Het HondenForum

.. kwam ik thuis vanaf het asiel in Hoorn met deze haarbal die toen nog Joep heette





Nu is dit Kaiou







Het heeft een poos geduurd maar ik blij met hem

gek he waar je allemaal gek op kunt worden gefeliciteerd met je jubileum

Joehee voor de doorzetters
Dat je er nog lang van mag genieten

Knappe vent

(ik vind 'm als haarbal ook wel errug leuk hoor ).

heey leuk !
GEFELICI-HONDJE !!! met je jubileum

Prachtbeest!
En ik juich met Jaap mee: fijn voor Kaiou en fijn voor jou dat jullie elkaar gevonden hebben.

Het verschil in zijn blik is ontroerend. Eerst dat hele onzekere, teneergeslagene, ik-mag-er-niet-zijn en dan jaren later die trotse zelfbewuste blik.

Zoals Jaap al zegt, hulde aan de doorzetters!!!

gefeliciteerd met jullie jubileum

Hij ziet er geweldig uit

Gefeliciteerd met jullie jubileum ! Geniet maar lekker nog veeeeeele jaren van elkaar.

Mooie hond. Ik vond de lange pruik ook erg mooi. Maar dit is praktischer denk ik?
Waarom heeft het zo'n poos geduurd voordat je blij met hem was? Zat hij daarom ook in het asiel? En wat heb je er aan gedaan?
Ik ben gek op real live verhalen met een happy ending!!

Wat een mooierd is hij toch! Leuk dat jullie elkaar gevonden hebben, vond hem met langer haar wel wat hebben, maar dit is natuurlijk veel praktischer haha!

Dank jullie wel allemaal!

@de lang haar fans: Kort haar is inderdaad praktischer, in de winter voor mij, in de zomer voor Kaiou zelf. En in tegenstelling tot wat ze in het asiel zeiden houdt Kaiou niet van geborsteld worden. Het haar op de eerste foto´s was op sommige plaatsen totaal vervilt.

@van het Spechthorst: dit is een stukje uit mijn voorsteltopic van vorig jaar

Hij zat in het asiel in Hoorn, heette toen nog Joep, en zijn manco zou zijn dat hij, wanneer hij los was, niet meer terug zou komen. Ook werd er verteld dat hij wel erg baasgericht was. En ja, ik ben 1 van de mensen die voor het uiterlijk ging en dacht dat alles wel mee zou vallen...... Nou, dus niet. Binnen is Kaiou inderdaad heel erg baasgericht en erg rustig, buiten is het een volkomen andere hond. Hij heeft een ontzettend jachtinstinct en een vogelobsessie. Van merels tot reigers, hij moet en zal ze vangen. Een jaar geleden liep ik dus ook maar als ballast voor hem aan het uiteinde van de lijn, er was totaal geen contact. Ik had na een week of 4 echt zoiets van: o nee, moet ik hier 10 jaar mee vooruit? Terug naar het asiel is natuurlijk geen optie, wie A zegt moet ook B zeggen. Dus een Tinley gedragtherapeute ingeschakeld. En zij kwam met goede adviezen. In een omgeving zonder prikkels aandachtsoefeningen en deze steeds verder uitbreiden. In dezelfde tijd kwam ik terecht bij een hondenvereniging die ongeveer op deze manier traint. We gaan langzaam vooruit, maar we zijn er nog lang niet.

Van een heleboel dingen die Kaiou buiten deed (en ook nog wel steeds doet) begreep ik gewoon niet waarom hij dat deed. Waarom ging hij volkomen uit zijn dak wanneer hij een kraai zag? Waarom werd ie helemaal dol bij het geluid van merels? Waarom was gewoon aan een korte lijn lopen zo goed als onmogelijk? Waarom was contact krijgen met Kaiou buiten zo ontzettend moeilijk?
Toen ik ben opgehouden met me al deze dingen af te vragen en accepteerde dat Kaiou nu eenmaal is zoals hij is kon ik zelf pas echt gemotiveerd gaan trainen. We maken nog steeds langzaam maar zeker vorderingen, met de nadruk op langzaam. We groeien steeds meer naar elkaar toe. Kaiou kan nog steeds niet los, maar gisteren heb ik hem wel voor het eerst kunnen terugroepen van een reiger. Op de hondenvereniging trainen we inmiddels wel los (is een afgesloten terrein) en dat gaat heel erg goed zolang de oefeningen ´kort, hevig en leuk´ zijn.