Gistermiddag werd Wookie gebracht. Ze kon door omstandigheden niet in het gezin blijven waar ze geplaatst was en is in opvang bij mij tot er weer een fijn thuis is gevonden voor haar. Het was nu eens geen l*lsmoes, het kon echt niet meer.
Gisteravond dus lekker naar het meer, alles gaat goed, totdat we een meneer (met cowboyhoed voor godsake, in de polder) tegenkomen op een smal paadje. Wookie raakt door die man volkomen in paniek en maakt zo'n rare draai op de grond dat ze met haar achterpoot de gesp raakt van de riem. Los dus. In een streep weg, god weet ik waar heen. In paniek, want luisteren doet ze over het algemeen keurig maar natuurlijk nog niet naar degene die je net kent en nog niet helemaal vertrouwt en nog geen veilig baken voor je is. Om een lang verhaal kort te maken, ze is goddank gevonden en keurig heelhuids door de dierenambulance weer bij mij afgeleverd, waarvoor duizendmaal dank natuurlijk. Járen kosten dit soort dingen mij
Dan heb je zoveel ervaring en dan nog gebeurd je dit. Rund dat je er bent. Een opvanger verliezen, hoe krijg je het voor elkaar
Ik, die altijd zo voorzichtig is met alles...pffff. Nieuwe riem, zware gesp en wijze les verder. Verder gaat het goed, ze is een heerlijke hond :N:
)
