Verlies van je hond.....en dan?

[Mary]

Hallo allemaal

Zie andere topic over het verlies van Matje.
Even in het kort. Matje had nierfalen. At niet meer, dronk amper en ging erg snel achteruit. Elk uur proberen iets nieuws te vinden om toch maar aan het eten te krijgen maar niets hielp. Vanaf de diagnose tot aan haar overlijden zat 6 weken.
Het is nu 4 weken geleden dat Matje is overleden. 1 dag voor mijn vakantie heb ik ze in laten slapen.
De vakantie is dus tja geen vakantie geweest. Vorige week ben ik weer gaan werken maar dat valt niet mee. Nu weer aan het werk kan ik moeilijk de motivatie vinden. Mijn enthousiasme is op een laag pitje. Mensen neuzelen over dingen die voor hun belangrijk zijn terwijl ik denk....lekker belangrijk pff. Ga de nachtwacht borduren denk ik dan.
Het is niet allemaal zuchten en kreunen hoor want in december is er zicht op een pup/hummel. Dus het zonnetje schijnt ook wel.

Hoe waren jullie in de eerste paar dagen/weken/maanden na het verlies van je hond(en).

Groetjes,
Mary

[-Gaby-]

Moeilijk topic. Mijn hond is inmiddels al 6,5 jaar geleden overleden, maar wat was ik er kapot van. Ik had tot die tijd nog nooit slecht geslapen, sinds dat Jorin overleed sliep ik bijna elke nacht slecht. Ook had ik allerlei dromen, dat hij niet dood was, maar dat we hem op vakantie tegen kwamen en ik hem niet mee naar huis mocht nemen en dat soort rare dingen. Inmiddels is dat gelukkig weer bijgetrokken, maar toch, ik zal volgens mij nooit meer zo lekker slapen als ik deed toen wij hem nog hadden. Op den duur gaat het ook wel weer over, ondanks ik er toen van overtuigd was dat het niet zou kunnen, maar het hoort gewoon bij de rouwperiode die je ervaart na het overlijden van je maatje.

Ik zou er dus maar niet al te erg mee zitten, het is normaal dat je je ergert aan het geneuzel over totaal oninteressante dingen, als je zelf net zoiets ingrijpends mee hebt gemaakt. Dat is logisch, want je bent er net gewoon keihard mee geconfronteerd wat écht belangrijk is in het leven. Maar ik zou wel proberen jezelf al te leiden met leuke dingen, zodat je er niet heel lang in blijft hangen. Dat is ook niet gezond. Vier weken is ook nog maar kort, dan hoort het er allemaal nog bij. In ieder geval veel succes en ik hoop dat je ondanks alles toch een beetje kunt genieten van het uitkijken naar je nieuwe pup.

[S@ndr@]

en dan ben je gewoon in de rouw, punt, de een wat langer als de ander, \
het valt gewoon niet mee, maar je kunt de rest van de wereld niet verwijten dat het leven doorgaat, hoe onredelijk het ook lijkt.
het leven is gewoon soms zwaar K*T

[Daisy@]

Met Daisy zag ik het al een half jaar aankomen. Niet dat ik m'n vinger erop kon leggen hoe of wat... maar m'n gevoel zei dat ze dit jaar niet meer vol zou maken. En dat klopte ook. Dus ik leefde eigenlijk al naar afscheid toe de laatste maanden.
Maar de tranen hebben ook rijkelijk gevloeid hoor. Zeker de eerste dagen nadat ze ingeslapen is. En de weken daarna nu heel soms ook nog wel.
Het gemis is er nog steeds.
Al kan ik ook met een glimlach terug kijken op 10 prachtige jaren die we met haar gehad hebben.
De wetenschap dat het goed geweest is, dat ze een mooi leven gehad heeft weegt voor mij ook enorm zwaar. Dat we dankbaar kunnen zijn met een rottweiler die 10 jaar geworden is.

De eerste dagen denk je... hoe kom ik hier overheen. Maar het gaat. Je weet dat het beter is voor de hond, dat ze geen ellende meer hebben en geen pijn. Het is goed geweest.
Denk dat er wel een heel groot verschil is of je een oude hond verliest die op is dan een jonge hond die nog midden in het leven staat. Een oude hond zou ik meer 'vrede' mee kunnen hebben dan dat er een jonge hond gaat.

En dan nog... ieder verwerkt het op zijn eigen manier. En niet één manier is verkeerd.

[Jackira]

Desi is anderhalf jaar geleden overleden. 14 jaar was ze. Een hele respectabele leeftijd. En ik weet dat er honden veel en veel jonger overlijden. Maar voor mij is het gewoon heel ingrijpend ook al was ze al 14 en ik begin me nu pas echt te realiseren dat ze er niet meer is. Veel mensen snappen dat niet. Maakt niet uit, ik praat er vrijwel niet meer over. Maar ik zou haar nog zo graag heel eventjes weer terug willen.
Ik mis haar elke dag nog, en het is altijd op de achtergrond. Dus helaas kan ik je niet vertellen hoe je daar mee om kunt gaan want dat heb ik zelf nog niet ontdekt.

[Miss_Liz]

Ik moet zeggen dat het heel erg zwaar is geweest de eerste weken door te komen, mn lieve ventje was 6mnd oud toen ik hem al moest laten gaan 2 dagen na zijn overlijden raakte ik in het ziekenhuis.
Dus het verwerken ervan begon pas later want tja in het ziekenhuis vocht ik voor mezelf om er weer bovenop te komen..
Daarna begon het pas echt thuiskomen in een leeg huis manlief moest weer werken en daar zat ik dan kon niks en mocht niks.
27 dagen na het overlijden werd mn teef geboren en ondanks mn verdriet was ik super blij eindelijk kwam daar dan mn meisje..
Geheel onverwachts kwam er nog 1 bij eind van de bouwvak vakantie kwam onze ivo hij was toen al 13 weken maar manlief wou echt weer een reu en wou ook niet langer zonder hond blijven. Met ivo heb ik veel moeite gehad om te accepteren want ja het mijn eigen lieve ventje Cratos niet..
Inmiddels zijn we een jaar en bijna 3mnd verder en nog steeds mis ik hem heel veel maar ik heb veel steun aan Lizzy en haar doen en laten is ze bijna hetzelfde (oke iets minder sociaal)..
Ook heeft hij een ontzettend mooi plekje in huis gekregen zn urn staat namelijk naast mn beeldscherm dus is hij elke dag heel dicht bij me..
Maar of het verdriet ooit helemaal zal slijten betwijfel ik nog steeds hij is en was toch mn eerste grote liefde..

[Marion.]

Hoe waren jullie in de eerste paar dagen/weken/maanden na het verlies van je hond(en).

Heel verschillend. Eigenlijk staat het hele scala van emoties in dit topic.

Na de eerste heb ik een paar dagen alleen maar op bed gelegen (vrij genomen van mijn werk, ik kon niets meer). Amper 2 weken later kwam Boy in huis, en daardoor had ik afleiding. Niet dat het verdriet daardoor minder werd, maar ik moest er weer uit. Ik heb nog heel vaak gejankt, toen mensen vertederd naar puppy Boy keken zo van 'godverdomme, Sam was net zo lief hoor!'.
Toen Boy ook jong overleed (anderhalf) toen was ik alleen maar murw. Het gebeurde op vrijdag. Twee dagen later ben ik het gaan vertellen bij de buren (zij pastte 2 dagen in de week op de hond). Verder gingen alle afspraken gewoon door. Maar duidelijk was wel dat er bij ons geen hond meer zou komen, want we waren geen hond waard. We hadden een prachtig nieuwbouwhuis gekocht, helemaal met de blik op hondenbezit, maar helaas zou het er voor ons niet meer inzitten. Boy heeft de plek waar het huis zou komen (wat we mede voor hem hebben gekocht) ook nooit kunnen zien.

Het heeft bijna een jaar geduurd voordat we het weer aandurfden. Fokster kende ons hele verhaal (heeft het destijds "life" meegemaakt) en koos voor ons pupje Saar. Een briljante keuze, waar ik haar nog steeds zeer dankbaar voor ben. Inmiddels is Saar 9 en Miep 7, en weten wij heel zeker dat we wél honden waard zijn. Afijn, het hele verhaal inclusief al mijn gevoelens staat hierboven in de link

[Mi]

Op de dag dat het gebeuren moest ben ik niet gaan werken, hij had sinds een paar maanden te hoge waarde in z'n lever en was het afwachten hoe de medicatie en nieuwe voeding aan zou slaan, maar helaas vergiftigde zijn lever hem sneller dan we gehoopt hadden.
Ik was er kapot van, maar trok me het meest op aan m'n poes die vanaf die dag te vinden was waar ik ook was, gelukkig had ik haar nog...
De eerste week kon ik er niet over praten zonder te huilen, daarna lukte dat wel weer maar had op de meeste vreemde momenten de neiging om in ene te huilen.
Werken deed ik behalve op de dag zelf wel, ik vond het persoonlijk fijn omdat ik dan even wat anders aan m'n hoofd had.
Ik vond het allemaal erg zwaar en dacht nóóit meer een huisdier te willen omdat het verlies zo'n pijn doet.
En natuurlijk helemaal gedesorienteerd doordat ik de eerste weken alsmaar op de klok keek om in de gaten te houden dat ik op tijd thuis zou zijn voor m'n hond, bij afspraken die lang duurde de neiging mijn ouders te bellen of ze die dag op benji konden passen, de tussendeur dichthouden als er iemand aan de voordeur staat, de chocola en koek van de tafel afhalen als we het bezoek uit gingen zwaaien....etc
Nog geen half jaar later ging m'n poes dood aan nierfalen, ik dacht dat ik gek werd.
Het rare is dat ik bij haar aanzienlijk minder heb gehuild, maar het meeste pijn aan ervaar, ik had met haar ook een zeer hechte band en mijn hond was een kruising herder/stafford en 10 jaar geworden, is een redelijke leeftijd als je het mij vraagt, maar mijn poes is "maar" 9 jaar geworden en kan dat nog steeds niet helemaal verkroppen.
Ook hier weer helemaal gedesorienteerd, elke keer weer naar buiten kijken of ze er aan komt, als ik in bed lag (ergste tijdstip van de dag omdat we altijd nog gingen kroelen voor het slapen gaan) in fractie van een seconde het vreemd vinden dat ze nog niet bij me was voor ik besefte dat ze er helemaal niet meer is en het niet meer kan, het werd een tijd van uitstellen om naar bed te gaan omdat ik zo tegen de confrontatie opzag en zo moeilijk in slaap viel en me vaak in slaap huilde.
Ik ben een jaar dierloos geweest voor ik weer rond ging kijken voor een hond.....een poes kon ik nog niet aan....en heb nu weer een hondje van anderhalf jaar, inmiddels zou ik een andere poes wel aankunnen, maar ik heb liever gewoon mijn lieve poezebeest en ik ben al ruim 2 jaar verder inmiddels.....
Ik kan er droog over praten en huil er niet meer om, maar ik moet niet mijn opgeschreven verhaal van deze periode kijken of iets zien wat hierover gaat want dan ga ik weer.
Ik kijk films als hotel rwanda en blood diamant, red dust etc en vind het heel heftig en komt een traantje soms wel even boven, maar onlangs bij marly en me waar hu hond overleed aan het eind, huilde ik echt vanuit m'n tenen en kon er niet mee stoppen.
Het is iets wat je nooit zal vergeten, emoties slijten wel op een bepaalde manier op den duur.
Voor jou is het nog heel vroeg, nog maar een aantal weken terug.
Veel sterkte en al heb je er nu geen hout aan, je vind op den duur je weg er wel in

[goud]

Wij hebben door ouderdom ook honden verloren. Eerste dagen meestal verdriet, vooral de kinderen toen ze nog klein waren. Maar dan gaat het leven gewoon weer verder. Er is een tijd van komen, en een tijd van gaan. Zo simpel is het voor mij. Honden hebben een pracht leven gehad. Wij hebben van ze genoten, maar eens komt er een eind aan. En er komt ook altijd weer een andere hond. Zo gaat het nu eenmaal in't leven.

[Rea]

De afgelopen jaren zijn er hier echt veel honden gegaan.
Aura was op een voor haar respectabele leeftijd, hebben dat ook wel min of meer verwacht. Als dan 't moment daar is ben ik echt wel kapot, maar kan dat wel redelijk snel een goed plek geven. Truus met botkanker net 5 1/2 dat was andere koek.
Maar met Willem van net 7 maanden en van Kaatje net 2 jaar na de geboorte van haar puppen, dat blijft een brok die maar heel moeilijk te verteren is. Vooral de laatste blijft echt hangen, nu bijna een half jaar nadien lopen nog wel eens de tranen over m'n wangen hoor.
Dat haar dochter hier nu loopt en zo enorm veel van haar moeder heeft is heerlijk om te zien maar soms ook erg confronterend. Da's vaak een dubbel gevoel.
Het groeien van eelt op deze wond zal nog wel een tijd in beslag nemen.
En wat mijn omgeving daar ook van vind het is mijn gevoel en mijn honden.

[iones]

Moeilijk topic. Mijn hond is inmiddels al 6,5 jaar geleden overleden, maar wat was ik er kapot van. Ik had tot die tijd nog nooit slecht geslapen, sinds dat Jorin overleed sliep ik bijna elke nacht slecht. Ook had ik allerlei dromen, dat hij niet dood was, maar dat we hem op vakantie tegen kwamen en ik hem niet mee naar huis mocht nemen en dat soort rare dingen.

Dit had ik in de week nadat ik onze Bessie in had moeten laten slapen ook. Dat ik naar haar aan het zoeken was, dat ik opnieuw afscheid moest nemen etc. Allemaal heel onlogisch.

Met polleke was dit niet zo. Misschien dat er rust over mij gekomen was, niet meer met 1 oor luisteren of ze weer een epileptie aanval kreeg of zo. Wel vreselijke verdriet. Dat is nu 3 jaar geleden en ik kan het allemaal zo weer oprakelen alsof het gisteren gebeurd is. Maar dat doe ik maar niet.

De liefde die je voor je hond voelde wordt namelijk niet minder he. Die blijft gewoon staan.

[flatcoat]

En dan??? Het bekende grote zwarte gat ..... geen hond meer in huis, geen uitlaatrondes, geen gespeel, getroetel of eten geven .... beetje het gevoel van ontwrichting. Je hele dagritme is weg, je hebt verdriet, je voelt het gemis ..... En enerzijds het gevoel hebben dat het "goed" was, je hond zien lijden wil je immers niet? Maar aan de andere kant .... dat gemis en verdriet.
Acht jaar lang een "zorgenhond" waar je leven om is gaan draaien ..... de eerste paar dagen tranen, heel veel tranen. De weken erna, gedwongen afleiding zoeken maar nog steeds die tranen maar ook wetende dat het niet anders kon en dat je door moet.
Het is een verwerkingsproces en de één doet daar langer over dan de andere ..... en wat een ander daarvan vindt?? Zal me een zorg zijn, het was tenslotte mijn hond dus het was ook mijn (ons) verdriet.
Ik kan alleen maar zeggen .... neem de tijd ervoor om het te verwerken en als je straks je pup hebt krijg je te maken met zeer tegenstrijdige gevoelens ..... maar de pup zal nooit de plek innemen van je overleden hond, nee .... die verovert uiteindelijk zijn/haar eigen plekje.
Sterkte!!

[iones]

En dan??? Het bekende grote zwarte gat ..... geen hond meer in huis, geen uitlaatrondes, geen gespeel, getroetel of eten geven .... beetje het gevoel van ontwrichting. Je hele dagritme is weg, je hebt verdriet, je voelt het gemis ..... En enerzijds het gevoel hebben dat het "goed" was, je hond zien lijden wil je immers niet? Maar aan de andere kant .... dat gemis en verdriet.
Acht jaar lang een "zorgenhond" waar je leven om is gaan draaien ..... de eerste paar dagen tranen, heel veel tranen. De weken erna, gedwongen afleiding zoeken maar nog steeds die tranen maar ook wetende dat het niet anders kon en dat je door moet.
Het is een verwerkingsproces en de één doet daar langer over dan de andere ..... en wat een ander daarvan vindt?? Zal me een zorg zijn, het was tenslotte mijn hond dus het was ook mijn (ons) verdriet.
Ik kan alleen maar zeggen .... neem de tijd ervoor om het te verwerken en als je straks je pup hebt krijg je te maken met zeer tegenstrijdige gevoelens ..... maar de pup zal nooit de plek innemen van je overleden hond, nee .... die verovert uiteindelijk zijn/haar eigen plekje.
Sterkte!!

goed verwoord. Zo had ik dat ook. Heel je doen en laten is afgestemd op de aanwezigheid van je hond. Je wilt iets tegen je hond zeggen, maar ze is er niet meer. Je wilt haar aaien,maar ze is er niet meer, je wilt haar iets lekkers geven, maar ze is er niet meer. De bel gaat, je verwacht geblaf, maar het blijft stil.

een andere hond leidt wel af van de leegte die ze achtergelaten heeft. En dat is al iets. het rouwproces duurt er niet langer of korter door. MAar de afleiding is welkom.

[Mary]

Ontzettend bedankt allemaal voor alle antwoorden op dit pijnlijke en moeilijk topic.
Hoe pijnlijk het ook is om het te lezen en voor jullie om te schrijven het is 1 en al herkenbaarheid.

En dan??? Het bekende grote zwarte gat ..... geen hond meer in huis, geen uitlaatrondes, geen gespeel, getroetel of eten geven .... beetje het gevoel van ontwrichting. Je hele dagritme is weg, je hebt verdriet, je voelt het gemis ..... En enerzijds het gevoel hebben dat het "goed" was, je hond zien lijden wil je immers niet? Maar aan de andere kant .... dat gemis en verdriet.

[Neeltje]

'n Hond heb ik nog niet 'verloren'. Wel twee katten. Een heb ik 17 jaar gehad, de andere 15 jaar. Er zijn heel wat tranen gevloeid, maar dan is het gewoon weer naar het werk, bij de eerste kat de volgende dag, bij de tweede was het Hemelvaart. Het leven gaat weer door. Het is wennen, een nieuw ritme zoeken, maar voor beide was het goed geweest en had ik er vrede mee. Er zijn geen nieuwe katten of andere huisdieren voor in de plaats gekomen.

[Naad]

Toen onze herder overleed was ik (dacht ik) 10 a 11 jaar, heb ik weken met zijn foto onder mijn kussen geslapen. Een keer werd ik wakker en ik droomde dat ik zijn hoofd in mijn armen had en ik werd dus wakker met mijn deken helemaal tussen mijn armen, en toen moest ik weer janken...

Gizmo is 14 jaar nu en ik moet er echt nog niet aandenken maar goed eens komt de dag *zucht*

[cloris]

En dan? dan schijnt de zon ff niet meer, dan ben je je maatje kwijt, die heerlijke blije vrolijke kop en die kwispel die er niet meer zijn, die heerlijke hondenzoenen en je hele ritme is ontwricht, wie had het gore lef dat van je af te nemen.. dan ben je boos en bovenal heel heel erg verdrietig, overstuur en zijn de altijd zo leuke dingen ineens even niet zo leuk..
Maar heel langzaamaan gaat de boosheid over in dankbaarheid voor de jaren en komen er langzaam herinneringen en kan je ook weer van een ander hondje gaan houden.
Maar soms prikken de tranen nog achter de ogen...

[tineke]

Door de jaren heen al wat honden verloren en iedere keer is het weer een zwaar verdriet al kon ik met sommige honden wel meer vrede hebben dan met andere,al naar gelang de leeftijd en omstandigheden.

[Pets_Passion]

Wat een mooi topic. Heb met tranen in mijn ogen soms de berichten gelezen.
13 jaar geleden verloor ik als jonge tiener mijn hondje aan een auto. Hij was mijn alles, mijn enige vriend in het leven op dat moment.
Omdat hij nooit wegliep had ik hem los lopen, en toen.. toen deed hij iets wat hij nog nooit had gedaan. Hij stak zomaar opeens de weg over, vlak voor een auto. Heb het zien gebeuren, de wereld stond stil. Het beeld van hem onder de auto komen, wielen die over mijn geliefde hondje gaan het staat op mijn netvlies gebrand.

Ik was gebroken, heb heel lang heel veel verdriet gehad en mis hem nog steeds...
Als echte puber was ik nu echt helemaal alleen op de wereld en dat hebben mijn ouders ook geweten. Voor hun was het maar gewoon een hond, ze snapten mijn verdriet niet. Ik moest een grote meid zijn, leven gaat door. Heb daardoor nooit goed kunnen rouwen, het heeft nooit echt een plekje gekregen. Geen urn, geen graf, niets... Alleen een heel leeg gevoel, hem te missen. Geen luisterend oor meer, geen wandelingen meer...

En nu, nu heb ik een 12 jaar oude mechel dame. Zij is het antwoord van mijn moeder met wie ik toen heel veel problemen had. Een echt kado, waar ik haar nog steeds heel erg dankbaar voor ben, die stoere pup waar ik echt wat mee kon.
Ze is al een paar jaar chronisch ziek (ziekte van cushing) en het gaat momenteel niet zo heel goed met haar. Ik ben erg bang haar te verliezen en maak me klaar voor het afscheid.
12 jaar al ruim, is ze mijn grote steun, mijn alles.
Door het verlies van Tim, zo bruut en opeens uit mijn leven gerukt, hoop ik wel nu de ervaring te mogen hebben zelf de hond te kunnen laten gaan. Na een lang, bewogen leven hoop ik haar ooit de rust te kunnen geven die ze nu niet meer lijkt te kunnen vinden. Maar liever nu nog niet..

Karen

[*Anita*]

Ben 3 honden verloren en het gemis en verdriet is niet bij alle het zelfde geweest.
De eerste 2 zijn overleden door ouderdom en na een auto ongeluk.
Hier had ik wel verdriet van maar kon ook weer snel de draad oppakken.
Afgelopen februari ben ik Pardoes verloren nadat hij vergiftigt was in een losloopgebied en dat blijft moeilijk te verkroppen.
Heb ondertussen een hele lieve pup die voor veel afleiding zorgt maar toch blijf ik hem missen.
Kom regelmatig nog langs dat bos maar zal daar nooit meer wandelen. Heb er een erg naar gevoel bij als ik er al langs kom.
Heb heel lang geen foto van hem kunnen zien wat nu wel weer gaat.

[loony]

Vandaag is het 2 jaar geleden dat loony stierf, de dag erna moest ik niet werken en ben ik beginnen zoeken naar een opvolger. Weer een dag later gewoon weer aan het werk gegaan.

[Drazic]

Ik heb het verlies van Griffin nu een beetje verwerkt,bijna 2 maanden geleden heb ik hem in laten slapen.
Op sommige momenten heb ik het er nog erg moeilijk mee ......Maar wat ik nog erger vond dan mijn eigen verdriet is toch wel dat Drazic een maand lang is blijven zoeken naar Griffin.
Dat doet zo'n pijn en je kunt het hem ook niet uitleggen.
Maar het verlies van Griffin is voor mij tot nu toe nog steeds het moeilijkst geweest,Met hem had ik ook een erg speciale band .

[madred]

Voor mij was het vorige week vrijdag 3 jaar geleden dat ik Arani moest laten inslapen.
Hij was toen bijna 11 jaar oud, een meer dan respectabele leeftijd voor een hond van zijn formaat, maar voor mij nog steeds járen te vroeg....
In het begin hoorde ik hem 's nachts lopen op het parket beneden, dacht ik dan toch, schrok ik wakker en duurde het lang voordat het tot me doordrong dat hij er niet meer was.
Ging ik in m'n ééntje "onze" rondjes lopen, terwijl de tranen over m'n wangen liepen.....

Nu, 3 jaar later, kan ik nog regelmatig huilen om het gemis.
Hij zit zo diep in m'n hart, denk niet dat dat ooit overgaat, maar kan inmiddels weer genieten van de oude filmpjes en foto's.

Het wordt dus toch beter.

[Caro.]

Hét grote nadeel van honden hebben... ze gaan (bijna) altijd eerder dood dan wij.

Ik heb 3 honden verloren.
Eén hond door ouderdom, Nouschka was 12.5 jaar en had een prachtig leven gehad. Ik had verdriet en voelde een groot gemis, maar had er absoluut vrede mee.
Toen overleed Tara, een zeer zwarte dag uit mijn leven: 4 maandjes jong, in een moment van onoplettendheid rende ze naar het ijs, zette haar voorpootjes erop en zakte er doorheen. Ondanks dat mijn man en ik haar direct achterna gingen, was ze direct dood.
Ik was kapot, in shock, depressief en zwaar ellendig.
Ondanks dat (of dankzij dat) zij we slechts één week later gaan kijken naar een nestje wat één dag oud was. Maar wat heb ik me schuldig gevoeld en toen ik 7 weken later Kaya uit dat nestje uitzocht, hield ik haar omhoog en zei 'hopelijk word ik niet ook jouw dood'.
Dat zinnetje zegt alles hoe ik me voelde.
Maar Kaya heeft me geholpen, enorm geholpen.
8 maanden later kwam Moritz erbij, een volwassen herplaatser uit Griekenland. Moritz was een hele bang hond en besloot zijn leven op te hangen aan mij.... Moritz was 4 jaar lang mijn schaduw en wat was ik gek op hem. Hij werd ernstig ziek, bleek al die tijd een ziekte uit Griekenland met zich meegedragen te hebben, maar dat wisten wij niet.
Toen de ziekte uitbrak, was het te laat en we hebben hem onder vreselijke omstandigheden op 5,5 jarige leeftijd in moeten laten slapen.
En weer was ik kapot, man wat was ik gek op dat ventje!
Een half jaar later kwam onze Puchu en daar durfde ik niet compleet voor te gaan, want ik kende de pijn en er zou Puch vast ook wat overkomen. Hij is nu ruim 2,5 jaar, een fantastisch kereltje en ik ben stapelgek op hem en ja, ook iedere dag de angst dat hem iets zal gebeuren.
Dat is de tik die ik heb overgehouden, maar liever verdriet dan nooit meer volledig volkomen voor een hond te gaan

[Hanneke2]

Ik heb nog steeds mijn eerste twee honden en dus nog nooit het verlies van een hond meegemaakt, alleen al vaak afscheid moeten nemen van katten.

Ik ben me al jaren aan het voorbereiden op het verlies van Jack, hij heeft giga rotte voorpoten en om de haverklap denk ik dat een extra hinkje het begin van het eind is, en dan krabbelt hij weer op en rent weer als een gek achter andere honden en balletjes aan. Jack is nou 8,5 jaar, en hij gaat de 15 niet halen met die kapot geschopte en kapot geschoten poten. Maar hij doet het nog steeds, en ik hoop dat hij nog heel lang blijft rennen.

Ik weet nog steeds niet goed wat ik zonder hem zou moeten, want behalve mijn heerlijke stoere gekke lieve ventje is hij ook de stabiele factor in huis. Zonder Jack wordt het janken en chaos en nog veel meer janken, maar in mijn achterhoofd weet ik ook dat er op dat moment ergens een podireutje met ook een klote-verleden zit te smachten naar een lekker zacht bed en lekker koekies en voorzichtige aaitjes en een bitchy kleine vriendin zoals Lilo.

Bij de katten had ik altijd al iets van berusting dat het 'hoort' dat het een lange rij katten is die hier komen en uiteindelijk doodgaan, en bij de honden heb ik die wat morbide maar toch wel geruststellende gedachte dat als ik er eentje verlies, hij of zij na een goed leven vol spelen en rennen en kroelen plaats maakt voor een ander met net zo'n kut-verleden.

Ik moet zeggen dat ik vanavond deze tegenkwam, qua uiterlijk bijna exact Jack, een jaar oud en bang voor vreemde mensen:

[*Ellen*]

Mary, Matje is net 4 weken dood, dat is nog maar zo kort geleden.
Rouwen is goed hoor ! En de ergernis die je hebt bij mensen die over onbenulligheden lullen is ook heel herkenbaar
Ik heb drie honden moeten begraven. James, Boe en Raisa.
Niks is zo kut als een graf graven.
Neem je tijd om te rouwen, sterkte hoor !

[Angelique.]

en dan ben je gewoon in de rouw, punt, de een wat langer als de ander, \
het valt gewoon niet mee, maar je kunt de rest van de wereld niet verwijten dat het leven doorgaat, hoe onredelijk het ook lijkt.
het leven is gewoon soms zwaar K*T

Toen ik mijn hond van nog geen 1,5 liet gaan en mijn wereld echt onder me voeten was weggeslagen ben ik heeeeeeel boos op de wereld geweest, ik had zo'n vreselijke pijn en verdriet....en iedereen leefde gewoon door

Nu denk ik ook doos ! mja op dat moment voelde dat echt zo

[Youp]

Ik heb afscheid moeten nemen van 3 honden. De 1e keer was ik 12 en het was de hond die er al was voordat ik geboren was. Ik was heel verdrietig, maar op die leeftijd heb je wel veel afleiding van school. Daarnaast overleed vlak daarna mijn oma, wat nu natuurlijk veel meer impact heeft.

De 2e keer is wel 1 van de heftigste gebeurtenissen geweest uit mijn leven. Het is nu bijna 5 jaar geleden dat Youp overleed. Hij was nog geen 6 maanden oud. We moesten hem in laten slapen vanwege een nierziekte. Het was onze eerste hond samen en een hele bewuste keuze.
Vanaf week 1 zijn we met hem aan het dokteren geweest. Helaas pas met 5,5 maand een echte diagnose. We hadden het nog een half jaar kunnen rekken, met medicijnen, spoelingen en een dieet. Dat had hij niet verdiend. Hij had genoeg dierenartsen gezien en was ziek genoeg.
De dag na de diagnose hebben we hem in laten slapen. Helemaal kapot waren we. Zo oneerlijk!
Nog steeds doet het me heel veel pijn als ik eraan denk.

De laatste hond waar ik afscheid van heb moeten nemen was Nero. De bouvier die na de hond uit het eerste stukje kwam. Ik was 12 toen we hem kregen en hij is 13 jaar geworden. Ik was al uit huis maar ik ben toch voor een groot deel met hem opgegroeid. Urenlange wandelingen heb ik met hem gemaakt toen ik niet lekker in mijn vel zat. Hier had ik heel snel vrede mee. Hij heeft een prachtig leven gehad.

Ik hoop dat het me nog heel wat jaren bespaard blijft!

[iones]

Ik heb afscheid moeten nemen van 3 honden. De 1e keer was ik 12 en het was de hond die er al was voordat ik geboren was. Ik was heel verdrietig, maar op die leeftijd heb je wel veel afleiding van school. Daarnaast overleed vlak daarna mijn oma, wat nu natuurlijk veel meer impact heeft.
!

Dat was bij mij dus niet zo. onze Beatle was er ook al voordat ik geboren was. Maar ik zag haar elke dag, ze hoorde bij het gezin. Mijn oma zag ik misschien eens in de 2 weken. Dus de dood van de hond hakte bij mij er veel harder in. Ik was een week ziek.

[Felix]

Na het verlies van onze vorige Labrador, op 31 juli 2006 .. Was de stilte en de wat 'rare' rust in huis soms echt overdonderend .. Geen kwispelende hond meer als je thuis kwam, geen lange wandelingen meer, en ook geen wandelingen savonds laat meer ...

Echt opnieuw wennen dus .. Iets wat hier overigens nooit zal wennen

Dus .. Op 18 augustus 2006 kwam de huidige Labrador hier naar binnengewandeld als herplaatser via http://www.retrieverrescue.nl" onclick="window.open(this.href);return false; .. Genaamd: "Laika" ...

En zelfs dan nog .. Als ik soms op bepaalde plaatsten loop, dan dwalen soms mijn gedachten af, naar al die andere labradors (2 stuks) .. Dat we hier, daar of zus en zo, wel eens gelopen hebben, en op diezelfde plek dezelfde gekke honden dingen aan het doen zijn .. afin, denk dat je het gevoel wel kent uit ervaring o.i.d.

Dus .. De vorige honden zijn er dan wel niet meer lijfelijk aanwezig .. Maar hier is het niet zo, uit het oog is uit het hart