hoe naar het onvermijdelijke toeleven??

[maja]

iedereen zal er vroeg of laat aan moeten geloven . afscheid nemen van je hond . hoe leven jullie daar naar toe ( als je hond dus oud of ziek is?)
mijn mechelaartje is dus 15 ,en gaat momenteel vrij hard achteriut , tuurlijk zat het er aan te komen gezien zijn leeftijd , ik zal hem niet laten lijden . maaaaaaaaarrrrrrrrrrrrrrr ik zie er zoooooooooooooooooooow tegenop , ik hoop eigenlijk dat hij thuis inslaapt ,maar ik vrees dat zijn hartje onverwoestbaar is . gesstelijk is hij nog perfect , kan ook gewoon niet normaal doen is nog zoooooow levendig ,alleen zijn lijf word nu erg hard minder , en juist omdat hij dus nog ''zo goed'' is ,is het erg moeilijk , ik prbeer me met mijn fantasieen er naar toe te leven en me voor te stellen ,maar dat vind ik zoow moeilijk bij de gedachten springen de tranen al in me ogen , we hebben zo een sterke band en ik heb er tot op de dag van vandaag nog zo een goede hond aan , die nog steeds voor me instaat , ik ben zeer naar jullie reacties , misschien zit er een goede tip tussen

[freskin]

Ik heb het al meerdere keren meegemaakt........het is inderdaad heel erg moeilijk en iedereen gaat er weer anders mee om. Ik zou je als advies willen geven: geniet nog met volle teugen van hem. Elk uur van de dag. Verwen hem lekker en maak veel foto's. Als het moment daar is weet je het gewoon, neem dat maar van mij aan. Hij zal dat zelf ook aan geven door bijvoorbeeld niet meer te willen eten of weg te gaan kruipen. Maar gun hem een waardig afscheid en laat het geen lijden worden. Denk er eens over na wat je met hem wilt doen als de tijd daar is: hem thuis laten gaan, begraven of cremeren. Als de tijd daar is hoef je daar dan niet meer over te dubben. Het is heel moeilijk. Je hond heeft een prachtige leeftijd maar het is altijd te vroeg....

En wat je zei : "hij is geestelijk nog zo goed". Daarom zou ik gewoon tegen hem blijven doen en hem lekker verwennen. Want hij merkt het als je stemming verandert. Probeer er zo weinig mogelijk aan te denken, hoe moeilijk het ook is. Dat is alleen maar zonde van de mooie tijd die jullie nog samen hebben.

Sterkte!

[Naad]

Gizmo is 14 jr nu, en ze is behoorlijk doof. Maar voor de rest nog goed bij haar koppie, ze rent nog buiten en wilt nog spelen maar dan wel maar heel even want anders is ze moe aan haar lichaam zie je wel dat ze veel ouder wordt nu. Ze struikelt een heel enkele keer over haar eigen poten omdat ze dan zo enthousiast is dat je er bent dat ze te veel en te snel iets wilt doen. Maar ik hou me hart vast als het zover is, ik hoop dat ze in haar slaap overlijdt of in ieder geval rustig in slaapt. Al haar broertjes en zusjes zijn inmiddels overleden bijna allemaal aan kanker en op de gemiddelde leeftijd van 12,13 jaar, zij is de enige nog die over is. Maar ik hoop zo dat ze nog heel lang bij ons mag zijn...

[Felix]

Zoals je het zelf al aangeeft. Dit is en zal het altijd ook wel blijven, het rottigste moment van het 'hebben' van een hond, het onvermijdelijke afscheid ... Uit eigen ervaring weet ik dat het gewoon verrekte moeilijk is, als de tijd dáár is ...

Echter, op dit moment zou ik er nog niet al teveel bij stil staan, en nog genieten van je Mechelaar van dag tot dag, anders maak je je zelf alleen maar gestrest en dat slaat ook over op je hond ...

En als de tijd daar is om afscheid te nemen, laat hét dan thuis gebeuren, de meeste dierenartsen komen gewoon bij je thuis om zulke dingen te doen, en de honden verdienen het gewoon lijkt me

[under the red sky]

Een herkenbare situatie. Ik heb het meegemaakt met mijn DSL en onze oudste toller; beiden zijn 16 jaar geworden. Volgens mij kun je je hier niet op voorbereiden. Maar bij beide honden wisten we op een bepaald moment wanneer het zover was. En dat maakt het gemakkelijker om te accepteren.

[*Ellen*]

Onze bullmastiff Raisa hebben we thuis in laten slapen, en ik wilde er geen heel verdrietige toestand van maken, leek me voor haar helemaal rottig, een jankend baasje erbij. Mijn man kon zich wel goed houden, hij is bij haar gebleven, ik niet.
Ik zei ook tegen de dierenarts dat hij vooral heel vrolijk moest doen.
Eten was haar lust en haar leven, dus tijdens het in laten slapen kreeg ze steeds knakworstjes.
Ze is gestorven toen ze halverwege het tiende knakworstje was.
Voor haar was dit denk ik het beste.

[Felix]

Onze bullmastiff Raisa hebben we thuis in laten slapen, en ik wilde er geen heel verdrietige toestand van maken, leek me voor haar helemaal rottig, een jankend baasje erbij. Mijn man kon zich wel goed houden, hij is bij haar gebleven, ik niet.
Ik zei ook tegen de dierenarts dat hij vooral heel vrolijk moest doen.
Eten was haar lust en haar leven, dus tijdens het in laten slapen kreeg ze steeds knakworstjes.
Ze is gestorven toen ze halverwege het tiende knakworstje was.
Voor haar was dit denk ik het beste.

Een mooier heen gaan kun je je niet bedenken (om het maar even zo te noemen), doen waar je het meeste lol uit put .. Het eten van knakworstjes!

Hier zijn de vorige honden ook gewoon allemaal thuis heen gegaan, en na afloop kwamen de waterlanders ...

[*Linda*]

Voorbereiden kun je je denk niet....Het doet vreselijk veel pijn, je weet dat iets gaat komen en elke zenuw in je lichaam schreeuwt dat dat niet mag. Geniet van de dagen die je nog hebt, hoe standaard deze opmerking ook is.

[*Ellen*]

Onze bullmastiff Raisa hebben we thuis in laten slapen, en ik wilde er geen heel verdrietige toestand van maken, leek me voor haar helemaal rottig, een jankend baasje erbij. Mijn man kon zich wel goed houden, hij is bij haar gebleven, ik niet.
Ik zei ook tegen de dierenarts dat hij vooral heel vrolijk moest doen.
Eten was haar lust en haar leven, dus tijdens het in laten slapen kreeg ze steeds knakworstjes.
Ze is gestorven toen ze halverwege het tiende knakworstje was.
Voor haar was dit denk ik het beste.

Een mooier heen gaan kun je je niet bedenken (om het maar even zo te noemen), doen waar je het meeste lol uit put .. Het eten van knakworstjes!

Hier zijn de vorige honden ook gewoon allemaal thuis heen gegaan, en na afloop kwamen de waterlanders ...

Na afloop de tranen, niet tijdens het inslapen, daar heeft een hond niks aan.
Maak het zo luchtig mogelijk.
Als je een band met je hond hebt dan is de hond niet blij als je huilt.
Niet huilen dus, dat doe je maar later.

[Kristina]

Goh ik ken het gevoel ook. Onze stafford Taiga wordt volgende maand 11 (als het klopt dat ze van 98 is), en ze is een oude hond aan het worden. Veel slapen, atrose, mank lopen en ze is heel grijs geworden. Maar ik hou mijn hart vast wanneer het zal gebeuren. Misschien blijft ze nog een paar jaar bij ons, maar het kan ook ineens heel snel gaan.

Zoals vele al zeiden, geniet van de momenten nu.

Sterkte!

[pooh]

ik ben van de struisvogelpolitiek in deze.
Ik heb het eerder meegemaakt en ik vond het een vreselijke periode, zo afschuwelijk zelfs dat ik een tijd lang geen hond meer wilde. Nou ja, het bloed kruipt uiteindelijk toch waar het niet gaan kan.
Ameno is pas 5,5 jaar, en ik sta er gewoon nooit bij stil, ik wil er niet aan denken maar ik geniet zo veel mogelijk.

[Eugenië]

Bij het overlijden van je eerste hond ben je echt niet voorbereid op wat er komt.
De klap is zo onvoorstelbaar groot en de leegte oneindig ,dat is zowat niet voor te stellen.
Wat helpt bij het verwerken is dat je terug kunt kijken op alle mooie jaren en de wetenschap dat je goed bent geweest voor je hond.
Neem dus ook je oudje nog mee naar zijn/haar favo plekjes en verwen ze met lekker voer (iets meer dan je al deed).
En ach zo'n oudje die na jaren verbod dan toch ineens op de bank gaat liggen....laat het maar.
Onze hond was 13 en vrij fitaal.Ze leed niet aan ziektes maar had wel veel ouderdoms gebreken.Vaak zeiden we tegen elkaar dat elke dag er een was maar toen ze nogal plotseling overleed bleek dat we het toch amper konden aanvaarden.

Ook wij beginnen toch weer aan een hond al riepen we maandenlang dat we dit (de pijn van het verlies) niet meer wilden meemaken.
Zodra de scherpe kantjes weg slijten mis je vaak niet alleen je overleden hond maar gewoon ook het hebben van een hond.
Dan komen er zaken als schuldgevoel e.d en die moeten ook eerst weer een plekje krijgen.
Veel troost vinden wij als we de vele foto's en filmpjes bekijken en herinneringen ophalen.
De hond mag dan overleden zijn maar is in feite nog heel dicht bij ons !

[Machie]

2 jaar terug hebben wij Sari moeten laten inslapen. Het was vreselijk maar we wisten allemaal dat het niet anders kon... Op een gegeven moment weet je gewoon dat het genoeg is...

[Neeltje]

Ik sta hier met Tirsa hetzelfde voor. Ik zie d'r iedere dag weer wat minder goed lopen. Maar dat koppie he, dat wil nog steeds wel. Net tijdens de wandeling (nu ja, ik loop het duw het grootste gedeelte, Tirsa loopt stukjes) lagen er op het veld weer stokjes die toch even heel snel door Tirsa tot aanmaakhoutjes werden gedegradeerd. En als ik thuis kom is ze helemaal blij en wordt er een balletje bijgehaald.

Ik geniet dus gewoon van elke minuut, dag voor dag, het kan iedere dag over zijn, want als ze door d'r achterpootjes zakt is het over. Ik laat haar gewoon thuis inslapen en ze wordt gecremeerd. Maar nu, nu geniet ik gewoon nog dat we samen zijn.

Veel sterkte!

[gyanty]

Tja het is moeilijk. Bas de terrier, de hond waar ik mee opgegegroeid ben en waar ik een zeer sterke band mee had is afgelopen januari overleden op 15 jarige leeftijd. De andere hond die nog bij mijn ouders is wordt in november alweer 16 en elke dag is inderdaad weer een dag. Ze heeft last van ouderdomskwaaltje, maar geniet nog volop. Mijn ouders verwennen haar gruwelijk. En mocht ze op zijn dan laten wij haar inslapen thuis. Je kan dit alvast overleggen met je dierenarts. Zelf kan je al kijken wat je met stoffelijk overschot van je hond wil. Wij laten ze cremeren en uitstrooien.

[plekkie]

Onze bullmastiff Raisa hebben we thuis in laten slapen, en ik wilde er geen heel verdrietige toestand van maken, leek me voor haar helemaal rottig, een jankend baasje erbij. Mijn man kon zich wel goed houden, hij is bij haar gebleven, ik niet.
Ik zei ook tegen de dierenarts dat hij vooral heel vrolijk moest doen.
Eten was haar lust en haar leven, dus tijdens het in laten slapen kreeg ze steeds knakworstjes.
Ze is gestorven toen ze halverwege het tiende knakworstje was.
Voor haar was dit denk ik het beste.

Wel heel mooi! Ik zal ze ook thuis in laten slapen en als dat op deze manier kan: top!

[jacq1970]

Ik heb een oude jack met kanker en een galgo dame waarvan haar hart heel erg skecht is.... beide huppelen nog redelijk goed mee maar ik heb voor mijzelf de grens al bepaald zodat als het moment er straks is dit al goed ingeprent staat, ik weet al dat ze (als ze niet uit hun zelf gaan) thuis ingeslapen worden en beide worden gecremeerd ( individueel) en uitgestrooid, heb voor beide ook al een assieraad uitgezocht wat ik wil hebben en waarvan dan een piepklein beetje as ingaat en verder niet.
Ik hoop voor al mijn honden dat ik wanneer het hun tijd is, beneden kom en dat ze gewoon dood zijn, helaas zal dat vast niet bij alle 3 het geval zijn..... mijn dieren hun welzijn is erg belangrijk ik zal veel doen om tezorgen dat het hun goed gaat maar als het klaar is is het klaar, ik wil niet dat mijn dieren 1 dag telang lijden omdat ik dat zelf niet aan kan.

[iones]

Ik kan je geen tip geven. Iedere hond is anders. De ene hond kan onder bepaalde omstandigheden tevredener zijn dan andere honden. Net als mensen eigenlijk.

het enige wat je moet doen, is je hond kennen. Goed observeren en afwegen of al zijn kwaaltjes de kwaliteit van zijn leven niet dusdanig naar beneden drukken dat het niet meer de moeite waard is. En dat kun je aflezen aan de hond zelf.

Maar zelfs dan willen ze nog niet altijd gaan.... Polleke wilde ook niet gaan. Maar zij wist niet wat haar te wachten stond, en ik wel. Het was hard. En je kunt je er mentaal nooit op voorbereiden. En of het je 1x hebt meegemaakt of 10 x, je went er ook niet aan. Het blijft hard. Want feit is en blijft dat je je geliefde hond niet kunt missen.

Polleke is thuis in haar eigen omgeving ingeslapen en ik heb haar die nacht in haar mand laten liggen en pas de volgende dag begraven.

Onze bullmastiff Raisa hebben we thuis in laten slapen, en ik wilde er geen heel verdrietige toestand van maken, leek me voor haar helemaal rottig, een jankend baasje erbij. Mijn man kon zich wel goed houden, hij is bij haar gebleven, ik niet.

Ik vind het ook zo belangrijk om me goed te houden omwille van mijn hond. En het is me tot nog toe steeds gelukt. Maar owee na afloop.......
Toen ik haar de volgende dag in de tuin begraafde, was ik blij dat ik alleen was en niemand mij zag........

Ik zei ook tegen de dierenarts dat hij vooral heel vrolijk moest doen.
Eten was haar lust en haar leven, dus tijdens het in laten slapen kreeg ze steeds knakworstjes.
Ze is gestorven toen ze halverwege het tiende knakworstje was.
Voor haar was dit denk ik het beste.

Dit vind ik heel bijzonder! Dat moet ik mijn dierenarts vertellen.

[Chicoahua]

pfff vreselijk, ik weet dat de stafford van mij vader oud is en lichamelijk erg slecht maar jeetje, ik ken die hond al zoooo lang ik moet er niet aan denken..ik zou er ook niet bij kunnen zijn. het lijkt mij gewoon heel moeilijk...

[Marion.]

ik ben van de struisvogelpolitiek in deze.

Ik ook. Ik heb nog nooit zelf de beslissing hoeven maken, en ergens denk ik dat plotseling overlijden (ons 2x gebeurd) "makkelijker" is. Hier zijn ze 9 en 7 en ik hoop van harte dat ik voor hen op tijd de beslissing kan maken. En voor mezelf hoop ik dat ze - samen - op een nacht vanzelf gaan. In hun slaap.

[S@ndr@]

Ik ben er ziek beroerd en misselijk van geweest,( en eigenlijk nog steeds) heb heel veel geknuffeld en met hem gepraat , en nog een keer alles gedaan wat hij leuk vond en nog kon, pens eten, snuffel route, knuffelen en lekker bij me liggen

[Jacky]

Elk afscheid is even zwaar, ik kan me er niet op voorbereiden, de onmacht dat het dier niet verder mag. Toen mijn eerste eigen hond ingeslapen werd (nu bijna 25 jaar geleden), een herder van bijna 2 jaar, ging dat nog bij de dierenarts. Hij kreeg zijn eerste spuitje ik ben toen naar buiten gegaan met hem het land in, daar kreeg hij de tweede. We zijn samen in het gras gaan liggen. Die blik van hem, zijn kop op mijn schoot en me maar aankijken. Ik kan er nog wel om janken als ik daar aan denk. Hiertussen nog een hond En nu laatst Coral weer, ik was er weer kapot van. Probeer in elk geval pas later te huilen, hoe moeilijk dat ook is. Maar je kan je er niet echt op voorbereiden, het verdriet wordt echt niet minder. Wel kan je denken , hij/zij heeft een goed leven gehad. En in jouw geval een heel lang leven. Geniet nog maar zoveel mogelijk van hem.

[Bonnie F]

Over het "wanneer" heb ik met een heel nuchtere vriendin afspraken gemaakt. Ik heb met mijn katje indertijd veel te lang getobd. Mijn vriendin zal me "helpen herinneren".

Ik heb mijn honden en katten altijd zelf begraven. Gat graven en foto's maken etc. Vrienden gebeld en samen hond/kat begraven. (ook vrienden komen bij ons hun dieren begraven, ik ben een soort van dieren-begrafenis-onderneming)

En mijn verdriet is mijn verdriet. Ieder doet dat op eigen wijze.
Ik geef mezelf 1 dag van onmetelijk verdriet. De dag daarna begint het normale leven weer. (wel met af en toe tijd voor een jankbui...)
En ik heb foto's, heel veel foto's. Al snel kan ik daar met veel waterige glimlachjes naar kijken.

[Aiske]

Met een dikke brok in mijn keel zit ik dit te lezen....
al een tijdje zit ik tegen het onvermijdelijke afscheid van Lobke aan te hikken.
Lobke heeft heel veel last van artrose maar wil nog steeds graag, op haar manier, spelen met de andere honden.
Steeds vaker krijg ik het gevoel dat ze dement aan het worden is... ze poept en plast met regelmaat in huis. Blijft er dan ook rustig inliggen. Vannacht heeft ze het helemaal bont gemaakt... toen ging ze haar eigen poep weer opeten.

Oh wat is dit een verschrikkelijk moeilijk iets....
Ik heb altijd gezegd dat mijn honden thuis, in hun eigen omgeving, laat inslapen maar Lobke is zo onrustig als er iemand binnen komt dat ik niet weet wat ik moet doen....

[gizmo]

Toen ik nog thuis woonde zijn er een paar honden ingeslapen
Mijn maatje was de sint bernard
Ik was drie jaar toen hij als pup bij ons kwam wonen
En 13 toen hij tijdens een operatie is overleden
Helaas was ik toen bij mijn pake en beppe in Friesland
Heb geen afscheid kunnen nemen van deze schat
Voelt nog steeds niet goed
Flora had een darm afwijking en tijdens de operatie bleek dat er meer dan de helft van zijn dikke darm was afgestorven
Ik denk er nu nog steeds vaak aan terug ben nu 38
Maar ow jee als ik mijn maatje Gizmo moet laten gaan ik weet niet of het dan ooit nog goed gaat komen met mij
Hij is mijn lust en mijn leven
Mij door zware perioden heen geloosd
En als ik een keer een dag uit mijn doen ben voelt hij dat aan en kroelt lekker tegen mij aan

[bianca83]

Ik heb met onze Quincy nu hetzelfde. Ik zie hem achteruit gaan maar ik zie hem ook af en toe weer ineens een opleving hebben. We genieten nu gewoon zo veel mogelijk van hem. Wanneer het echt de tijd is om hem te laten gaan zal hij het aangeven maar we hopen zo dat het nog lang duurt en dat hij dan het liefst gewoon in z'n slaap gaat. Dit soort dingen zijn zooo moeilijk

[zonta]

Op 26-08-2008 hebben we onze golden retriever Dayster moeten laten inslapen.

Dayster had al vanaf z,n derde jaar artrose in z,n achterhand en stond dus al jaren op pijnstillers. Het laatste jaar was de pijnstilling omhoog gegaan tot het uiterste. Lichaamlijk ging Dayster steeds verder achteruit , het normale uitlaat rondje kon hij niet meer volhouden , hij kon niet meer meekomen met de andere twee honden. Dayster vond dit verschrikkelijk , hij wilde wel maar kon het gewoon niet meer.

Geestelijk was Dayster nog helemaal oke en daar hebben we ons ook op gericht. Wij hebben de beslissing genomen toen Dayster niet meer naar ons toe kwam om te begroeten. Wij wisten dat Dayster het verschrikkelijk zou vinden als z,n achterhand hem echt in de steek zou laten , dat hij niet meer zou kunnen lopen / opstaan.

Dayster is thuis ingeslapen op 12 jarige leeftijd.

Dit jaar zijn we al 3 katten kwijt geraakt aan ouderdom , 20/19 en 18 jaar.

de kat van 20 jaar:

De laatst week van zijn leven viel hij elke dag af in gewicht. Dat was voor ons het moment om te stoppen.

De kat van 19 jaar :

Vonden we met een hersen bloeding dus de keus was gauw gemaakt.

De kat van 18 jaar:

had z,n hele leven al astma en kreeg daar medicijnen voor.Een half jaar voor z,n overlijden kreeg hij een hoge bloeddruk en was daar door blind geworden. Ook voor de hoge bloeddruk kreeg hij medicijnen en hij knapte weer redelijk op.De laatste maand van z,n leven ging hij geestelijk ontzettend achteruit , werd dement.Je kon zien dat hij niet meer gelukkig was en dat was voor ons het moment om te stoppen.

Wij wachten nooit tot het een spoedje word we bekijken elk dier appart en wat zo,n dier aankan.

Gr,Zonta

[Rhiannon]

Je kunt je niet voorbereiden op dat moment, de klap is erg groot ook al wist je het.

[Aiske]

Wij hebben niet lang naar dat moment kunnen toeleven..... We moesten veel vlugger dan gedacht de moeilijke beslissing nemen.
Op straat kijk je nog om of ze meeloopt.... als ze vla krijgen pak je 4 pakjes terwijl je er nog maar 3 nodig hebt
Maar gelukkig hebben we er vrede mee, ze is heel rustig ingeslapen.

Voor iedereen die hiervoor komt te staan, heel heel veel sterkte!
Doe wat je hart je ingeeft en dat is vaak de beste ....

[Marie-Josée]

Nee, je voorbereiden gaat niet.Gewoon zoveel mogelijk genieten en realistisch blijven wat je hond betreft, dat wel.Genoeg is genoeg en geen gram meer.Wat bij mij hielp om een beetje over het verdriet heen te komen is het feit dat het leven van je hond duurt zolang het hem gegeven is, het is zijn leven en niet jou bezit.
Maar het is elke keer weer vreselijk.Gewoon omdat je iets vast wil houden wat goed was, en we moeten allemaal leren loslaten.