Het HondenForum

Hallo,

afgelopen week had ik de indruk dat Grandi weer - bij vlagen en stukje bij beetje - wat minder begon te worden. Vanmiddag zijn we naar de dierenarts geweest om haar even na te laten kijken en wat bloed af te nemen om de nierwaarden te controleren.
Haar nieren waren al langer een probleem, maar mijn vrees werd bewaarheid: nu zijn de waardes echt heel hoog. (creat van 768, was in oktober nog 324, en fosfaat ondanks fosfaatremmers gestegen van >4 naar > 5)
Ze krijgt al een tijd lang allerlei ondersteunende medicatie.
De enige optie die we nu nog hebben is om haar drie dagen aan een infuus te (laten) leggen in de hoop dat ze daarvan opknapt.

Nu zaten we vrijwel precies een jaar geleden in hetzelfde schuitje met Moya. Zij is wel aan het infuus gegaan en heeft het niet gered.
De DA geeft aan dat ze drie categorien zien... honden die echt fluitend weer de deur uitgaan, honden waarbij het niet helpt en een groep er tussenin waarbij het wel even iets doet maar niet echt voor lange duur.

Ik denk dat het beste dat we zouden mogen verwachten zou zijn dat ze hierdoor nog een paar maanden langer meekan. Ze heeft natuurlijk sowieso al een scala aan medisch verleden waardoor we al niet al te hoge verwachtingen hebben voor haar. Ze is hier nu ruim 7 maanden en dat zijn er al 7 meer dan waar ik in eerste instantie op durfde te hopen... wat dat betreft is het allemaal al pure winst.

De vraag is nu dus - wel of niet de laatste kans nog grijpen? Doen we het niet dan houdt het zeer binnenkort op. Doen we het wel dan heeft ze nog een kans om het wat langer te rekken - maar dit dan wel ten koste van 3 dagen DA (waar ze overigens naar ik denk niet zo heel veel problemen mee zal hebben) en het risico dat we er niets aan hebben en haar laatste dagen daar aan verspillen.

Zijn er meer mensen met ervaringen met spoelen? Wat waren de resultaten? Goed, slecht of er tussenin?

Grandi is overigens momenteel wel iets minder, maar niet doodziek of voortdurend aan het spugen. Ze eet nog wel (op haar manier dan, want eten is sowieso een structureel probleem) alleen ik krijg er de laatste week niet meer de hele dagporties in - eerder 70 a 80 %. Toch was ze nog niet echt afgevallen bleek bij de DA. Bruisend van energie is ze hier nooit geweest maar ze is wel rustiger, maar heeft ook wel haar vrolijke en knuffel(vooral dat!)-momenten.

Ondanks dat ik weet dat het uiteindelijk onze beslissing is - wat zouden jullie doen?

jelle schreef:Zijn er meer mensen met ervaringen met spoelen? Wat waren de resultaten? Goed, slecht of er tussenin?

Hoi Mariëlle, hoe hoog was haar ureum? Ik vraag dit, omdat ik alleen de waarden van het kreatinine en de fosfaat teruglees. Ureum is niet onbelangrijk in dit geheel!

Mijn ervaring met spoelen...: bij Jenny werd op 7 november 2008 acuut nierfalen geconstateerd. Ik kwam bij de dierenarts met de symptomen: veel drinken wat direct weer uitgebraakt werd, sloomheid en slechter eten.
Aangezien Jenny schijndrachtig was dacht ik aan een heftige baarmoederontsteking. De dierenarts nam eerst wat bloed af en daar kwamen hoge nierwaarden uit (niet zo hoog als bij Grandi en de fosfor was bij Jenny goed).
Jenny is toen toch geopereerd aan een endometritis (beginnende baarmoederontsteking) en de rest van de dag aan het infuus gegaan. De volgende ochtend moest ze ook nog gespoeld worden en aangezien mijn dierenarts 75 km. bij mij vandaan zit en ik een medische achtergrond heb, werd ik capabel genoeg geacht om dit zelf te doen. Ik kreeg les in het aansluiten van een infuus en dat is toen ook helemaal goed verlopen.

Een week later moesten we terug voor controle, maar de nierwaarden bleken nog verder gestegen. Het ureum zat tegen de 50 en de kreatinine tegen de 500. Ook de fosfor ging nu meedoen.
Jenny moest acuut 3 dagen gespoeld worden en aan het zwaarste nierdieet.
Ik heb Jenny 3 dagen thuis gespoeld. Dat was zwaar, want één fles doet er 3½ tot 4 uur over om intraveneus leeg te druppelen. Ik zat dus gemiddeld 12 uur bij mijn hond, want ik had geen infuusstandaard en als ze wilde lopen moest ik snel zijn om de fles los te maken van een haak of lamp waar ik de fles aan had hangen.
Al met al is het spoelen goed verlopen en de nierwaarden waren gehalveerd. De fosfor zat weer in "normaal".

Helaas is dit maar van hele korte duur geweest. Ondanks het nierdieet, de Fortekor die nog tijdelijk is ingezet en alle moeite die we hebben gedaan om de nierwaarden omlaag te krijgen, stegen de nierwaarden weer richting de 50 (ureum) en 500 (kreatinine). Ook de fosfor veel te hoog geworden.
Jenny stopte ook met eten. Ze was honds- en hondsberoerd..., ze was zichzelf compleet aan het vergiftigen.
Zelfs een gekookt eitje of gekookt koolvisfilétje wilde ze niet meer en dat terwijl Jenny's leven bestond uit eten. Eten was voor haar het allerbelangrijkste!
Nog een keer spoelen zou niet meer helpen omdat er geen kruid tegen het stijgen van de nierwaarden was opgewassen.
Ik heb toen samen met mijn dierenarts besloten om Jenny haar rust te geven. Wij hebben alles bij elkaar een dikke maand gevochten tegen de hoge nierwaarden.
Ik moet wel benadrukken dat het hier om acuut nierfalen ging. Dat verloopt vaak heftiger dan chronisch nierfalen.

Succes met het nemen van een beslissing .

Hoi

dank je voor je reactie.
Ureum was de vorige keer, en nu ook, boven de 46 (daar houdt hun meetapparatuur op).

Hoe lang ging er bij Jenny overheen voor de nierwaarden weer zo hoog waren?

is er eventueel geen kans dat ze thuis aan het infuus kan?

jelle schreef: Hoe lang ging er bij Jenny overheen voor de nierwaarden weer zo hoog waren?

Ik zit het zojuist te corrigeren in mijn vorige bericht.
Wij hebben alles bij elkaar een dikke maand gevochten tegen de hoge nierwaarden. Op 17 december jl. was het ureum 46,4, de kreatinine 455 en de fosfor zat dik in de 3. Maar nogmaals: chronisch nierfalen verloopt anders dan acuut nierfalen hè!
Jenny was Jenny niet meer, ze was echt hondsberoerd, zou nooit meer beter worden omdat haar nieren naar de klote waren (citaat van een zeer balende dierenarts) en daarom hebben wij besloten om haar te laten gaan...

vorige keer wilden ze dat niet en qua lucht in slangetjes enzo begrijp ik dat ook wel weer. Ik ben er toen bij Moya zelf bij gaan zitten. Dan zou ik om hun heen moeten en zelf een andere DA zoeken die het wel wil doen.

tja, moeilijk, ook met of je het moet doen of niet. sterkte!

Ik heb het alleen van dichtbij meegemaakt met acuut nierfalen. De hond van m'n ouders was al een paar dagen niet lekker toen er acuut nierfalen werd geconstateerd. Alles bij elkaar heeft het 3 weken geduurd toen hebben m'n ouders haar laten gaan. In die 3 weken is het heel hard achteruit gegaan. Na het spoelen ging het even weer beter maar heel kort daarna ging het slechter dan voorheen. Er was helaas geen verbetering meer te behalen.

hele moeilijke beslissing maar als er een mogelijkheid is om haar nieren thuis te spoelen zou ik dat toch wel willen proberen.

Sterkte met de dame en deze moeilijke beslissing.

Eerlijk... als ik de hele geschiedenis van Grandi zou nemen... zou ik het niet doen...
Wat rek je ermee...wie doe je hier het meeste plezier mee... stress kan bij Grandi voor meerdere problemen zorgen....
Ik zou het tijd vindne om afscheid tenemen..genoeg geweest.
Maar jouw beslissing kan uiteraard anders zijn..ik wens je heel veel sterkte en wijsheid met je beslissing.

jacq1970 schreef:Eerlijk... als ik de hele geschiedenis van Grandi zou nemen... zou ik het niet doen...
Wat rek je ermee...wie doe je hier het meeste plezier mee... stress kan bij Grandi voor meerdere problemen zorgen....
Ik zou het tijd vinden om afscheid tenemen..genoeg geweest.
Maar jouw beslissing kan uiteraard anders zijn..ik wens je heel veel sterkte en wijsheid met je beslissing.

Is ook mijn mening.

Dusty heb ik in laten slapen wegens accuut nierfalen... haar verhaal staat hier nog wel ergens... zal het zo ff opzoeken...
ze was wel wat anders dan anders... maar goed een wat ouder hondje dan calculeer je dat er bij in... tot ze niet meer wilde eten, niks meer kon binnenhouden zelfs geen water en de andere honden haar 'eng' vonden...
bloedprikken wees dus accuut nierfalen uit... optie was idd. spoelen zou bij haar uitstel van een paar dagen geweest zijn.. dus ik heb het niet gedaan en haar laten gaan...

*edit* hier het verhaal van Dusty

http://www.hondenforum.nl/phpBB2/viewto ... ight=dusty

Inge O schreef:ik zie alleen baat in spoelen als het probleem niet bij de nieren zelf ligt, maar in iets wat een tijdelijke slechtere nierwerking geeft.
zijn het de nieren zelf die slecht zijn dan verandert spoelen daar niks aan - spoelen maakt alleen dat de waardes in het bloed tijdelijk beter worden - van zodra de nieren het weer zelf moeten doen (en dat dus niet kunnen) zit je weer op hetzelfde punt.

Precies!
Wij hebben Jenny wel gespoeld omdat we het vermoeden hadden dat het nierfalen werd veroorzaakt door de endometritis. De linker eierstok gaf namelijk een afwijkend beeld, hij was erg groot en gigantisch ontstoken en daarom is er nog een stukje van naar Utrecht gestuurd voor nader onderzoek. Aangezien de eierstokken een open verbinding zijn naar de nieren, was die achterliggende gedachte (maar ook een stukje hoop dat het nierfalen omkeerbaar zou zijn) dus helemaal niet zo raar.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.

Dikke kus Jelle... Volg je hart want dat zit op de goede plek en ik denk dat je daarvanuit een verstandige beslissing kan maken. Jullie krijgen het wel op je bordje met de honden.

Hoi

ik weet nog steeds niet of we er goed aan doen, maar we gaan het doen. We moeten ook nu beslissen want als we het willen beginnen we gelijk vandaag. Ergens kan ik niet veel anders dan haar toch nog elke (redelijke) kans geven die voor handen is. Stel dat we er twee maanden mee winnen - dan is dat al heel wat voor haar.
Ik begrijp de andere kant - niet doen - ook heel goed en heb nog niet eerder zo getwijfeld over een beslissing als deze... maar als die zeven maanden hier pure winst waren, dan zijn twee maanden extra dat ook zeker... dus het is gokken en hopen dat we er goed aan doen.

We gaan het zien. Als blijkt dat ze het vandaag toch minder trekt dan ik verwacht kan het ook zomaar zijn dat we er niet mee verder gaan.

Heel veel sterkte vandaag...ik hoop dat je er nog wat extra tijd uit kan halen...

Sterkte, ik zou het zelf misschien doen. Volledig afhankelijk van wat de hond zelf aangeeft.

Ik hoop dat het jullie nog kwaliteit kan bieden, ik duim voor Grandi

Heel veel sterkte Marielle, ik zou zelf niet weten of ik het wel of niet zou doen, het lijkt me allemaal heel erg dubbel.
Ik ga duimen dat ze er gewoon nog een poosje baat bij mag gaan hebben.

moeilijke beslissing hoor. Aan de ene kant wijsheid, aan de andere kant je hart. Sterkte

lijkt me een goede insteek, je probeert het , kijkt hoe Grandi het trekt en dan zie je verder.

die Grandi heeft het toch maar getroffen bij jullie.
Sterkte Jelle, en ik hoop echt dat de behandeling jullie bonustijd met Grandi gaat geven.

Het is ook heel dubbel. Het is ook niet dat ik haar nog helemaal niet kan of wil laten gaan - vanaf het eerste moment wist ik dat dit niet lang kon duren. Maar als het dan zover is wil ik wel voor haar en voor mezelf weten dat we alles hebben geprobeerd wat redelijk is.
Ik weet niet of we nu de verstandige beslissing hebben genomen. Misschien zou ik als het andermans hond was ook wel vinden dat het mooi genoeg was geweest zo. Maar nu zie ik nog zo duidelijk wat de winst nog zou kunnen zijn - ze heeft de afgelopen tijd zo genoten van alle aandacht en knuffels en lekker spelen met de anderen...
Als dit niet werkt heb ik er vrede mee, maar de kans om nog even langer te kunnen genieten van elkaar kan ik ook niet zomaar overboord gooien.

Ze is nu bij de DA. Ik ben vanochtend bij haar gebleven tot ze lekker gesetteld was. Toen ik weg ging liep het infuus al en lag ze rustig met de kop op de pootjes. Straks ga ik weer erheen, kan er alleen niet de hele dag bij blijven ivm de andere hondjes - en ik denk ook dat dat niet echt heel erg nodig is voor haar. Was het een van de andere honden geweest waarvan ik weet dat ze zich zo'n dag de hele tijd nerveus lopen te maken (Esza, Ferro) dan had ik het denk ik ook niet gedaan - de aard van de hond speelt daar inderdaad wel in mee.

Het is wel een beetje veel zo bij elkaar, nu met Vigo ook (bij hem wachten we nog steeds op de uitslag van het botbiopt - en als dat de bottumor is die het meest waarschijnlijk lijkt is dat ook een aflopende zaak) maar goed, we doen het ook onszelf natuurlijk een beetje aan door de hele Spaanse bejaardensoos hierheen te halen. Alleen veel mazzel hebben we er nog niet mee

Wat een narigheid. Ik hoop dat het toch nog effect heeft, maar verder heb ik er alle vertrouwen in dat jullie het beste zullen doen voor je honden. het zit ook wel heel erg niet mee zeg Sterkte!

Het drie dagen spoelen heeft Chira gered, toen ik haar vond lag ze al in shock en was meer dood dan levend het spoelen heeft zijn werk gedaan en ik zou het zo weer doen. Het was ook niet 3 dagen daar blijven maar ik reed 2x per dag naar de kliniek om haar te brengen omdat daar blijven geen optie is met Chira. De vasotop pillen die doen hun werk en de blaas-nier compositum van de groene os ondersteunt het geheel, haar waardes waren zelfs gedaald, hoe lang het zo goed gaat weet ik ook niet maar we hebben al uitstel vanaf mei

Ik geef geen nierdieet omdat ze dat niet eet en niet eten is erger dan dat eten wat ze altijd al kreeg en dat is vis en (gelukkig) weer Rodi burgers, ze heeft zelfs een hele tijd AH blikvoer enz gekregen omdat dat het enige was wat ze at.

Heel veel succes en sterkte met je dame, de duimen draaien

Jouw verhaal met Chira zat ook nog in m'n hoofd (heb het nog geprobeerd terug te zoeken ook gister maar kon het niet vinden) en dat scenario is natuurlijk het mooist denkbare. Maar goed, ook bij jou was het dus een acute situatie? Of had ze toch al langer (vermoedelijk) nierproblemen?

Eten is bij Grandi sowieso al een probleem op zich, ik probeer er wel rekening mee te houden dat ze zoveel mogelijk dingen eet die niet specifiek nierbelastend zijn - maar inderdaad, niet eten is erger dan de "verkeerde" dingen eten.

jelle schreef:Jouw verhaal met Chira zat ook nog in m'n hoofd (heb het nog geprobeerd terug te zoeken ook gister maar kon het niet vinden) en dat scenario is natuurlijk het mooist denkbare. Maar goed, ook bij jou was het dus een acute situatie? Of had ze toch al langer (vermoedelijk) nierproblemen?

Bij Chira is dat heel lastig, we noemden het accuut nier-lever en hart! falen omdat ze ineens daar lag maar dat is vermoedelijk toch een proces geweest maar Chira is een keihart hondje als het om dit soort dingen gaat. We gaan er vanuit dat dit bij Grandi ook zo gaat natuurlijk!! Chira knapte zo aanzienelijk op tijdens die infuzen...

Eten is bij Grandi sowieso al een probleem op zich, ik probeer er wel rekening mee te houden dat ze zoveel mogelijk dingen eet die niet specifiek nierbelastend zijn - maar inderdaad, niet eten is erger dan de "verkeerde" dingen eten.

Verminderde eetlust hoort bij nierproblemen, dat veroorzaakt misselijkheid, ik heb in het begin ook van die anti-misselijkheid tabletjes gegeven omdat ze echt niets at.
Ik heb daarna overal Rodi en Runnerworst door gegooit en dat ging goed, ik stond al te juichen bij het helemaal opeten van een kuipje Ceasar, alle voedingsprincipes heb ik toen overboord gegooid om die hond weer aan het eten te krijgen. Het gaat nu weer een periode van dagen heel goed met de vis en de Rodi dus.

Ach mooie Grandi, ik hoop en duim dat het spoelen van de nieren nog mag zorgen voor een tijd zonder al te veel klachten.
Ik denk trouwens dat ik het ook zou proberen, als ik in jouw schoenen stond. Het idee Grandi nog een kans te geven (omdat ze nu zo'n fijn leven zonder zorgen heeft) zou bij mij ook meespelen. Maar goed, als het niet aanslaat is verder 'doormodderen' zinloos, maar dat zie jij zelf - uiteraard - ook in.
Knuffel voor Grandi, sterkte voor jullie.

cloris schreef: Verminderde eetlust hoort bij nierproblemen, dat veroorzaakt misselijkheid, ik heb in het begin ook van die anti-misselijkheid tabletjes gegeven omdat ze echt niets at.
Ik heb daarna overal Rodi en Runnerworst door gegooit en dat ging goed, ik stond al te juichen bij het helemaal opeten van een kuipje Ceasar, alle voedingsprincipes heb ik toen overboord gegooid om die hond weer aan het eten te krijgen. Het gaat nu weer een periode van dagen heel goed met de vis en de Rodi dus.

Ik weet inderdaad van misselijkheid/eetlustproblemen bij nierproblemen. Grandi krijgt al een half jaar lang Primperid. Ik heb inmiddels echt alles wel uit de kast getrokken om haar maar te laten eten... het laatste enigzins succesvolle menu bestaat uit kuipjes kattenvoer (en dan afwisselend verschillende soorten, maar wel heel specifieke, door elkaar) waar ik dan wat nierdieetbrokken doorheen gemengd krijg, of niet, en wat Smuldier, eventueel wat lamshart, soms wat witbrood (bolletjes en stokbrood hebben de voorkeur) en ze krijgt ook dagelijks wat roomboter om maar wat eiwit-vrije makkelijke calorien er in te smeren. En ik ken het hoe je blij kunt zijn met alles wat er in gaat - wat dan ook. Als niet eten sowieso doodgaan betekent ben je overal blij mee

Rami schreef:Ach mooie Grandi, ik hoop en duim dat het spoelen van de nieren nog mag zorgen voor een tijd zonder al te veel klachten.
Ik denk trouwens dat ik het ook zou proberen, als ik in jouw schoenen stond. Het idee Grandi nog een kans te geven (omdat ze nu zo'n fijn leven zonder zorgen heeft) zou bij mij ook meespelen. Maar goed, als het niet aanslaat is verder 'doormodderen' zinloos, maar dat zie jij zelf - uiteraard - ook in.

klopt... als dit het niet doet houdt het (snel) op. Meer mogelijkheden hebben we niet en het is natuurlijk ook niet de bedoeling te wachten tot ze echt helemaal niks meer wil of vanzelf er tussenuit stapt. Dit nog en anders is het mooi geweest.

Knuffel voor Grandi, sterkte voor jullie.

Dank je... ook aan alle anderen met soortgelijke wensen.

sterkte ik hoop dat het goed gaat komen

Geen enkel advies voor je. Maar ik duim snoeihard voor Ghandi dat het spoelen haar helpt.