Het HondenForum

Zoals zommigen van jullie mss weten heb ik een rotweiler Zelda van 6 jaar. Deze heeft een aantal jaren geleden een LPC operatie gehad linksvoor. Hiervan is zij nooit voledig hersteld en ook nog regelmatig spuiten ingekregen. Nu heeft ze in september haar kruisbanden rechtsachter gescheurd, hier heeft ze een TTA operatie aan gehad, het herstel hiervan duude erg lang, ze heeft lang moeten revalideren.
Nu heeft ze, ik ben voor 90% zeker maar moet nog naar de DA, haar kruisbanden aan linksachter gescheurd. Wij staan dus nu voor een enorme moeilijke opgaaf, toch weer operen en haar een lange herstel periode aandoen het andere alternatief is over en sluiten, terwijl ik dit tik stromen de tranen over mijn wangen. . Het is echt zo'n schat van een hond, ik wil haar nog niet missen, maar het gaat nu niet om ons, maar om haar. Ik moet er bij vertellen, dat Zelda nu met die slechte voorpoot al niet echt meer een vrolijk hondenleven heeft, we roepen heel de dag dat ze voorzichtig en rustig aan moet doen. Ze kan ook niet langer meer dan max. 30 min lopen en dat is dan echt ook nog op een oude van dagen tempo, los kan ze niet meer, kan ze gewoon niet meer aan. We hebben zelf het idee dat ze skeletmatig gwoon erg slecht is, en dat nu ze nu puur draait op de spieren die ze in de beginjaren opgebouwd heeft.Ik weet dat de specialist zal zeggen dat het met een operatie goed komt, ik heb in hem ook veel vertrouwen,(maar in mijn achterhoofd heb ik ook wel zoiets dat iedere arts ook geld moet verdienen) maar eer dat ze dan weer klaar is is ze inmiddels 7 jaar. En dan heb ik het nog niet over de financiën .Ik weet dat jullie geen medici zijn, maar ik zit met de handen in het haar en wil er graag over praten
Ik geloof dat het allemaal een beejte warrig is geworden, maar hoop dat jullie het toch snappen en veel reageren.
alavast bedankt

Ik begrijp het wel. Ik heb een dober van nu bijna vier jaar met een rotte knie. En ben nog elke dat op mijn blote knieën dankbaar dat hij toch een goed leven heeft, en lekker uit kan razen. Het is alleen triest om te zien dat bij hem er voor elke keer uitrazen toch een prijskaartje van pijn aan hangt. Met daarbij de zorgen om de toekomst.

Maar mag ik je even vragen, doen jullie ook aan fysiotherapie? Bij mij viel het op destijds bij Aidan dat de orthopeed nauwelijks op de hoogte was van de rol die fysiotherapie kan spelen bij de revalidatie. Zijn idee van revalideren was de hond in een sloot laten zwemmen.

Dat is zo moeilijk. Iedereen met honden komt wel een keer op dit punt waar jij nu bent. Vooral als het probleem chronisch en slepend is. Wat voor ons altijd een maatstaf was dat de honden nog van de dag genoten. Je komt dan in een periode dat je dat van dag tot dag bekijkt.
Als de operatie de kans biedt dat de hond nog een kans heeft om van het leven en van jullie te genieten dan zou ik er voor gaan.

Hier bij ons zit niets in de buurt van fysio of zwemmen.
Dus we meoten het puur hebben van rustig opbouwend opwandelen.

christo schreef:Ik begrijp het wel. Ik heb een dober van nu bijna vier jaar met een rotte knie. En ben nog elke dat op mijn blote knieën dankbaar dat hij toch een goed leven heeft, en lekker uit kan razen. Het is alleen triest om te zien dat bij hem er voor elke keer uitrazen toch een prijskaartje van pijn aan hangt. Met daarbij de zorgen om de toekomst.

Maar mag ik je even vragen, doen jullie ook aan fysiotherapie? Bij mij viel het op destijds bij Aidan dat de orthopeed nauwelijks op de hoogte was van de rol die fysiotherapie kan spelen bij de revalidatie. Zijn idee van revalideren was de hond in een sloot laten zwemmen.

Toch, al moet je er een uur voor rijden, het is heel veel waard. Je bouwt spieren op die het skelet ondersteunen, en dat is bij een rotweiler nog harder nodig dan bij een dober, rotties zijn toch wat zwaarder gebouwd.

Wellicht als je hond onder begeleiding goed heeft leren zwemmen, dat je daarna haar gemakkelijker bij jou in de buurt in een meertje kunt laten zwemmen. Heeft ze toch lekker veel beweging, zonder dat ze teveel belast wordt.

Als de hond nog een leuk hondenleven heeft, plezier heeft, de ogen levendig zijn, dan vind ik het al snel nog de moeite waard. Een hond kan het ook best fijn hebben zonder uren loslopen, kan veel plezier halen uit dingen die haar niet zo belasten.

Sowieso zou ik eerst eens afwachten wat de dierenarts zegt, misschien zijn het wel geen gescheurde banden en is een operatie met lange herstelperiode niet nodig.<

Anne

als ze nu nog steeds zoveel last heeft van haar voorpoot (en dat wordt dus nooit meer beter, alleen maar slechter, zeker tijdens/na de revalidatie) zou ik er denk ik voor kiezen haar te laten gaan.........

yanka schreef:Hier bij ons zit niets in de buurt van fysio of zwemmen.

Toch wel hoor, kijk maar eens op : http://www.dedierenfysiotherapeut.nl/ zij zit in Prinsenbeek. Tot 01 april kun je nog met Zelda gaan zwemmen bij de Galderse Meren maar daarna wordt het een stuk moeilijker.

Ik kan me voorstellen dat je erg in dubio zit over wat te doen? Jij als eigenaar bent de enige die, in overleg met de DA/specialist, kan beslissen wat wijsheid is.

Ik begrijp uit je verhaal dat ze wel volledig hersteld is van de TTA operatie, maar niet van de LPC operatie? Er is dus een reeele kans dat ze nu ook weer volledig herstelt van een eventuele TTA operatie. Na volledig herstel zou de situatie dus weer net zo zijn als voor de gescheurde kruisband?

Moeilijk hoor. Vooral omdat je een hond hebt met meerdere problemen aan het bewegingsapparaat én wat ook meespeelt is dat je hond nooit helemaal genezen/hersteld is...
Ik snap heel goed dat je dan nu afvraagt of het wat gaat opschieten voor Zelda. Aan de andere kant: een hond die mankt, nooit meer lekker kan bewegen, die pijn heeft, dat kan ook niet.

Met TTA-operaties heb ik trouwens wel hele goede ervaringen. Mijn hond Bill scheurde twee jaar geleden de kruisband aan zijn rechterpoot. Hij is geopereerd en herstelde heel goed. Na 8 weken deed 'ie weer alles wat 'ie voorheen ook deed. En dat was destijds ook de 'voorwaarde' die ik had.
Billy is een actieve hond die enorm houdt van buiten rondbanjeren, struinen langs het water, met een stok sjouwen, een muizenholletje uitgraven, spelen met onze andere hond. Ik wilde zo graag dat hij dat allemaal weer zou kunnen. Volgens mijn da en de orthopeed was de kans op een zo goed als volledig herstel zo groot dat ik niet anders kon dan kiezen voor deze operatie.
Maar goed, na twee jaar dikke lol is zijn andere kruisband ook gescheurd. Ik stond weer voor de keuze en heb weer gekozen voor een operatie. En weer voor deze minst belastende variant (qua herstel en revalidatie).
Het is een week geleden inmiddels en het gaat voorspoedig. We kunnen weer voorzichtig het lopen gaan opbouwen. We gaan nu weer 4/6 keer naar buiten en lopen dat een minuut of vijf. Dat bouwen we binnen vier weken op naar 4/6 keer een kwartier, daarna naar een half uur. En als het goed is (en de contrôle-foto's zijn ook goed) dan is het leven over acht weken weer zoals het voorheen was. Daar is het allemaal om te doen.
Van de korte uitjes geniet Bill al weer, gelukkig. Ja, het kost wel wat tijd en moeite en het is ook wel rot om je hond te moeten 'intomen' (vooral als hij/zij zich al snel goed voelt) maar het succes van de operatie valt of staat toch met de revalidatie.

Overigens: als het herstel na de eerste keer niet zo voorspoedig was gegaan en Billy was nooit meer de 'ouwe' geworden, dan had ik misschien wel een andere beslissing genomen.
Je wilt toch altijd dat wat echt het best is voor je hond. En je kent je eigen hond door en door. Je weet wat 'ie 'nodig' heeft om een leuk leven te leiden.
Zo ken ik een nog vrij jonge hond die nooit los mag, nooit mag spelen, altijd aan de riem moet omdat 'ie anders problemen krijgt met zijn heupen. Nu is dat voor die hond misschien niet zo heel erg (hij lijkt zich er wel bij neer te leggen) maar voor mijn Billy bijvoorbeeld zou dat geen leven zijn.

Ik zou - als ik jou was - te raden gaan bij een deskundige, ervaren orthopeed én bij een 'onafhankelijke' da (omdat je aangeeft 'bang' te zijn dat je orthopeed geld wilt verdienen).
En verder: heel veel sterkte met je beslissing. Zolang je uitgaat van de kwaliteit van leven van je hond doe je het - denk ik - heus wel goed.

Hutsje schreef:als ze nu nog steeds zoveel last heeft van haar voorpoot (en dat wordt dus nooit meer beter, alleen maar slechter, zeker tijdens/na de revalidatie) zou ik er denk ik voor kiezen haar te laten gaan.........

Hier wil ik me bij aansluiten.


En ja, fysio, die van mij hebben er heel veel baat bij.

Daisy@ schreef:

Hutsje schreef:als ze nu nog steeds zoveel last heeft van haar voorpoot (en dat wordt dus nooit meer beter, alleen maar slechter, zeker tijdens/na de revalidatie) zou ik er denk ik voor kiezen haar te laten gaan.........

Hier wil ik me bij aansluiten.


En ja, fysio, die van mij hebben er heel veel baat bij.

Ik ook. Ik ken genoeg rotties met een gezond gestel die de 10 niet hebben gehaald. Jouw hond heeft een flinke beperking en is straks 7 als ze weer op de been is. Hoe lang heeft ze dan nog? En is ze pijnvrij?

ik zou ze pas laten gaan als DA zegt dat het tijd is...Ik heb het 1.5 jaar Chana moeten laten gaan,na een lijdensweg...de DA heeft letterlijk tegen mij 'moeten' zeggen 'nu moet je ze loslaten, als je ze graag ziet, moet je ze nu laten gaan'.. zij zijn experten op dit gebied. Tijdens de lijdensweg zijn er heel wat zaken gebeurd en heeft DA ook aangehaald dat als er vocht in de buik zou zitten,dan het dan geen zin had om die bloedtransfusie dan uit te voeren. maar dit was niet het geval,dus ben ik toch verder gegaan met haar proberen te redden. Wat ik hiermee wil zeggen is dat mijn DA niet aan haar inkomsten dacht. bij elke ingreep werd er vooraf bepaald 'als dit er is,of niet is, dan heeft de kans op slagen weinig zin'
Maar ik vertrouw mijn DA dan ook volledig. Zij heeft me 's anderendaags gebeld om mij nogmaals op het hart te drukken dat het de beste beslissing was om haar te laten gaan.
Achteraf bekeken heb ik ook al een aantal keren gedacht van 'had ik haar maar onmiddellijk laten gaan, dan had ze die lijdensweg niet hoeven door te maken', maar ik wilde echt alles proberen, ik denk niet dat ik het mijzelf ooit vergeven zou hebben, moest ik het niet geprobeerd hebben.

Het verlies is nog steeds niet verwerkt, het gemis om haar is er niet minder om, maar dat is bij iedereen die hun beste vriendje moet laten gaan, zo...maar ik weet dat ik alles gedaan heb om ze toch nog bij ons te hebben.

Na haar heb ik mijn droomhond gekocht, ook een rotti...
ik hoop voor jullie dat haar tijd nog niet gekomen is.
veel sterkte.

ik zou ze pas laten gaan als DA zegt dat het tijd is...

Dat zou niet mijn kriteria zijn hoor.
Je hebt toch zelf daar veel meer inzicht zou ik denken.
Je ziet je hond iedere dag, je merkt of hij/zij geniet, of hij lol heeft in het leven.

Dát ziet een da echt niet. Die ziet een momentopname.
Natuurlijk ga ik wel in overleg met de da, maar ga echt niet alleen op zijn mening af. Hij weet wel beter wat medisch gezien verstandig om te doen of juist niet te doen. En dat zou ik wel degelijk laten meewegen in m'n beslissing.

ik denk dat je eerlijk tegenover je hond moet zijn...als haar voorpoot al zo slecht is, die zal zeker niet beter worden van een revalidatie proces, ws alleen maar slechter en pijnlijker... dus dan ga je van de regen in de drup, de ene blessure verhelp je terwijl je een ander probleem erger maakt...kan je dat je hond wel aandoen?

Moeilijk voor je !
Ik heb er hier 1 van 12,waarbij ik ook dikwijls denk,van hoever ga ik met hem,ik denk dat ik hem zou laten gaan,als hij er duidelijk geen plezier meer in heeft en niet meer overeind kan komen,maar ja,hij is wel een stuk ouder dan jou hond.

yanka schreef:Hier bij ons zit niets in de buurt van fysio of zwemmen.
Dus we meoten het puur hebben van rustig opbouwend opwandelen.

Ik heb begrepen dat er binnenkort een praktijk opent (of misschien al is geopend) in Vught.
Dat is vlakbij Breda, dus dat zou een optie zijn.

Overigens: ik begrijp hoe moeilijk dit is.

Maar ik vind:

Liever een week te vroeg laten gaan dan een dag te laat.

En jij als eigenaar bent de enige die deze keuze kan maken.
Niet de DA, niet je omgeving. Alleen jij.

Als het alleen de achterpoot was zou ik zeggen DOEN, maar die voorpoot maak ik mij de meeste zorgen om. Die wordt niet meer beter.......en daar heeft ze al zoveel last van. Ik denk dat je zelf weet wat je voor haar kan betekenen.

Ik kan je helaas geen adviezen geven, wel wil ik je heel veel sterkte en wijsheid toewensen de komende tijd, en bij het nemen van een beslissing.

ik denk dat mijn berichtje niet volledig was, of het verkeerd begrepen word.uiteraard oordeelt mijn DA niet enkel op medisch vlak.ze willen ook info over hoe de hond zich thuis voelt, hoe ze doet, ...en naar aanleiding daarvan geven zij een advies. en hier sluit ik mij meestal bij aan.zij geven pas advies over het geheel. niet enkel over een momentopname.zo gaat het toch bij mijn DA.

Luister na je eigen gevoel en na een waardig bestaan voor je hond.
Heel veel sterkte met het maken van je keuze

Ik denk dat je vooral op je eigen gevoel af moet gaan in hoeverre ze pijn heeft en nog een hondwaardig leven heeft. Tuurlijk advies inwinnen van een dierenarts maar jij ziet haar elke dag en kent haar door en door. Ook vind ik persoonlijk best dat de financien afgewogen mogen worden tegen de te verwachten verbetering en levensverwachting.

Van wat ik uit je topic begrijp zou ik met mijn hond denk ik de keuze maken niet meer verder te dokteren maar dat is makkelijk gezegd van een afstand.

Ik wens je veel wijsheid toe wat te doen; wat je ook kiest het is o.k.

hoi hoi

Wat een moeilijke beslissing moeten jullie nemen zeg...
Heel persoonlijk ook..het is jouw hond...
Ik voor mezelf zou alles voor mijn boxer doen wat mogelijk was zolang zij zonder pijn zou kunnen leven....als een hond iedere dag vergaat van de pijn...dat kun je een dier niet aandoen en dan praat ik niet over de kortdurende pijn van een operatie maar echt op lange termijn....
Onze 3 jarige boxer donna leeft ook met beperkingen na vier mislukte kruisbandoperaties en diverse complicaties....en ook haar moeten we af en toe beschermen tegen zichzelf als ze te dol doet...maar toch heeft zij nog een geweldig hondeleven zonder pijn ...ik denk als je je hond goed kent je wel aan voelt wat nog kan......en soms moet je je er gewoon bij neerlegen dat het over is...hoe moeilijk en hoe dierbaar de hond ook voor je is...een leven met pijn is geen leven voor een hond...
veel sterkte!!
en daarbij denk er zoveel mogelijk over na, praat met de da en specialisten, zet alles op een rij en ga hierbij niet over een nacht ijs.....volg je hart en dan neem je vast wel een juiste beslissing
nicole en boxie donna

Wat een ellende...

Ik lees echter niets over pijnstilling? Mijn hond, geopereerd aan zijn beide achterpoten aan zijn kruisbanden, loopt prima als hij pijnstilling krijgt. Zou ik dat weglaten, krijg ik ook een stijve, pijnlijke hond door alle artrosevorming in zijn gewrichten. Misschien geef je het al, maar ik vraag het toch nog even

Marjoleine schreef:Overigens: ik begrijp hoe moeilijk dit is.

Maar ik vind:

Liever een week te vroeg laten gaan dan een dag te laat.

En jij als eigenaar bent de enige die deze keuze kan maken.
Niet de DA, niet je omgeving. Alleen jij.

Dat vind ik heel mooi gezegd.
Zie zo vaak dat mensen de beslissing niet nemen terwijl het echt niet meer kan

Ik doe er ook alles aan om mijn honden de kans te geven maar soms zal het toch ophouden.
Je weet zelf hoe je hond zich nu voelt en of ze nog blij en vrolijk is.
Oze eerste reu had hele erge artrose in zijn schouder had bij de specialist al drie keer in gewricht injectie gehad buiten de gewone medicijnen( heeft daardoor wel weer twee jaar pijnvrij gelopen) en toen dat na de laatste keer niet meer werkte hebben we hem in laten slapen ( normaal wilde hij altijd naar het bos is 5 min lopen en nu wilde hij zo snel mogelijk poepen en weer terug ondanks dat hij er nog goed uitzag wist ik dat als hij zelf niet meer blij was om mee te lopen het klaar was.Hij is 9 jaar geworden.
Nu hebben we onze herplaats teef in oktober laten helpen aan LPC in elleboog nu doen we ook nog extra hydrotherapie, misschien zal ze ook nooit meer lange wandelingen kunnen lopen maar zolang ze vrolijk en wild is geven we ook haar de kans, zou ze niet meer willen of alleen mee sjokken met wandelen is dit niet zoals ze was en zou ik weten dat dit geen leven is

ik zou haar laten gaan
En ja dat is veel makkelijker gezegd dan gedaan, geloof me ik weet hoe het voelt

Een antwoord heb ik niet.
Je zal hierin alleen zelf een beslissing kunnen nemen.
Ik heb ik december mijn maatje moet laten inslapen omdat hij lichamelijk geen kant meer op kon vanwege degeneratie van zijn ruggenmerg. Geestelijk was hij daarin tegen nog een zeer vrolijke en gezonde hond van 10 jaar oud. En oh wat heb ik het hier moeilijk mee gehad!
Ik kan alleen maar zeggen, kijk goed naar je hond. Probeer je eigen gevoel een beetje uit te schakelen en van een afstandje naar je hond te kijken. (ook al valt dat echt niet mee!)
Jij kent hem het beste en kan zien wanneer het genoeg is geweest.
Sterkte.

Ik wil iedereen die me gesteund heeft bedanken.
We hebben besloten om Zelda toch te laten opereren.
Gezien het feit dat ze eigenlijk toch een best fijn leven heeft en duidelijk toch wel plezier heeft en de kans op herstel 99% is.
Ze is dan ook afgelopen woensdag in Utrecht bij de SDU geopereerd door degene die als een van de eerste TTA's in nenderland uitvoerde.
Het is allemaal heel goed gegaan, we waren er erg vlug bij, de kruisband was nog niet helemaal door, waardoor de meniscus ook nog helemaal intact was (die was bij haar vorige TTA helemaal aan gort). Dit zal wss het herstel bevorderen. Dus nu is het een kwestie van afwachten en revalideren, (opbouwend wandelen).
Ik ben blij dat we deze beslissing genomen hebben, envolgens mij Zelda ook.
Nogmaals iedereen bedankt, ik heb echt veel aan jullie antwoorden en steun gehad.