Frans bulletje maagdilatatie
Geplaatst: 15 mar 2009 19:35
Ik ben deze middag weer een paar jaar ouder geworden. Mijn Franse bulldog Noa (6 maanden oud, 8,5 kilo) had een maagdilatatie.
Na het eten (eerste maaltijd van de drie, carnibest 125 gram) was ze eerst lekker rustig, zoals ze altijd is, want het is het rustigste bulletje hier. Maar een minuut of 20 later begon ze te speekselen en te slikken. Spugen deed ze niet. Ja, er kwam wat slijm maar dat was het wel. Het speekselen bleef en Noa begon alles wat ze maar tegenkwam te likken: de vloer, de bank, de deken op de bank, de kast. En ondertussen nam haar buik de vorm van een ballonnetje aan. Toen ze een keer probeerde wat slijm te spugen, zakte het buikje weer in om vervolgens binnen enkele seconden weer op te zwellen.
Ik heb geen ogenblik getwijfeld. Dierenarts gebeld en Noa in de auto geladen en samen met Leo naar de praktijk. Noa bleef in de auto likken, speekselen en een dikke buik houden. In de laatste bocht voor we bij de praktijk waren, kwam ineens zonder enige waarschuwing, haar maaginhoud alsnog naar buiten. Ik ben nog nooit zo blij geweest met een auto vol overgeefsel.
Op de rontgenfoto was de dilatatie nog te zien. Nog een klein beetje gasophoping en je kon nog zien welke omvang de maag had gehad. Ze heeft nu een prik gehad om de doorstroming van maag naar darmkanaal goed te laten verlopen. Ze mag om 20:00 uur en om 02:00 uur nog een prik (deze mag ik zelf geven, dat heb ik vanmiddag geleerd) en we hebben isogel meegekregen en nog wat tabletten voor een paar dagen.
Noa ligt nu vredig te slapen. We moeten haar uiteraard wel in de gaten houden. Ik hoop dat dit de enige en laatste keer is dat ik met een maagdilatatie te maken krijg en ik ben blij dat het bij Noa goed is afgelopen en geen maagtorsie is geworden.
Vaak wordt beweerd dat deze enge aandoening alleen bij grote honden voorkomt. Dat is dus niet zo. Noa heeft het tegendeel bewezen.
Na het eten (eerste maaltijd van de drie, carnibest 125 gram) was ze eerst lekker rustig, zoals ze altijd is, want het is het rustigste bulletje hier. Maar een minuut of 20 later begon ze te speekselen en te slikken. Spugen deed ze niet. Ja, er kwam wat slijm maar dat was het wel. Het speekselen bleef en Noa begon alles wat ze maar tegenkwam te likken: de vloer, de bank, de deken op de bank, de kast. En ondertussen nam haar buik de vorm van een ballonnetje aan. Toen ze een keer probeerde wat slijm te spugen, zakte het buikje weer in om vervolgens binnen enkele seconden weer op te zwellen.
Ik heb geen ogenblik getwijfeld. Dierenarts gebeld en Noa in de auto geladen en samen met Leo naar de praktijk. Noa bleef in de auto likken, speekselen en een dikke buik houden. In de laatste bocht voor we bij de praktijk waren, kwam ineens zonder enige waarschuwing, haar maaginhoud alsnog naar buiten. Ik ben nog nooit zo blij geweest met een auto vol overgeefsel.
Op de rontgenfoto was de dilatatie nog te zien. Nog een klein beetje gasophoping en je kon nog zien welke omvang de maag had gehad. Ze heeft nu een prik gehad om de doorstroming van maag naar darmkanaal goed te laten verlopen. Ze mag om 20:00 uur en om 02:00 uur nog een prik (deze mag ik zelf geven, dat heb ik vanmiddag geleerd) en we hebben isogel meegekregen en nog wat tabletten voor een paar dagen.
Noa ligt nu vredig te slapen. We moeten haar uiteraard wel in de gaten houden. Ik hoop dat dit de enige en laatste keer is dat ik met een maagdilatatie te maken krijg en ik ben blij dat het bij Noa goed is afgelopen en geen maagtorsie is geworden.
Vaak wordt beweerd dat deze enge aandoening alleen bij grote honden voorkomt. Dat is dus niet zo. Noa heeft het tegendeel bewezen.