen staart meer maar als zij zoiets had gekregen zou ik toch zwaar overwegen die staart eraf te laten halen. Dus alleen al omdat ik wist dat mijn hond dat constante gebuig van haar rug eigenlijk niet aan kon. Ze gleed dan weg met de steunende voorpoot en ik merkte dat ze er echt heel erg onder leed om onbedwingbare drang te hebben om ondanks die stijve rug en dat oude lichaam toch maar bij die bil te kunnen waar die vlo zat. Ze ging helemaal piepen van frustratie en genoot ervan als ik haar daar ging krabben.

Maar ik weet ook dat amputatie helemaal niet zo mild is als het lijkt en de genezing is zoals eerder genoemd niet helemaal vanzelfsprekend. Zeker niet als de doorbloeding evt niet denderend meer is daar. Dat buiten de narcose. Maar mijn oude herder is nog 2 keer geopereerd aan tumoren voor ze dood ging en dat kon ze echt prima doorstaan. Haar hart was goed en mijn DA test eerst de bloedwaarden voor hij een oudere hond onder narcose doet. De laatste keer dus bewust met gas ipv narcosemiddel in het bloed omdat ze 13 jaar oud was