Het HondenForum

Onze Cane Corso is net twee en we hebben haar nu anderhalf jaar...

Van die anderhalf jaar, mag ze al ruim een jaar niet meer buiten rennen, met andere honden spelen, los lopen en al zo'n negen maanden zelfs niet eens normaal in huis rondlopen...

Toen wij haar net een paar maanden hadden, ging ze rechtsachter mank lopen. Binnen twee dagen de poot zelfs helemaal ontlasten. De dierenarts heeft toen foto's gemaakt, zag daar niks op maar dacht aan een patella luxatie. Verwees ons door naar een specialist. Uiteindelijk op de faculteit in Utrecht belandt. Daar vonden ze idd een patella luxatie. Ze zou geopereerd worden, maar eenmaal op de tafel en onder narcose, vonden ze dr heupen niet goed voelen. Besloten om foto's te maken en dat oordeel was heftig, ze zou volgens de artsen daar twee nieuwe heupen nodig hebben, zo ernstig was de HD...

Via een hoop omwegen en met veel gedoe uiteindelijk bij de kliniek van dr Crama in Rotterdam belandt. Oordeel daar was; HD B/C in beide heupen, rechtsachter PL graad 4, linksachter graad 1/2.
Daar sta je dan met je beestje van net een jaar oud...

De heupen leken geen problemen te geven en hoeft zelfs ook geen problemen te gaan geven. De knie moest geopereerd en snel!

Operatie uitgevoerd en herstel in een bench van maanden. Alles leek best ok te gaan, tot de laatste controle. Daar bleek het toch weer mis en vier dagen later lag ze alweer op de tafel. Mocht ze net weer wat uit de bench en wat bewegen, waren we weer terug bij af.

Nu zijn we weer richting het end, maar uit de laatste controle blijkt dat er toch nog (weer) wat speling op de knie zit. Wellicht is het te ondervangen met meer spieropbouw, maar Crama was niet overtuigd...

Daarbij zijn er twee maanden geleden hechtingen (getacked of hoe je dat ook schrijft ) geplaatst in de oogleden van beide ogen vanwege entropion. Alleen zijn de hechtingen nu al niet meer afdoende en moet ze dus ook hieraan geholpen worden...

Heeft ze ook nog eens een behoorlijke vlooienallergie, dr Crama dacht dat dit wellicht kan zijn doordat ze een auto-immuunziekte heeft en raadde ons aan dit eens te laten onderzoeken. Mn eigen dierenarts lijkt dit niet nodig, maar als dat er ook nog eens bij komt...

Kortom... pffffffffffffffff, voor onszelf maar vooral de hond!


We zitten nu met zoveel vragen, zoveel onzekerheden voor ons gevoel...
Gaat de knie rechts ooit nog goed komen? (Uitspraak Crama; als een derde operatie nodig is, is het eigenlijk een hopeloze zaak) Gaat links ooit ook opspelen? Wat gaat de HD doen na zo lang met die knie te hebben getobt en er dus nog niet zijn?

Zo jong en dan t leven leiden van een oude vrouw. Zoveel energie hebben en er niks mee mogen. Zo graag willen spelen, maar het niet mogen... En wij maar elke keer met het verstand de hond in de bench, gevoel dan maar op nul...

Wie heeft ervaring, verstand en kan ons wat op weg helpen?

Ik heb er geen verstand van (gelukkig zijn er hier veel anderen die wel iets nuttigs kunnen zeggen) maar ik vind het hartstikke triest voor jullie hond en voor jullie. Ik kan me je onmacht helemaal voorstellen. Sterkte.

hoi
ik heb er geen ervaring mee,maar wat een triest verhaal zeg.
en wat zullen jullie je machteloos voelen bah.
wat moet het jonge leventje al zoveel mee maken,en jullie natuurlijk.

ik wens jullie heel veel sterkte en geef de hond maar een dikke knuffel van mij.

groetjes

Wat een triest verhaal

Zou je hond misschien geholpen kunnen zijn met een brace?
Hodes in Arnhem maakt ze op maat voor de honden.

Is je hond wel goed op gewicht?
Niet te zwaar laten worden hoor!
Maar daar let je waarschijnlijk al op

Bedankt voor in ieder geval het meeleven!

@Ranetje, hihi, ja, we letten op dr gewicht. Geen sprake van overgewicht, is mooi op gewicht gelukkig.

Wellicht is een brace een idee ja! Zal t eens overleggen met de orthopeed. We denken nu ook aan zwemtherapie, alleen houdt ze echt niet van water, dus vraag me af of dat gaat werken. Maar goed, weten we pas als we het proberen natuurlijk!

Maar alles kost ook geld, en niet zo'n beetje ook! Nu wil ik een fortuin uitgeven aan mn hond, maar als het dweilen met de kraan open lijkt...

Ik ken erg veel uitstekende ervaringen met Maarten Kappen (Eersel). Een zeer deskundige, ervaren, betrokken en gedreven arts.
'k Zou voor een second opinion daar eens horen naar indruk, prognose en advies.
Je kunt hem eerst eens bellen (tel. spreekuur) en voorleggen of het zinvol kan zijn daar langs te komen. Dat kost niks

Ik heb van de zomer mijn jonge hond 6 weken benchrust moeten opleggen nav een schouderblessure. Dat ging me aan het hart.
Peanuts in vergelijking wat jullie moeten volhouden. Haar zo lang tot rust moeten dwingen moet hartverscheurend zijn. Petje af dat jullie dit beleid zo goed vol houden!!
Heel veel sterkte voor jullie en jullie kameraad!

Wat erg vind ik dit, voor de hond maar ook voor jullie.

Wat voor mij doorslaggevend zou zijn is of de hond nog plezier in haar leven heeft en als ze dat nu niet heeft of ze dat in de nabije toekomst nog zal kunnen krijgen.

Het klinkt misschien wat kort door de bocht en zo is het echt niet bedoeld maar als leven lijden wordt of in dit geval lijden zou blijven dan zou ik heel ernstig overwegen dat leven en dus ook het lijden te stoppen.

Hoeveel moeite ik ook met die beslissing zou hebben, ik zou toch blij zijn dat ik mijn hond een hondonwaardig leven zou kunnen besparen

@Parelridder, Maarten Kappen kennen we idd, zijn we al geweest voor een second opinion voordat we bij Crama terecht kwamen. Zijn oordeel was hetzelfde als dat van Kris Camps (collega Crama die de operaties heeft gedaan), uiteindelijk gekozen voor Crama en zijn collega omdat we ons daar een stuk prettiger bij voelden. Hun beleid is heel relaxed, vooral naar de hond toe en Kris was de eerste op rij van vele die toen de tijd heeft genomen om ons uitgebreid (met al een volle wachtruimte) uit te leggen wat alles precies inhield... Desalniettemin kwam Kappen idd ook heel kundig over ja!

@Renee-uk, klinkt mij niet kort door de bocht en is ook zeker meer dan eens hier in huis ter sprake gekomen! En nog steeds... vooral mijn partner denkt veel die kant op, ik persoonlijk zie haar niet "genoeg" lijden om zo'n beslissing te kunnen nemen. Ze is ook nog maar zo jong en de toekomst zo onduidelijk! Het kan zijn dat ze nog heel veel last gaat krijgen. Maar kan ook allemaal mee vallen... Juist die onduidelijk maakt alles zo moeilijk. Met liefde die operatie aan dr ogen, maar als nou blijkt over twee maanden dat er echt geen redden meer aan die knie is? Of die doet het eindelijk goed en die andere gaat opspelen?

Moeilijk te bepalen dus of het hondonwaardig gaat blijven en waar is dan de grens he!? Nu ik dit zo opschrijf, bedenk ik me, dat ze (nu sinds een paar dagen) weer uit de bench mag en dat veel meer hondwaardig voelt. Dat geeft al veel hoop zeg maar. Aan de andere kant, alleen daarmee is dr leven misschien nog niet helemaal hondwaardig, maar het is al zoveel beter dan dat het was, dus lijkt het al zoveel beter...
Snappen jullie me nog?

Moeilijk hoor, voor al die ellende heb je geen hond in huis gehaald.

Van een afstand (is makkelijk praten) zou ik bijna neigen tot inslapen. Die HD komt alleen maar goed als ze flink kan bewegen, en daarvoor moet de voorkant prima in orde zijn. Het is een jonge hond, die nog jaren behoefte heeft aan doldwaas rennen en spelen. Als dat niet kan, heef je hond eigenlijk maar een half leven.

Ik ken Crama, en als hij niet meer optimistisch is, zou ik gewoon heel eerlijk op de man afvragen wat hij zou doen als het zijn eigen hond was.

Sterkte, het is een klotesituatie.

goh..wat een verhaal....wat een ellende.....wij hebben het ook meegemaakt met onze boxer , ze had een gescheurde kruisband en die hebben we laten opereren door een gewone da ( wel gespecialiseerd in orthopedie ) heel stom achteraf, ze heeft de ene complicatie na de andere gehad..en op het laasts zaten we met een patella luxatie en nog steeds dus een kapotte knie . We hadden toen ook al drie maanden erop zitten en de wanhoop nabij, houd maar eens een boxer van twee zolang rustig,
Op een begeven moment zag onze da het niet meer zitten en wilde haar in laten slapen...we zijn toen naar de Wagenrenk in Wageningen gegaan naar dokter Mevr. Govers...en zij heeft onze donna weer helemaal goed gekregen alles bijelkaar heeft het 8 maanden in beslag genomen en zijn we 2700 euro lichter maar het was ons het waard. Het gaat nu alweer 9 maanden heel goed en donna kan alles weer. Ook ik heb vaak getwijfelt..moeten we hier mee doorgaan... maar zolang je gevoel zegt er is mischien nog hoop ga je door. Ik zou naar de Wagenrenk gaan kijken wat die zeggen....en als het echt niet meer lukt heb je ook alles voor je hond gedaan....maar als er nog een sprankje hoop zou zijn zou ik dat met beiden handen aangrijpen...
veel succes en sterkte met je hond...ik leef met je mee
nicole en donna

Ergens jammer om te lezen dat jullie het ook een klotesituatie vinden, je hoopt ergens dat iemand zegt dat het reuze meevalt. Aan de andere ook prettig dat er empathie is!

@Donspike, wat goed dat het met jullie weer helemaal ok is! Ga de naam onthouden, maar we hebben inmiddels al zoveel artsen gezien, zoveel andere meningen. Daarbij echt goede ervaringen met Crama en zijn collega, ik denk dat we het daarbij houden.

En Hanneke, idd, juist met de HD behoort ze goed te kunnen bewegen, daar heeft ze nu in ieder geval al ruim een jaar in gemist!

het lijkt heel veel, maar als je het op een rijtje zet is alleen de knie het groote probleem op dit momen
de heupen hoeven geen problemen te geven, de vlooien allergie kun je onder controle houden door gewoon goed preventief te behandelen.

wat ik me afvraag is waarom die operaties niet gewoon goed gelukt zijn, dit soort ding komt dagelijks voor in een gespecialiseerde praktijk.

Verder leef ik met je mee, ik heb ook zo`n wrakkig hondje, en ik knock nog alle dagen voor hem, zolang hij het nog leuk vind en het nog maar half gaat, gaan we nog even door

Volgens Crama en zijn collega is van alle orthopedische ingrepen die zij doen, deze opratie het meest onvoorspelbaar. Vaak gaat het goed, maar bij een (weliswaar) klein percentage is 1 operatie niet voldoende. Een tweede biedt dan soms wel de oplossing, mar als er een derde nodig is, is het eigenlijk al hopeloos...
Hoe dit komt is onbekend voor zover ik heb begrepen.

@Inge, wat jij zegt is precies waar ik ook naar nijg. Alleen hoe lang duurt dat en gaan we haar dan nog laten helpen aan dr ogen?

pfff, wat een pech hebben jullie.
Ik zou bij die Crama inderdaad vragen wat nog realistisch is en dan de knoop doorhakken.
In ieder geval heel veel sterkte.

hoi hoi..ik ben zelf niet zo'n fan van Crama....ik weet dat het een goede specialist is maar ik hoor ook veel verhalen van dat hij het gauw opgeeft.
Ik heb hem ook als eens meegemaakt destijds met donna waarvan hij al gauw zei dat het een onbegonnen zaak was. Donna was toen al vijf keer geopereert aan haar knie. Ik vind het een botte man maar da's mijn mening.
Maarten kappen uit eersel is een zeer kundige da..maar geen specialist!!
nicole en donna

Bij ons een beetje hetzelfde verhaal met onze labrador. Wij kregen onze Koda en met 3 maandjes al onregelmatig lopen. Met 6 maanden werd het kreupelen. Op naar het Binnenhof waar ze foto's maakte, niets te zien was het antwoord maar ik zag wel degelijk iets. Foto's laten herbeoordelen en jawel LPC zowel links als rechts. Operatie laten doen en toen bleek idd ook de heupen niet al te geweldig. B/C heupen. Als de poten goed zouden herstellen zou dit geen verdere gevolgen hebben.
Het herstel verliep dus totaal niet vlot en in de tussentijd zat onze Koda van de 9 maanden al zeker 4 in de bench. Vervolgens ook entropion. Toch nog laten tacken bij mevr. Verbruggen. Als hij hersteld was dan de operatie aan zijn ogen. Echter ging hij zo achteruit met zijn geopereerde pootjes dat wij hebben besloten Koda in te laten slapen met 10 maanden want ook zijn heupen werden slechter en slechter en hij zat toen al weer ruim 5 maanden achtereenvolgens in de bench. Wij vonden dit geen hondwaardig bestaan voor zo'n jonge hond want het zou de ene beperking na de andere worden...

Ik wil je niet ontmoedigen maar ik vind wel dat een hond lekker hond moet kunnen zijn...Die beslissing of dit zo is is alleen aan jou!!

Succes

triest, dat zo'n jonge hond zo aan zijn einde komt..maar je hebt gelijk het is zo geen dierwaardig bestaan .
Als het bij donna nu weer mis zou gaan zouden we ook haar leven beeindigen...terwijl we zoveel van haar houden....maar de kwaliteit van een hondeleven is het belangrijkste.
Donna en wij ook zijn 6 mnd door een hel gegaan en gelukkig gaat het nu al 9 mnd goed, maar als het weer zo fout zou gaan weet ik niet of het eerlijk is om haar weer dat elendige traject te laten doorlopen....ik hoop dat ze nog lang gezond bij ons is want het is toch mijn kindje...
nicole en donna

Tjee labberdebab, alsof ik ons verhaal lees! Alleen bij jullie op jongere leeftijd en zo te lezen in een meer sneltreinvaart...

Das dus zo lastig, hier in huis (en gelukkig mag ze nu meer de bench uit) lijkt ze echt niet vreselijk ongelukkig. En in ieder geval niet heel veel pijn te hebben, vraag me zelfs af of ze pijn heeft. (Maar weet ook dat de pijngrens hoog is, zelfs toen de patella nog constant luxeerde, bleef ze rennen als een jonge hond!) Dan bedenk ik dat ze echt geen hondeleven heeft. Tot het moment dat we met dr naar buiten gaan en ik dr aan de lijn moet houden, terwijl dat zo indruist tegen wat ik wil voor mn hond...

@Donspike, ik waardeer je mening over Crama! Deze kant van hem heb ik vaker gehoord, zelfs inside de kliniek! Kris Camps heeft beide operaties bij Senna gedaan, een in onze ogen zeer begane man. Kris werkt nu niet meer bij Crama, maar gelukkig weten we m te vinden en mogen we ook beroep op m doen. De controles nu bij Crama, maar de mening van Kris zullen we zeker ook gaan vragen.

@Inge, helemaal waar, das vreselijk!


Pfff, we moeten knopen door gaan hakken... bleghhh

Cassius schreef:Tjee labberdebab, alsof ik ons verhaal lees! Alleen bij jullie op jongere leeftijd en zo te lezen in een meer sneltreinvaart...

Das dus zo lastig, hier in huis (en gelukkig mag ze nu meer de bench uit) lijkt ze echt niet vreselijk ongelukkig. En in ieder geval niet heel veel pijn te hebben, vraag me zelfs af of ze pijn heeft. (Maar weet ook dat de pijngrens hoog is, zelfs toen de patella nog constant luxeerde, bleef ze rennen als een jonge hond!) Dan bedenk ik dat ze echt geen hondeleven heeft. Tot het moment dat we met dr naar buiten gaan en ik dr aan de lijn moet houden, terwijl dat zo indruist tegen wat ik wil voor mn hond...

Pfff, we moeten knopen door gaan hakken... bleghhh

Ik las jullie verhaal en dacht kon onze Koda zijn. Ook Koda was in huis geweldig gezellig, zelfs buiten gewoon gezellig maar hij kreupelde zoooo enorm erg dat hij op zijn achterpoten door het leven ging en dat ging ook lang niet meer zo...Bij Koda was het met een kleine 4 maanden voorbij. Hij ging alleen maar achteruit. Later bleek dat zijn groei het herstel ook niet aan kon en dat zijn bot gewoon erg zacht was dus alles steeds afbrak. Op de dag dat wij hem lieten inslapen vielen ook zijn hechtingen uit zijn oog...Toeval? Ik weet t niet maar ik vind dat een hond wel hond moet kunnen zijn.

Succes!!