Het HondenForum

Om de klip klap slaat Dante zijn staart kapot . Zo ongeveer wekelijks moet ik met een doekje in de weer om het bloed van de muur te vegen (lugubere 'murderscene' :N: ). Hij zwaait zijn staart met een horizontale brede kwispel, waardoor hij het puntje verwondt tegen hoeken van kasten e.d. Hij kwispelt ook heel hard; lijkt net een zweep als hij tegen je benen komt..
Meestal kan ik het wondje aan het uiterste puntje van zijn staart amper vinden tussen de haren, zie alleen bloed zitten. Maar nu heeft hij zijn staart serieus verwond http://www.hondenforum.nl/phpBB2/viewtopic.php?t=155374
en maak ik me wel zorgen. Want hoeveel van dit soort 'ongein' kan zo'n staart eigenlijk hebben (voor er rigoreuze maatregelen genomen moeten worden :N: )?
Voor het eerst van mijn leven denk ik nu weleens dat dat couperen (was altijd grote tegenstander..) nog zo gek niet was...
Iemand soortelijke ervaring?

Nanna schreef:Bij mijn Deerhound was het puntje van haar staart eraf. (tussen de deur gezeten :N: )
De therapie was flink vaak in de Biotex en het puntje beschermen. Ik deed dat met isolatiemateriaal dat ook voor verwarmingsbuizen gebruikt wordt. Verder sprayen met Acederm spray.

Als je het daarmee niet onder contrôle krijgt zal een amputatie zowieso tot de mogelijkheden gaan behoren.... Is op deze leeftijd best een ingreep dus echt daarop zitten te wachten zou ik niet..

Tot nu toe was alleen het puntje rood (van bloed) en de wondjes nihil; kan ze meestal niet vinden. Maar nu heeft hij echt een serieuze beschadiging + infectie; overigens niet het puntje maar ongeveer tien cm. vanaf de punt. Hoe het gekomen is; geen idee Ik merkte het doordat de staart verlamd leek (zie andere topic). Amputatie moet ik echt niet aan denken :N: . De arme ziel heeft al genoeg mee gemaakt zou ik zeggen.. Maar om hem altijd met isolatiemateriaal om zijn staart te laten lopen

Nanna schreef:

Moon schreef: Maar nu heeft hij echt een serieuze beschadiging + infectie; overigens niet het puntje maar ongeveer tien cm. vanaf de punt.

Daar zou ik he-le-maal niet blij mee zijn. Infecties aan de staart hebben de neiging om bijzonder slecht te genezen.
Goed in de gaten houden en alvast gaan dompelen met die Biotex.

Het is geen 'open verwonding'. Biotex zou geen zin hebben, helaas. Hij heeft een flinke AB kuur van de da. gekregen. Rust zou het beste zijn. Maar hoe belet je een hond om te kwispelen . Ik probeer natuurlijk 'de gevaarlijke situaties' te vermijden. Maar helemaal voorkomen is m.i. onmogelijk helaas.

Ik heb een grey gehad, op ongeveer 10 jarige leeftijd is zijn staart (gedeeltelijk) geamputeerd.
Hij had deze kapot geslagen tegen het hek in het asiel.
Was echt zenuwslopend om eerlijk te zijn. Zo'n oude man (ook nog een windhond), maar alles was prima gegaan. Hij heeft wel een kap op gehad en het herstel heeft wel een tijd geduurd, waarbij ik de wond goed schoon moest houden.

Had ik toen maar de tip van Nanna gehad met de isolatie

Nanna schreef:

Moon schreef: Maar hoe belet je een hond om te kwispelen

Als de verwondingen steeds op dezelfde plek ontstaan (vaak is dat een halletje, lekker smal) zou ik hem op die plaats volkomen negeren. Dus niet gaan roepen van "ga je mee uit?" Pas buiten blij gaan doen.
Of daar zijn staart even vasthouden.
Slaat ie hem door het hele huis door kapot heb je een groter probleem.

edit:

waardoor hij het puntje verwondt tegen hoeken van kasten e.d.

Misschien een idee om daar wat zachts langs te plakken? Op staarthoogte?

Bij uitlaten is Dante vrij laconiek. Moet trouwens zitten voor zijn riem . Het grootste probleem is bezoek en op bezoek gaan (want ja ook in andere huizen heb ik al heel wat keren lopen poetsen ). En, ook niet onbelangrijk; het vinden van een spoor. Dan kwispelt hij ook heel heftig horizontaal heen en weer. Kan natuurlijk dat hij tegen een boom heeft geslagen.
Maar dat bezoek en op bezoek gaan is niet zo heel moeilijk om in de hand te houden. Buiten is een ander verhaal

JML schreef:Ik heb een grey gehad, op ongeveer 10 jarige leeftijd is zijn staart (gedeeltelijk) geamputeerd.
Hij had deze kapot geslagen tegen het hek in het asiel.
Was echt zenuwslopend om eerlijk te zijn. Zo'n oude man (ook nog een windhond), maar alles was prima gegaan. Hij heeft wel een kap op gehad en het herstel heeft wel een tijd geduurd, waarbij ik de wond goed schoon moest houden.

Had ik toen maar de tip van Nanna gehad met de isolatie

Daar moet ik echt niet aan denken :N:
En ik kan hem toch niet constant met isolatiemateriaal om zijn staart laten lopen

Moon schreef:

JML schreef:Ik heb een grey gehad, op ongeveer 10 jarige leeftijd is zijn staart (gedeeltelijk) geamputeerd.
Hij had deze kapot geslagen tegen het hek in het asiel.
Was echt zenuwslopend om eerlijk te zijn. Zo'n oude man (ook nog een windhond), maar alles was prima gegaan. Hij heeft wel een kap op gehad en het herstel heeft wel een tijd geduurd, waarbij ik de wond goed schoon moest houden.

Had ik toen maar de tip van Nanna gehad met de isolatie

Daar moet ik echt niet aan denken :N:
En ik kan hem toch niet constant met isolatiemateriaal om zijn staart laten lopen

Nee, niet constant, maar misschien nu wel een aantal dagen? Omdat 'ie op dit moment een ontsteking heeft wat moet genezen?
En voor de toekomst niet proberen 't kwispelen te beletten (hoe zou dat moeten? ) maar misschien wel zorgen dat 'ie daar kwispelt waar het geen kwaad kan. Dus als Dante ergens staat te kwispelen waar hij zijn staart kan bezeren hem uit die situatie wegtrekken (dus halsband om laten?)
't is een lapmiddel (en je moet constant opletten) maar amputeren lijkt me ook wel erg drastisch...

Ik heb dat probleem ook met Shanu. Het gaat nu gelukkig goed, maar ik heb wel eens in huizen met smalle gangen en structuurverf op de muren gewoond en daar sloeg Shanu haar staart continu kapot. Inderdaad echt een bloedbad. Bloed op de muren, je kleren, de deuren, overal. Als het eenmaal open is, dan is het ook ontzettend moeilijk te stoppen. Ik heb haar staart telkens in het verband gedaan en dan echt dat verband om haar romp/benen gewikkeld, zodat ze het verband er niet af kon kwispelen, wat in het begin wel gebeurde. Ze kwispelt ook ontzettend hard en horizontaal, dat ze hem kapot slaat. Als je het lang genoeg volhoudt met dat verband, zodat het geneest dan moet het goed komen. Ik probeer Shanu er ook zoveel mogelijk voor te behoeden om enthousiast te worden in kleine ruimtes. Als er hier bezoek komt, dan wordt die buiten begroet, zodat Shanu alle ruimte heeft om te kwispelen. Ik hoop dat je er wat aan hebt en dat het goed geneest.

Rami schreef:

Moon schreef:

JML schreef:Ik heb een grey gehad, op ongeveer 10 jarige leeftijd is zijn staart (gedeeltelijk) geamputeerd.
Hij had deze kapot geslagen tegen het hek in het asiel.
Was echt zenuwslopend om eerlijk te zijn. Zo'n oude man (ook nog een windhond), maar alles was prima gegaan. Hij heeft wel een kap op gehad en het herstel heeft wel een tijd geduurd, waarbij ik de wond goed schoon moest houden.

Had ik toen maar de tip van Nanna gehad met de isolatie

Daar moet ik echt niet aan denken :N:
En ik kan hem toch niet constant met isolatiemateriaal om zijn staart laten lopen

Nee, niet constant, maar misschien nu wel een aantal dagen? Omdat 'ie op dit moment een ontsteking heeft wat moet genezen?
En voor de toekomst niet proberen 't kwispelen te beletten (hoe zou dat moeten? ) maar misschien wel zorgen dat 'ie daar kwispelt waar het geen kwaad kan. Dus als Dante ergens staat te kwispelen waar hij zijn staart kan bezeren hem uit die situatie wegtrekken (dus halsband om laten?)
't is een lapmiddel (en je moet constant opletten) maar amputeren lijkt me ook wel erg drastisch...

Zoiets had ik ook zitten bedenken; aangelijnd houden bij op bezoek gaan tot de grootste opwinding voorbij is en als er bij mij bezoek komt in de kamer laten. Meestal gebeurt het kapotslaan in de gang.

Dorien schreef:Ik heb dat probleem ook met Shanu. Het gaat nu gelukkig goed, maar ik heb wel eens in huizen met smalle gangen en structuurverf op de muren gewoond en daar sloeg Shanu haar staart continu kapot. Inderdaad echt een bloedbad. Bloed op de muren, je kleren, de deuren, overal. Als het eenmaal open is, dan is het ook ontzettend moeilijk te stoppen. Ik heb haar staart telkens in het verband gedaan en dan echt dat verband om haar romp/benen gewikkeld, zodat ze het verband er niet af kon kwispelen, wat in het begin wel gebeurde. Ze kwispelt ook ontzettend hard en horizontaal, dat ze hem kapot slaat. Als je het lang genoeg volhoudt met dat verband, zodat het geneest dan moet het goed komen. Ik probeer Shanu er ook zoveel mogelijk voor te behoeden om enthousiast te worden in kleine ruimtes. Als er hier bezoek komt, dan wordt die buiten begroet, zodat Shanu alle ruimte heeft om te kwispelen. Ik hoop dat je er wat aan hebt en dat het goed geneest.

Misschien kan ik hem een ander soort kwispel aanleren ; zou fijn zijn...
Maar zonder gekheid; het is een lastig probleem. Zoals ik al zei, tot nu toe waren het maar minuscule wondjes, maar nu een serieuze. En met die korte haartjes, net als Shanu, heeft die staart weinig bescherming. Eigenlijk wonderlijk dat het nú pas echt mis is gegaan bij Dante..

Inge O schreef: ik heb het vroeger ook nog gehad, bij mijn eerste jachthond. idd, verhinderen dat ze kwispelen op gevaarlijke plaatsen (ik stortte me dan altijd meteen op haar staart ).

Ik was er idd al alert op, maar niet genoeg blijkt wel.. Het lukt hem toch nog .

Nanna schreef:

Moon schreef:
Meestal gebeurt het kapotslaan in de gang.

Wellicht een idee om de lambrisering te capitonneren? Of anderszins wat zacht materiaal aan te brengen op staarthoogte?

Ik denk dat ik Dante voortaan maar uit de 'gevarenzone' hou, bij opwinding..
In de huiskamer heeft hij de ruimte

Even buiten het hele vervelende gebeuren an sich: Honden die zo hard kwispelen dat ze hun staart beschadigen doen dat overwegend om reden van één of andere vorm van stress.
Ze doen het niet voor de lol
Een ontspannen hond slaat niet zo hard.
Misschien iets om eens op te letten en/of rekening mee te houden Marijke.

Jaap* schreef:Even buiten het hele vervelende gebeuren an sich: Honden die zo hard kwispelen dat ze hun staart beschadigen doen dat overwegend om reden van één of andere vorm van stress.
Ze doen het niet voor de lol
Een ontspannen hond slaat niet zo hard.
Misschien iets om eens op te letten en/of rekening mee te houden Marijke.

Jeetje... schrik ik een beetje van....

Ik moet zo weg, reageer later of morgen nog

Jaap* schreef:Even buiten het hele vervelende gebeuren an sich: Honden die zo hard kwispelen dat ze hun staart beschadigen doen dat overwegend om reden van één of andere vorm van stress.
Ze doen het niet voor de lol
Een ontspannen hond slaat niet zo hard.
Misschien iets om eens op te letten en/of rekening mee te houden Marijke.

Maar Jaap,
Stress kan toch ook van vreugde en plezier zijn vanwege het binnenkomen van bezoek?
Je doet nou net alsof alle stress bij een hond belemmerende, ongezonde stress is.
Ik dacht dat het ook wel wat anders kon zijn , plezier dus of spanning omdat de hond wild heeft geroken.

Als ik het staartgedrag van een Drent zie bij wild dan mag de baas blij zijn dat die staart zo goed behaard en bevederd is.
Anders was die ook al lang kapot geweest.

ranetje schreef: Maar Jaap,
Stress kan toch ook van vreugde en plezier zijn vanwege het binnenkomen van bezoek?
Je doet nou net alsof alle stress bij een hond belemmerende, ongezonde stress is.
Ik dacht dat het ook wel wat anders kon zijn , plezier dus of spanning omdat de hond wild heeft geroken.

Als ik het staartgedrag van een Drent zie bij wild dan mag de baas blij zijn dat die staart zo goed behaard en bevederd is.
Anders was die ook al lang kapot geweest.

Ik kijk er ook wel van op.
Bill bijvoorbeeld kan ook enorm breed kwispelen (zijn staart draait soms zelfs keihard rondjes als was het een wiek van een helicopeter ) en hij doet dat inderdaad bij 'opwinding': bijvoorbeeld als de bazen thuis komen.
Dat hij zijn staart niet kapot slaat heeft - zo dacht ik altijd - meer te maken met het feit dat zijn staart dik behaard is, dan dat hij voorzichtig zou kwispelen.
Kort gezegd: ik had altijd het idee dat het met het fysieke aspect te maken had, en niet zo zeer met de psyche van de hond.

Rami schreef:

ranetje schreef: Maar Jaap,
Stress kan toch ook van vreugde en plezier zijn vanwege het binnenkomen van bezoek?
Je doet nou net alsof alle stress bij een hond belemmerende, ongezonde stress is.
Ik dacht dat het ook wel wat anders kon zijn , plezier dus of spanning omdat de hond wild heeft geroken.

Als ik het staartgedrag van een Drent zie bij wild dan mag de baas blij zijn dat die staart zo goed behaard en bevederd is.
Anders was die ook al lang kapot geweest.

Ik kijk er ook wel van op.
Bill bijvoorbeeld kan ook enorm breed kwispelen (zijn staart draait soms zelfs keihard rondjes als was het een wiek van een helicopeter ) en hij doet dat inderdaad bij 'opwinding': bijvoorbeeld als de bazen thuis komen.
Dat hij zijn staart niet kapot slaat heeft - zo dacht ik altijd - meer te maken met het feit dat zijn staart dik behaard is, dan dat hij voorzichtig zou kwispelen.
Kort gezegd: ik had altijd het idee dat het met het fysieke aspect te maken had, en niet zo zeer met de psyche van de hond.

Voor een groot deel levert het fysiek een bescherming op als de staart goed behaard is
Daarnaast zal een passievolle hond heftiger reageren dan een hond die wat minder heftig is ingesteld denk ik?
Je zou dat de psyche kunnen noemen
Ik denk dat het niet voor niets is dat een jachthond met een weinig behaarde staart vaak werd gecoupeerd.
Dat is nu verboden. (in Nederland dan, In Duitsland en Engeland niet)
Ik ben wel benieuwd hoe de score ligt bij de DSK en de Bracco bijvoorbeeld nu ze hier een lange staart hebben.
Hoeveel worden er kapot geslagen?

Bij mijn hondenras valt het mee geloof ik.
Ze zijn toch wel redelijk goed behaard (ruwhaar).

Het staartgedrag van de Pointer zal wel weer anders zijn, want die is voor zover ik weet nooit gecoupeerd geweest.

Ieren staarten slaan ook nog al eens kapot. Gewoon omdat ze lang zijn en er ook veel kracht bij zit.
Kom je in een erg enthousiast roedeltje wat je begroet dan krijg je echt flinke zwiepers :N:
Heeft niets met stress te maken maar gewoon enthousiasme. En een kast rand of granol muur is voldoende voor en kapotte staart.
Ik sta hier ook geregeld met een staart in m'n handen als ik bezoek krijg.
Vandaar dat ik bij Aura ook haar staart zo min mogelijk uitpluk.

ranetje schreef:

Jaap* schreef:Even buiten het hele vervelende gebeuren an sich: Honden die zo hard kwispelen dat ze hun staart beschadigen doen dat overwegend om reden van één of andere vorm van stress.
Ze doen het niet voor de lol
Een ontspannen hond slaat niet zo hard.
Misschien iets om eens op te letten en/of rekening mee te houden Marijke.

Maar Jaap,
Stress kan toch ook van vreugde en plezier zijn vanwege het binnenkomen van bezoek?

Jazeker, voor sommig bezoek doe ik ook wel eens gek van de zenuwen
Ik wil alleen maar niet onbenoemd laten dat het stukslaan van staarten niet altijd helemaal toevallig is. En dat het misschien handig is om daar eens op te letten.
Het is zeker zo dat de ene staart kwetsbaarder is dan de andere, en je kunt allerlei redenen aandragen voor het harde kwispelen. Maar in essentie zijn die redenen eigenlijk allemaal terug te voeren op een vorm van stress.
Ik zeg niet dat dat een ramp is ofzo, want iedereen ervaart wel eens stress. Maar persoonlijk zie ik zó hard kwispelen nooit helemaal als "normaal", en dan kun je gaan kijken wanneer het meestal gebeurt en daar lering uit trekken. Vind ik dan hé

Ik zou geloof ik couperen om medische redenen wel ernstig overwegen. Het gaat niet om 1 keertje een ongelukje, het lijkt toch een structureel probleem. En je hond heeft eigenlijk al problemen zat.

Ik zou dus - denk ik- wel gaan praten met de DA over couperen. Niet helemaal natuurlijk, maar dat hij nog lekker een duidelijk staartje heeft om mee te communiceren, maar dat hij het niet meer kapot kan slaan.

ik ben het eens met jaap...het hoeft geen stress te zijn, maar het kan geen kwaad om er op te letten om het dan eventueel uit te sluiten

Jaap* schreef:Even buiten het hele vervelende gebeuren an sich: Honden die zo hard kwispelen dat ze hun staart beschadigen doen dat overwegend om reden van één of andere vorm van stress.
Ze doen het niet voor de lol
Een ontspannen hond slaat niet zo hard.
Misschien iets om eens op te letten en/of rekening mee te houden Marijke.

Heb er over nagedacht en geprobeerd om onbevangen naar mijn hond te kijken Want wat ik al zei, ik schrok van je bericht zeker in verband met mijn veranderde omstandigheden.
Maar ik kan er toch niet van maken dat Dante gestressed zou zijn.. Dan zou dat toch ook op andere manieren tot uiting komen .
Ik denk echt dat het zíjn manier van kwispelen is. Bijvoorbeeld net nog, toen ik opstond (Dante kiest er tegenwoordig zelf voor om beneden te blijven 's nachts) en hij me kwam begroeten. Dan loopt hij, sloffend, in achtjes om me heen (met knuffel in zijn bek ) maar ondertussen zwiept zijn staart horizontaal heen en weer en die raakt zelfs zijn flanken :N: . Hij 'schuddekont' dan ook nog eens, waardoor extra kracht wordt bijgezet. Heel weinig opwinding want na twee 'achtjes' vindt hij dat hij zijn plicht heeft gedaan en gaat weer snel zijn mand in om lekker verder te slapen . Die ochtend begroeting komt op mij meer over als een soort beleefdheid zonder enig spoor van nerveuze opwinding. En toch zwiept hij dan hard met zijn staart Natuurlijk is er meer opwinding als er bezoek komt of we op bezoek gaan, maar ik denk dat dat voor de meeste honden geldt. En ik hoor juist vaak, dat Dante zo'n relaxte rustige hond is; bij de dierenarts zelfs nog

Hanneke2 schreef:Ik zou geloof ik couperen om medische redenen wel ernstig overwegen. Het gaat niet om 1 keertje een ongelukje, het lijkt toch een structureel probleem. En je hond heeft eigenlijk al problemen zat.

Ik zou dus - denk ik- wel gaan praten met de DA over couperen. Niet helemaal natuurlijk, maar dat hij nog lekker een duidelijk staartje heeft om mee te communiceren, maar dat hij het niet meer kapot kan slaan.

Wat ik begrepen heb is het niet zomaar een klein ingreepje :N: dus ik kijk eerst eens hoe het gaat met allerlei maatregelen.

Rea schreef:Ieren staarten slaan ook nog al eens kapot. Gewoon omdat ze lang zijn en er ook veel kracht bij zit.
Kom je in een erg enthousiast roedeltje wat je begroet dan krijg je echt flinke zwiepers :N:
Heeft niets met stress te maken maar gewoon enthousiasme. En een kast rand of granol muur is voldoende voor en kapotte staart.
Ik sta hier ook geregeld met een staart in m'n handen als ik bezoek krijg.
Vandaar dat ik bij Aura ook haar staart zo min mogelijk uitpluk.

Het is net een zweep hè, vooral 's zomers tegen je blote benen :N:
Door het 'achtjes' lopen wat Dante doet bij begroeten is het moeilijk om zijn staart vast te houden, helaas.

Jaap* schreef:

ranetje schreef:

Jaap* schreef:Even buiten het hele vervelende gebeuren an sich: Honden die zo hard kwispelen dat ze hun staart beschadigen doen dat overwegend om reden van één of andere vorm van stress.
Ze doen het niet voor de lol
Een ontspannen hond slaat niet zo hard.
Misschien iets om eens op te letten en/of rekening mee te houden Marijke.

Maar Jaap,
Stress kan toch ook van vreugde en plezier zijn vanwege het binnenkomen van bezoek?

Jazeker, voor sommig bezoek doe ik ook wel eens gek van de zenuwen
Ik wil alleen maar niet onbenoemd laten dat het stukslaan van staarten niet altijd helemaal toevallig is. En dat het misschien handig is om daar eens op te letten.
Het is zeker zo dat de ene staart kwetsbaarder is dan de andere, en je kunt allerlei redenen aandragen voor het harde kwispelen. Maar in essentie zijn die redenen eigenlijk allemaal terug te voeren op een vorm van stress.
Ik zeg niet dat dat een ramp is ofzo, want iedereen ervaart wel eens stress. Maar persoonlijk zie ik zó hard kwispelen nooit helemaal als "normaal", en dan kun je gaan kijken wanneer het meestal gebeurt en daar lering uit trekken. Vind ik dan hé

Ik denk dat Dante niet harder kwispelt dan Rana of Ita
Alleen heeft Rana een gecoupeerde staart dus die raakt niet zo snel een muur en is de staart van Ita bevederd en daardoor wordt de slagkracht ietsje gedempt.
Als je dat vergelijkt met de "veter" die Dante heeft hangen weet je meteen waarom dat ding zo'n gemene zwiepert maakt.
Dat levert blauwe plekken op, op je benen of een kapotte staart tegen de muur.
Felix heeft kennelijk een rustiger "staartgedrag" als hij die niet zo snel stuk slaat want hij heeft waarschijnlijk ook een "veter" net als Dante

Mensen die een salontafel hebben net onder staarthoogte van de hond leren de hond nog wel eens "staart laag" als commando.
Misschien lukt dat bij jou ook Marijke?
Hoewel het zou kunnen zijn dat Dante dan meer stress ervaart omdat hij zich niet mag/kan uiten met zijn gezwiep

ranetje schreef:

Jaap* schreef:

ranetje schreef:

Jaap* schreef:Even buiten het hele vervelende gebeuren an sich: Honden die zo hard kwispelen dat ze hun staart beschadigen doen dat overwegend om reden van één of andere vorm van stress.
Ze doen het niet voor de lol
Een ontspannen hond slaat niet zo hard.
Misschien iets om eens op te letten en/of rekening mee te houden Marijke.

Maar Jaap,
Stress kan toch ook van vreugde en plezier zijn vanwege het binnenkomen van bezoek?

Jazeker, voor sommig bezoek doe ik ook wel eens gek van de zenuwen
Ik wil alleen maar niet onbenoemd laten dat het stukslaan van staarten niet altijd helemaal toevallig is. En dat het misschien handig is om daar eens op te letten.
Het is zeker zo dat de ene staart kwetsbaarder is dan de andere, en je kunt allerlei redenen aandragen voor het harde kwispelen. Maar in essentie zijn die redenen eigenlijk allemaal terug te voeren op een vorm van stress.
Ik zeg niet dat dat een ramp is ofzo, want iedereen ervaart wel eens stress. Maar persoonlijk zie ik zó hard kwispelen nooit helemaal als "normaal", en dan kun je gaan kijken wanneer het meestal gebeurt en daar lering uit trekken. Vind ik dan hé

Ik denk dat Dante niet harder kwispelt dan Rana of Ita
Alleen heeft Rana een gecoupeerde staart dus die raakt niet zo snel een muur en is de staart van Ita bevederd en daardoor wordt de slagkracht ietsje gedempt.
Als je dat vergelijkt met de "veter" die Dante heeft hangen weet je meteen waarom dat ding zo'n gemene zwiepert maakt.
Dat levert blauwe plekken op, op je benen of een kapotte staart tegen de muur.
Felix heeft kennelijk een rustiger "staartgedrag" als hij die niet zo snel stuk slaat want hij heeft waarschijnlijk ook een "veter" net als Dante

Mensen die een salontafel hebben net onder staarthoogte van de hond leren de hond nog wel eens "staart laag" als commando.
Misschien lukt dat bij jou ook Marijke?
Hoewel het zou kunnen zijn dat Dante dan meer stress ervaart omdat hij zich niet mag/kan uiten met zijn gezwiep

Ik denk dat we eens een 'vergelijkend warenonderzoek' moeten doen naar het kwispelgedrag van onze honden .
Maar ik snap denk ik wel wat Jaap bedoelt, zie weleens dat nerveuze gekwispel bij honden, maar kan daar het gedrag van Dante niet in herkennen.
Ja ik denk wel dat hij stress zou krijgen als hij niet mag kwispelen hoe hij wil. Hij vindt het al erg vervelend als hij zijn 'achtjes' niet mag draaien, met de knuffel (de begroeting). Dat belet ik hem soms als de kleinkinderen komen; want dan slaat hij met zijn staart tegen hen aan en dan is het brullen :N:

Moon schreef:

ranetje schreef:

Jaap* schreef:

ranetje schreef:Maar Jaap,
Stress kan toch ook van vreugde en plezier zijn vanwege het binnenkomen van bezoek?

Jazeker, voor sommig bezoek doe ik ook wel eens gek van de zenuwen
Ik wil alleen maar niet onbenoemd laten dat het stukslaan van staarten niet altijd helemaal toevallig is. En dat het misschien handig is om daar eens op te letten.
Het is zeker zo dat de ene staart kwetsbaarder is dan de andere, en je kunt allerlei redenen aandragen voor het harde kwispelen. Maar in essentie zijn die redenen eigenlijk allemaal terug te voeren op een vorm van stress.
Ik zeg niet dat dat een ramp is ofzo, want iedereen ervaart wel eens stress. Maar persoonlijk zie ik zó hard kwispelen nooit helemaal als "normaal", en dan kun je gaan kijken wanneer het meestal gebeurt en daar lering uit trekken. Vind ik dan hé

Ik denk dat Dante niet harder kwispelt dan Rana of Ita
Alleen heeft Rana een gecoupeerde staart dus die raakt niet zo snel een muur en is de staart van Ita bevederd en daardoor wordt de slagkracht ietsje gedempt.
Als je dat vergelijkt met de "veter" die Dante heeft hangen weet je meteen waarom dat ding zo'n gemene zwiepert maakt.
Dat levert blauwe plekken op, op je benen of een kapotte staart tegen de muur.
Felix heeft kennelijk een rustiger "staartgedrag" als hij die niet zo snel stuk slaat want hij heeft waarschijnlijk ook een "veter" net als Dante

Mensen die een salontafel hebben net onder staarthoogte van de hond leren de hond nog wel eens "staart laag" als commando.
Misschien lukt dat bij jou ook Marijke?
Hoewel het zou kunnen zijn dat Dante dan meer stress ervaart omdat hij zich niet mag/kan uiten met zijn gezwiep

Ik denk dat we eens een 'vergelijkend warenonderzoek' moeten doen naar het kwispelgedrag van onze honden .
Maar ik snap denk ik wel wat Jaap bedoelt, zie weleens dat nerveuze gekwispel bij honden, maar kan daar het gedrag van Dante niet in herkennen.
Ja ik denk wel dat hij stress zou krijgen als hij niet mag kwispelen hoe hij wil. Hij vindt het al erg vervelend als hij zijn 'achtjes' niet mag draaien, met de knuffel (de begroeting). Dat belet ik hem soms als de kleinkinderen komen; want dan slaat hij met zijn staart tegen hen aan en dan is het brullen :N:

Ik kan me bij nerveus gekwispel ook geen "kontdraaien" voorstellen
Een nerveus kwispeltje zie ik ook wel voor me, hoewel ik me daarbij dan weer niet kan voorstellen dat je daar een staart mee stuk kan slaan

Wanneer gaan we vergelijkend warenonderzoek doen?
Kan jij filmen?

Inge O schreef:

ranetje schreef:

Moon schreef:

ranetje schreef: Ik denk dat Dante niet harder kwispelt dan Rana of Ita
Alleen heeft Rana een gecoupeerde staart dus die raakt niet zo snel een muur en is de staart van Ita bevederd en daardoor wordt de slagkracht ietsje gedempt.
Als je dat vergelijkt met de "veter" die Dante heeft hangen weet je meteen waarom dat ding zo'n gemene zwiepert maakt.
Dat levert blauwe plekken op, op je benen of een kapotte staart tegen de muur.
Felix heeft kennelijk een rustiger "staartgedrag" als hij die niet zo snel stuk slaat want hij heeft waarschijnlijk ook een "veter" net als Dante

Mensen die een salontafel hebben net onder staarthoogte van de hond leren de hond nog wel eens "staart laag" als commando.
Misschien lukt dat bij jou ook Marijke?
Hoewel het zou kunnen zijn dat Dante dan meer stress ervaart omdat hij zich niet mag/kan uiten met zijn gezwiep

Ik denk dat we eens een 'vergelijkend warenonderzoek' moeten doen naar het kwispelgedrag van onze honden .
Maar ik snap denk ik wel wat Jaap bedoelt, zie weleens dat nerveuze gekwispel bij honden, maar kan daar het gedrag van Dante niet in herkennen.
Ja ik denk wel dat hij stress zou krijgen als hij niet mag kwispelen hoe hij wil. Hij vindt het al erg vervelend als hij zijn 'achtjes' niet mag draaien, met de knuffel (de begroeting). Dat belet ik hem soms als de kleinkinderen komen; want dan slaat hij met zijn staart tegen hen aan en dan is het brullen :N:

Ik kan me bij nerveus gekwispel ook geen "kontdraaien" voorstellen
Een nerveus kwispeltje zie ik ook wel voor me, hoewel ik me daarbij dan weer niet kan voorstellen dat je daar een staart mee stuk kan slaan

Wanneer gaan we vergelijkend warenonderzoek doen?
Kan jij filmen?

hoeveel honden heb je nodig ?

Hoeveel heb jij in de aanbieding?
Ze moeten wel flink kunnen kwispelen hoor

Inge O schreef:

ranetje schreef:Hoeveel heb jij in de aanbieding?
Ze moeten wel flink kunnen kwispelen hoor

mwoah, zo heb ik er toch minimaal een stuk of 3 .

Met Rana en Ita en Dante hebben we er 6, maar helaas maar 3 verschillende rassen.....................
Heb jij nog wat kortharige honden met lange staarten in de buurt?

Haha, o jee, men gaat er serieus op in
Joh, we plukken gewoon een paar honden van de straat . Ze lopen er hier in alle soorten en maten