Vanochtend opgestaan toen het net licht was geworden en met de hondjes de polder in. Het waaide en regende, maar zelfs Saar leek daar juist alleen maar doller van te worden. Saar heeft sinds kort door dat Vera naar muisjes zoekt tijdens al die graafwerkzaamheden, en doet sindsdien verwoed mee. Het is zo'n vertederend gezicht, Vera rennend voorop, Saar in volle gallop erachteraan (want anders houdt ze die grote zus niet bij), en vervolgens gaan ze samen ergens graven. Op een gegeven moment dondert Saar dan in Vera's kuil (woepsss, beetje diep) en dan zie je alleen nog een wild kwispelend wit staartje boven het gras uitkomen
Dan vindt Vera dat het tijd is om door te gaan naar de volgende muisjes, en hop, beide meiden weer in vol tempo duikelend door het hoge gras.
Toen we thuis kwamen waren ze nog dol omdat ze drijfnat waren, en is er binnen ook nog flink gespeeld. Voornamelijk rende Vera rondjes door de kamer met een blaffende Saar erachteraan
Daarna moest ik voor het eerst sinds we verhuisd zijn echt wat langer weg, en toen ik daarvan terug kwam lag Saar te slapen op de stoel, en Vera uitgebreid op de bank. Knappe hondjes
Hebben jullie dat ook weleens, van die periodes dat je net even extra extra geniet van je honden?
