Het HondenForum

Al sinds ze heel jong is doe ik met Vera regelmatig zoekspelletjes in het bos. Ze heeft nog nooit iets niet gevonden.........tot vorige week
Ik had het blauwe foam balletje in de bosjes gegooid, waar we veel vaker zoiets gedaan hadden al, gaf Vera vrij om te gaan zoeken, en Vera zocht en zocht en zocht, maar geen blauw balletje. Uiteindelijk moesten we echt weg omdat ik naar mijn werk moest, dus Vera met moeite uit de bosjes vandaan gekregen, aangelijnd, en naar huis gegaan. Zonder blauw balletje dus

Vanochtend bij gebrek aan blauw balletje een tennisbal meegenomen, en in hetzelfde stukje bos weer het zoekspelletje gedaan. Ik vond Vera al erg ongedurig zoeken, en ze bleef ook met tennisbal in d'r bek nog doorzoeken. Vond ik al wat raar Maar goed, tennisbal had ze dus een paar keer gevonden, ik gooi nog een keer, Vera zoekt, zoekt en zoekt, en komt terug met het blauwe balletje
Daarna kwam ze me ook de tennisbal nog even brengen "oh ja, die zocht ik vandaag eigenlijk he "

En nu kan ze weer fijn met haar vertrouwde blauwe balletje spelen

Knappe Vera.

Ah fijn voor Vera. Eigen bal is toch altijd beter.

Hihi, wat grappig!
Kan ze ook niet even de tennisballen van Suus komen zoeken?
Ben er in een week tijd al een stuk of 4 kwijt....
Madam pleurt ze ergens neer en gaat vervolgens weer lekker haar eigen gang.

suusje78 schreef:Hihi, wat grappig!
Kan ze ook niet even de tennisballen van Suus komen zoeken?
Ben er in een week tijd al een stuk of 4 kwijt....
Madam pleurt ze ergens neer en gaat vervolgens weer lekker haar eigen gang.

Nee hihi, dat kan ze niet. Vera is erg van het 'eigen ballen eerst"
Ze raakt dus nooit een bal van haarzelf kwijt, weet feilloos waar ze hem even 'te rusten' heeft gelegd , en kan zo een hele wandeling van een uur met die bal in de weer zijn. Kwijtraken doet ze niet aan
Maar ballen van een andere hond? Blegh, dat zijn smerige dingen Vera is dus ook geen hond die gevonden tennisballen meeneemt. Ze ruikt er 1 keertje aan, trekt een vies gezicht, en loopt door. Pas als zo'n bal wekenlang op dezelfde plek buiten in zijn eentje ligt te liggen addopteert ze hem uiteindelijk wel. Na die weken ruiken is het toch wel haar bal geworden dan denk ik ofzo

Goh, wat toevallig, ik zag gister nog zo'n blauw foamballetje liggen tussen de takken! Heb hem laten liggen voor de rechtmatige eigenaar. Dat was hier in Groningen, ik geloof dat jij ergens anders woont. Knap hoor van Veer dat ze haar balletje toch nog terug heeft gevonden! Ze keek vast heel trots, kan ik me zo indenken.

knap hoor!

sam is ook zo een die discrimineert op ballen. alleen die van hummes zijn goed genoeg en die vindt hij ook overal. lola tuft uit als ze iets zat is

-Gaby- schreef:Goh, wat toevallig, ik zag gister nog zo'n blauw foamballetje liggen tussen de takken! Heb hem laten liggen voor de rechtmatige eigenaar. Dat was hier in Groningen, ik geloof dat jij ergens anders woont. Knap hoor van Veer dat ze haar balletje toch nog terug heeft gevonden! Ze keek vast heel trots, kan ik me zo indenken.

Dat is een hele andere kant van het land inderdaad
Veer was erg trots op zichzelf. Zo trots dat ze eerst even met blauw balletje midden in de bosjes ging liggen, mij triomfantelijk aankijkend, voordat ze hem kwam brengen

Knap van Vera

Toen ik alleen Saffie nog had raakte ik regelmatig een tennisbal kwijt op een bepaald veldje met hoog gras. Eén keer in het jaar wordt daar gemaaid en daarna vonden we ineens weer vijf ballen terug
Ik herken wel heel erg dat je Vera echt mee moet nemen, Saffie bleef dan ook zo in het veldje staan van 'we kunnen nog niet weg hoor'.
Maar Boy is een hele goede zoeker, en Saffie is door het samen zoeken een stuk fanatieker (en beter) geworden, dus tegenwoordig worden ze bijna altijd weer gevonden.

Ik ben een keer een nepkong kwijtgeraakt, die viel per ongeluk in de sloot (even vergeten dat die dingen alle kanten op stuiteren) en zonk natuurlijk als een baksteen. Maanden later in de zomer stonden de sloten droog en kwam Boy ineens weer met die kong tevoorschijn.

het geheugen (en neus) is in ieder geval prima !

Vera is erg van het 'eigen ballen eerst"

Wat een prinsesje
Spike vindt juist vaak ballen van anderen in de bosjes, laat ze trots zien, pleurt ze voor mijn voeten neer en gaat dan verder met belangrijkere dingen want (helaas) is ie niet erg ballen/apporteer gek.

Moos schreef:
Nee hihi, dat kan ze niet. Vera is erg van het 'eigen ballen eerst"
Ze raakt dus nooit een bal van haarzelf kwijt, weet feilloos waar ze hem even 'te rusten' heeft gelegd , en kan zo een hele wandeling van een uur met die bal in de weer zijn. Kwijtraken doet ze niet aan
Maar ballen van een andere hond? Blegh, dat zijn smerige dingen Vera is dus ook geen hond die gevonden tennisballen meeneemt. Ze ruikt er 1 keertje aan, trekt een vies gezicht, en loopt door. Pas als zo'n bal wekenlang op dezelfde plek buiten in zijn eentje ligt te liggen addopteert ze hem uiteindelijk wel. Na die weken ruiken is het toch wel haar bal geworden dan denk ik ofzo

Echt waar? Wat grappig! Bill is juist gek op ballen van anderen. In zijn jonge (wilde ) jaren pikte hij ze ook nog af van andere honden...
Als hij nu een balletje of speeltje vindt (en hij heeft er een goede neus voor, want hij vindt bij de meeste wandelingen wel iets) gaat 'ie er eerst mee rond paraderen, dan rolt hij er - al kreunend en steunend - ruggelings overheen en dan gaat de buit mee naar huis.

Rami schreef:
Echt waar? Wat grappig! Bill is juist gek op ballen van anderen. In zijn jonge (wilde ) jaren pikte hij ze ook nog af van andere honden...
Als hij nu een balletje of speeltje vindt (en hij heeft er een goede neus voor, want hij vindt bij de meeste wandelingen wel iets) gaat 'ie er eerst mee rond paraderen, dan rolt hij er - al kreunend en steunend - ruggelings overheen en dan gaat de buit mee naar huis.

Nou als het gegooid wordt doet Vera niet zo moelijker meer hoor ook; apporteren is apporteren denkt ze dan Maar gevonden ballen doet ze niks mee. Gevonden knuffeltjes wil ze nog weleens meenemen
Dat eroverheen rollen doet Bill ook slim

Moos schreef:
Nou als het gegooid wordt doet Vera niet zo moelijker meer hoor ook; apporteren is apporteren denkt ze dan

Haha, ja, een retriever verloochent zich maar zelden...