Angstige dagen en nachten
Geplaatst: 01 apr 2009 11:13
We hebben hier al een paar angstige dagen en nachten achter de rug....
Zoals een paar van jullie weten is onze dochter Jeanine samen gaan wonen met haar vriend Christiaan. De afspraak was dat ze haar eigen Russelltje, Xena (11 jaar) mee zou nemen als ze op zichzelf ging wonen. Een paar weken geleden was het zover en hebben we Xena gebracht.
Onze "ploinky" had het er reuze naar d'r zin en was hele dagen in de weer met Nacho de Chihuahua pup. Ze hebben ook een heerlijke ommuurde tuin om in te rauzen.
Afgelopen zondagavond waren we in de buurt en zijn we even aangewaaid om een bakkie te doen met Christiaan (Jeanine was op haar werk) en ff te knuffen met de doggies.
Xena was eigenlijk helemaal niet zo enthousiast om ons te zien en sjokte al snel weer naar d'r kussen. Ik zei tegen Christiaan "zijn ze erg druk geweest buiten met het lekkere weer"? "Ja, zei hij en ik heb ook nog een hele tijd meegestoeit en Nacho weet van geen ophouden nu hij een speelmaatje heeft". "Jeanine is haar ook al aan het bijvoeren want ze is magerder geworden van al dat gejak".
Ze had die dag al een grote bak brokjes op, een portie vlees van Energique en wat koekjes. Ik heb haar toen maar een bruin bammetje gegeven en dat at ze met smaak stukje voor stukje uit mijn hand op.
Na nog ff gebabbelt te hebben gingen we weer huiswaarts. Rond 11 uur kwam Jeanine op MSN. Die vondt het ook raar dat Xena niet maf had gedaan bij onze binnenkomst. Na een minuut of 5 heen en weer typen over koetjes en kalfjes typte ze dat Xena aan het spugen was.... en om kort te gaan is ze daar niet meer mee gestopt en heeft Jeanine haar mee naar bed genomen. De volgende ochtend was ze nog steeds ziek, ze had echt krampen en spuugde af en toe alleen nog gal. Tijd dus om naar de dierenarts te gaan. Jeanine haalde mij op in Fijnaart en we besloten maar naar Oudenbosch te rijden omdat daar een inloopspreekuur is en we snel hulp wilden hebben.
De DA kon zo op het eerste gezicht niks vinden. Ze had geen koorts maar toch d8 hij aan een buikgriepje. Ze kreeg een prikje tegen het braken en nog 2 pilletjes voor de volgende dagen met de melding dat als ze donderdag nog niet fit zou zijn we terug moesten komen. Ze moest wel eten desnoods onder dwang (tja... hoe je dat kunt afdwingen...???)
Enfin, we zijn op de terugweg naar Fijnaart meteen om kipfilet en lever gegaan maar toen "oma Jo" het gekookt had en het haar voorschotelde sjokte ze zielig weg alsof ze de lucht zelfs niet kon verdragen. In de hoop dat het prikje nog moest gaan werken toog Jeanine met Xena weer huiswaarts.
Om half 7 "riep" Jeanine op MSN dat Xena veel dronk maar het er na een minuut weer in grote golven uitgooide. Eten wilde ze nog steeds niet en het leek wel of ze in een paar uur weer een pond was afgevallen. Na een kort overleg zijn Jeanine en Christiaan in de auto gesprongen en weer naar Oudenbosch gereden.
Nu was er een vrouwelijke DA aan het werk. Die heeft Xena meteen aan een infuus gelegd want ze was al uitgedroogd en totaal apatisch. Ook heeft ze bloed afgenomen voor onderzoek en op aandringen van Jeanine ook de urine nagekeken wat ze nog ff snel voor vertrek had kunnen opvangen.
Om half negen kwamen Christiaan met Jeanine in tranen binnen met het bericht dat Xena bij de dierarts moest blijven en dat we de volgende ochtend om 10 uur gebeld zouden worden door 1 van de assistentes om te vertellen hoe ze de nacht was uitgekomen. Totaal verslagen en doodsbang hebben we hier nog uren aan de keukentafel zitten tobben....en hebben we de rest van de nacht maar liggen woelen want de kids hadden geen puf om nog naar huis te gaan.
Vanmorgen werd er niet gebeld.... zucht.... en met bonzend hart heeft Jeanine om 10 over 10 zelf maar de telefoon gepakt. Een andere assistente verteld dat Xena maar 1 keer had gespuugd 's nachts en dat ze verder nog niets wist omdat Xena nog uitgelaten moest worden..... Met veel nadruk vroeg Jeanine om gebelt te worden als er iets bekend werd. Na 3 kwartier was ik het beu en heb ik gebelt. De " normale" assistente riep meteen " ik sta hier met Xena onder mijn arm want we gaan net een rontgenfoto maken, kun je over een half uurtje nog eens terugbellen"? Zo gezegd....zo gedaan... "Ja, de foto was mislukt dus moest opnieuw, als hij klaar is bel ik je meteen".....
Na een uur! Ging eindelijk de telefoon... Het was die vrouwelijke dierenarts met het volgende verhaal:
"Xena is enorm opgeknapt, de bloedwaarden zijn allemaal normaal dus ik zie geen reden om het bloed verder te laten onderzoeken, op de foto van d'r maag was wel wat te zien maar niets wat aanleiding geeft om operatief te gaan kijken, kom haar om 4 uur maar ophalen".
"Dus ik stammel, O maar heeft ze al gegeten dan"
"Nee, dat niet ze ligt wel naar d'r brokjes te staren maar het is waarschijnlijk haar merk niet"
"Maar ze heeft in de 11 jaar dat ze leeft nog geen maaltijd overgeslagen tot gisteren ,wat ik haar ook heb voorgezet"
"Tja...als ik de avond ervoor voor de dood ben weggehaald ga ik de volgende dag ook nog niet aan een prakkie beginnen"
"Ja maar je zegt dat je iets ziet zitten in d'r maag"
"Ach we hebben allemaal wel wat in ons maag"
Na die laatste zin besefte ik dat praten geen zin meer had.....
Na een kort overleg met Jeanine en ff ruggespraak en steun met een paar vriendinnen besloot ik een andere dierenkliniek te bellen en mijn verhaal te doen. De reactie van de assistente daar was.. "Als het mijn hondje was haalde ik haar nu meteen op inclusief bloeduitslagen en rontgenfoto's"
Dus wij in de auto en met een klein smoesje en heel aardig (dat zou het snelst gaan had ik me bed8) hebben we Xena meegekregen en hebben we ons gemeld bij die andere kliniek.
Deze arts was bij het zien van Xena en de foto's niet erg optimistisch. Gezien het snelle afvallen was hij bang voor iets van kwaardaardige gezwelletjes in haar maag. Aan ons de keuze of hij mocht opereren. Ze zou in het geval van tumoren misschien nog kans hebben om op te knappen omdat een hond best een heel stuk kan missen van de maag. Op dat kleine stukje van Oudenbosch naar Roosendaal was Xena ook al weer onderkoeld dus w8en met het gevaar op nog meer verzwakking was ook eigenlijk geen optie. We hebben snikkend de knoop doorgehakt en afscheid genomen zodat de arts meteen kon beginnen.
Om 5 uur ging de telefoon... Hoopvol nieuws .... gezwelletjes bleken bobbeltjes te zijn op twee repen van een speelgoedbotje....... De operatie was goed gegaan. De arts vroeg of we vandaag om 10 uur wilden bellen om te horen hoe de nacht was gegaan.
Na veel draaien en wenden ben ik om 4 uur vannacht in slaap gesukkeld.
Om vijf voor tien heb ik het nummer getoetst en meteen werd degene gehaald die Xena verzorgd. Ze vertelde dat Xena veel beweeglijker en fitter was dan voor de operatie. Ze had uit zichzelf een kleine portie vlees opgegeten en een tabletje antibiotica. Helaas had ze daarna toch weer gespuugd dus het tabletje is vervangen door een prikje. Ze willen het toch nog even aanzien hoe het de rest van de dag ontwikkeld maar we mogen wel op ziekenbezoek komen. Jeanine is nu dus onderweg en belt me zodra ze bij haar is.
Zoals een paar van jullie weten is onze dochter Jeanine samen gaan wonen met haar vriend Christiaan. De afspraak was dat ze haar eigen Russelltje, Xena (11 jaar) mee zou nemen als ze op zichzelf ging wonen. Een paar weken geleden was het zover en hebben we Xena gebracht.
Onze "ploinky" had het er reuze naar d'r zin en was hele dagen in de weer met Nacho de Chihuahua pup. Ze hebben ook een heerlijke ommuurde tuin om in te rauzen.
Afgelopen zondagavond waren we in de buurt en zijn we even aangewaaid om een bakkie te doen met Christiaan (Jeanine was op haar werk) en ff te knuffen met de doggies.
Xena was eigenlijk helemaal niet zo enthousiast om ons te zien en sjokte al snel weer naar d'r kussen. Ik zei tegen Christiaan "zijn ze erg druk geweest buiten met het lekkere weer"? "Ja, zei hij en ik heb ook nog een hele tijd meegestoeit en Nacho weet van geen ophouden nu hij een speelmaatje heeft". "Jeanine is haar ook al aan het bijvoeren want ze is magerder geworden van al dat gejak".
Ze had die dag al een grote bak brokjes op, een portie vlees van Energique en wat koekjes. Ik heb haar toen maar een bruin bammetje gegeven en dat at ze met smaak stukje voor stukje uit mijn hand op.
Na nog ff gebabbelt te hebben gingen we weer huiswaarts. Rond 11 uur kwam Jeanine op MSN. Die vondt het ook raar dat Xena niet maf had gedaan bij onze binnenkomst. Na een minuut of 5 heen en weer typen over koetjes en kalfjes typte ze dat Xena aan het spugen was.... en om kort te gaan is ze daar niet meer mee gestopt en heeft Jeanine haar mee naar bed genomen. De volgende ochtend was ze nog steeds ziek, ze had echt krampen en spuugde af en toe alleen nog gal. Tijd dus om naar de dierenarts te gaan. Jeanine haalde mij op in Fijnaart en we besloten maar naar Oudenbosch te rijden omdat daar een inloopspreekuur is en we snel hulp wilden hebben.
De DA kon zo op het eerste gezicht niks vinden. Ze had geen koorts maar toch d8 hij aan een buikgriepje. Ze kreeg een prikje tegen het braken en nog 2 pilletjes voor de volgende dagen met de melding dat als ze donderdag nog niet fit zou zijn we terug moesten komen. Ze moest wel eten desnoods onder dwang (tja... hoe je dat kunt afdwingen...???)
Enfin, we zijn op de terugweg naar Fijnaart meteen om kipfilet en lever gegaan maar toen "oma Jo" het gekookt had en het haar voorschotelde sjokte ze zielig weg alsof ze de lucht zelfs niet kon verdragen. In de hoop dat het prikje nog moest gaan werken toog Jeanine met Xena weer huiswaarts.
Om half 7 "riep" Jeanine op MSN dat Xena veel dronk maar het er na een minuut weer in grote golven uitgooide. Eten wilde ze nog steeds niet en het leek wel of ze in een paar uur weer een pond was afgevallen. Na een kort overleg zijn Jeanine en Christiaan in de auto gesprongen en weer naar Oudenbosch gereden.
Nu was er een vrouwelijke DA aan het werk. Die heeft Xena meteen aan een infuus gelegd want ze was al uitgedroogd en totaal apatisch. Ook heeft ze bloed afgenomen voor onderzoek en op aandringen van Jeanine ook de urine nagekeken wat ze nog ff snel voor vertrek had kunnen opvangen.
Om half negen kwamen Christiaan met Jeanine in tranen binnen met het bericht dat Xena bij de dierarts moest blijven en dat we de volgende ochtend om 10 uur gebeld zouden worden door 1 van de assistentes om te vertellen hoe ze de nacht was uitgekomen. Totaal verslagen en doodsbang hebben we hier nog uren aan de keukentafel zitten tobben....en hebben we de rest van de nacht maar liggen woelen want de kids hadden geen puf om nog naar huis te gaan.
Vanmorgen werd er niet gebeld.... zucht.... en met bonzend hart heeft Jeanine om 10 over 10 zelf maar de telefoon gepakt. Een andere assistente verteld dat Xena maar 1 keer had gespuugd 's nachts en dat ze verder nog niets wist omdat Xena nog uitgelaten moest worden..... Met veel nadruk vroeg Jeanine om gebelt te worden als er iets bekend werd. Na 3 kwartier was ik het beu en heb ik gebelt. De " normale" assistente riep meteen " ik sta hier met Xena onder mijn arm want we gaan net een rontgenfoto maken, kun je over een half uurtje nog eens terugbellen"? Zo gezegd....zo gedaan... "Ja, de foto was mislukt dus moest opnieuw, als hij klaar is bel ik je meteen".....
Na een uur! Ging eindelijk de telefoon... Het was die vrouwelijke dierenarts met het volgende verhaal:
"Xena is enorm opgeknapt, de bloedwaarden zijn allemaal normaal dus ik zie geen reden om het bloed verder te laten onderzoeken, op de foto van d'r maag was wel wat te zien maar niets wat aanleiding geeft om operatief te gaan kijken, kom haar om 4 uur maar ophalen".
"Dus ik stammel, O maar heeft ze al gegeten dan"
"Nee, dat niet ze ligt wel naar d'r brokjes te staren maar het is waarschijnlijk haar merk niet"
"Maar ze heeft in de 11 jaar dat ze leeft nog geen maaltijd overgeslagen tot gisteren ,wat ik haar ook heb voorgezet"
"Tja...als ik de avond ervoor voor de dood ben weggehaald ga ik de volgende dag ook nog niet aan een prakkie beginnen"
"Ja maar je zegt dat je iets ziet zitten in d'r maag"
"Ach we hebben allemaal wel wat in ons maag"
Na die laatste zin besefte ik dat praten geen zin meer had.....
Na een kort overleg met Jeanine en ff ruggespraak en steun met een paar vriendinnen besloot ik een andere dierenkliniek te bellen en mijn verhaal te doen. De reactie van de assistente daar was.. "Als het mijn hondje was haalde ik haar nu meteen op inclusief bloeduitslagen en rontgenfoto's"
Dus wij in de auto en met een klein smoesje en heel aardig (dat zou het snelst gaan had ik me bed8) hebben we Xena meegekregen en hebben we ons gemeld bij die andere kliniek.
Deze arts was bij het zien van Xena en de foto's niet erg optimistisch. Gezien het snelle afvallen was hij bang voor iets van kwaardaardige gezwelletjes in haar maag. Aan ons de keuze of hij mocht opereren. Ze zou in het geval van tumoren misschien nog kans hebben om op te knappen omdat een hond best een heel stuk kan missen van de maag. Op dat kleine stukje van Oudenbosch naar Roosendaal was Xena ook al weer onderkoeld dus w8en met het gevaar op nog meer verzwakking was ook eigenlijk geen optie. We hebben snikkend de knoop doorgehakt en afscheid genomen zodat de arts meteen kon beginnen.
Om 5 uur ging de telefoon... Hoopvol nieuws .... gezwelletjes bleken bobbeltjes te zijn op twee repen van een speelgoedbotje....... De operatie was goed gegaan. De arts vroeg of we vandaag om 10 uur wilden bellen om te horen hoe de nacht was gegaan.
Na veel draaien en wenden ben ik om 4 uur vannacht in slaap gesukkeld.
Om vijf voor tien heb ik het nummer getoetst en meteen werd degene gehaald die Xena verzorgd. Ze vertelde dat Xena veel beweeglijker en fitter was dan voor de operatie. Ze had uit zichzelf een kleine portie vlees opgegeten en een tabletje antibiotica. Helaas had ze daarna toch weer gespuugd dus het tabletje is vervangen door een prikje. Ze willen het toch nog even aanzien hoe het de rest van de dag ontwikkeld maar we mogen wel op ziekenbezoek komen. Jeanine is nu dus onderweg en belt me zodra ze bij haar is.
sterkte met alles
Voor alle meelevende berichtjes!
Zonder second opinion had je nou wellicht een dood hondje gehad, dat zou toch niet moeten mogen.