Het HondenForum

Bij Billy is afgelopen juli degeneratieve myelopathie (degeneratie van het ruggenmerg) vastgesteld in Utrecht.
We zijn na vele dingen proberen en onderzoeken daar naar toe gegaan om Billy volledig te laten onderzoeken omdat ik gek werd van onzekerheid. Ze hebben een MRI scan gemaakt waar ze ruim 3 uur mee bezig zijn geweest. Ook in Utrecht hadden ze nog wel goede hoop. Maar helaas, ze hebben niets afwijkends kunnen vinden en dan blijft er dit nog over.
Inmiddels is het december en zijn we ruim 1,5 jaar verder na de eerste klachten.
Billy heeft nog een mooie tijd gehad maar nu hoeveel pijn het me ook doet zegt m'n verstand dat we hem binnenkort rust moeten geven.
Gevoelsmatig kan ik het eigenlijk niet.
Hij kan nog maar moeilijk mee komen. Valt regelmatig om en zijn achterhand is zo slap.
Ook in huis is het lastig voor hem. Maar wat ik nog het allermoeilijkste vind is dat zijn koppie zo fris blijft. Hij blijft het gewoon proberen. Hij wil ZO graag maar het lukt bijna niet meer.
Het is moeilijk om hier in een paar regels te beschrijven hoe Billy nu is en wat hij nog kan.
Is er iemand die hier ervaring mee heeft gehad?

Ook ben ik aan het kijken naar welk crematrorium ik Billy zal gaan brengen als het zover is. Ik zoek iets in omgeving Rotterdam/Den haag. Hierover zal ik ook nog een nieuw topic openen.

Veel sterkte .

Altijd weer een verdrietige en moeilijke beslissing......

Sterkte !!

Het is heel erg moeilijk om te bepalen wanneer zijn tijd is gekomen......zolang hij zelf nog wil en het gaat nog redelijk kan hij best nog wel een redelijk goed leven hebben. Wij hebben 1 1/2 jaar geleden afscheid moeten nemen van onze geliefde collie Freskin die ook deze aftakeling van het ruggemerg had. Het heeft bij hem ook wel zo'n twee jaar geduurd.
Eerst kon hij nog wel een klein rondje langzaam meelopen. Maar op het laatst scharrelde hij rondom ons huis wat in de tuin. Gelukkig heeft hij geen pijn gehad. Hij genoot op zijn manier nog van het leven. Op een gegeven moment werd hij incontinent en kon zelf niet meer opstaan. Toen was het moment voor ons gekomen om hem te laten gaan......hij heeft toch nog de mooie leeftijd van 13 1/2 jaar gehaald.

Het is heel moeilijk om je geliefde maatje zo af te zien takelen. Geniet nog maar van hem zolang het kan.......

Sterkte!

Mijn terveurse herder heeft dit ook gehad, toch nog 1 jaar mee verder kunnen lopen met allerlei pijnstillers en spierversterkers, op een zondag is hij 10 tal keer door zijn achterhand gegaan en kon zelf niet meer recht, toen was het tijd om hem te laten gaan, hij is 12 geworden

veel sterkte de komende tijd, nooit leuk te weten dat het einde naderd

Nanna schreef:Een moeilijke situatie, als het koppie nog wel wil maar het lijfje niet.
Bekijk gewoon rustig hoe lang het nog waardig voor hem is. Meestal weet je zelf het beste wanneer het goed is geweest.
Veel sterkte.

Nanna,

Bedankt voor je reactie.
Het valt mij zwaar te moeten zien hoe mijn lieve hondje zich zo moet voortbewegen. Aan de andere kant weet ik dat hij geen pijn heeft, enkel een behoorlijke handicap.
De DA laat mij de keus. Wil je doorgaan, prima. Vindt je het genoeg dan is het genoeg. Billy zal alleen maar "slechter" worden. Nu komt hij nog met moeite zelf overeind. De volgende stap is niet meet op kunnen staan en incontinentie. Ik heb altijd geroepen zover laat ik het niet komen.
En dat roept mijn verstand ook maar m'n met mijn gevoel kan ik niet een hond laten inslapen die zijn goede wil nog steeds toont. Maar aan de andere kant je wil je maatje nooit kwijt het is altijd te vroeg.
Bah het is zo moeilijk!

Iedereen bedankt voor de sterkte wensen.
Ook al ken ik jullie niet het doet toch goed!

Billy98 schreef:

Nanna schreef:Een moeilijke situatie, als het koppie nog wel wil maar het lijfje niet.
Bekijk gewoon rustig hoe lang het nog waardig voor hem is. Meestal weet je zelf het beste wanneer het goed is geweest.
Veel sterkte.

Nanna,

Bedankt voor je reactie.
Het valt mij zwaar te moeten zien hoe mijn lieve hondje zich zo moet voortbewegen. Aan de andere kant weet ik dat hij geen pijn heeft, enkel een behoorlijke handicap.
De DA laat mij de keus. Wil je doorgaan, prima. Vindt je het genoeg dan is het genoeg. Billy zal alleen maar "slechter" worden. Nu komt hij nog met moeite zelf overeind. De volgende stap is niet meet op kunnen staan en incontinentie. Ik heb altijd geroepen zover laat ik het niet komen.
En dat roept mijn verstand ook maar m'n met mijn gevoel kan ik niet een hond laten inslapen die zijn goede wil nog steeds toont. Maar aan de andere kant je wil je maatje nooit kwijt het is altijd te vroeg.
Bah het is zo moeilijk!

Inderdaad........je gaat je grenzen steeds verder verleggen. Dat had ik met onze hond ook. Steeds weer denk je: als hij dit of dat niet meer kan dan laten we hem gaan. Maar iedere keer stel je het weer uit. En vooral als het koppie nog zo goed is en hij ondanks alle beperkingen nog zo graag wil.......
Het is heel moeilijk om iemand hierin te adviseren. Ik heb zelf ondervonden dat je het beste je eigen gevoel kunt volgen. Jij kent je hond het beste en je voelt wel aan wanneer het echt niet meer kan......maar het blijft vreselijk moeilijk. Heel veel sterkte. Verwen hem nog maar zoveel mogelijk! Ik hoop dat hij toch nog een mooi tijd bij jullie mag zijn!

Hoi Ingrid,

Bedankt voor je medeleven en het delen van je ervaring.
Zo heb je mensen die je goed kunnen begrijpen en dat is prettig.
Dat van die grenzen uitstellen is echt waar. Je gaat steeds verder.
Nu is het "misschien kunnen we nog leuk de feestdagen samen doormaken". En in januari zou het dan zijn, Billy is nu bijna jarig dat moeten we dan ook nog maar even halen... ook al kan hij tegen die tijd waarschijnlijk dan bijna niets meer zelf. Ik had niet verwacht dat het zo ontzettend moeilijk zou zijn.

Wat betreft het verwennen komt hij niets te kort
Regeltjes zijn compleet verdwenen en hij heeft nog nooit zoveel lekkere "slechte" dingen gegeten :N:

Ik heb zelf nog niet de ervaring gehad om een dier te moeten laten inslapen, ik kan je daar niet in adviseren.
Ik wil je wel heel veel sterkte wensen..

Als er iets moeilijk is dan is 't wel als je als baas zelf de beslissing moet nemen. Jammer genoeg weet ik daar wel iets van.
Je schrijft over 't verleggen van grenzen, kan ik me heel veel bij voorstellen.
Maar ik ben daar toen niet toe over gegaan. Heb daar heel goed over nagedacht en 't ook met m'n kroost besproken.
Bij ons betrof 't botkanker. Ze had waarschijnlijk nog wel een week en misschien nog wel 2 meegekunnen maar wel met rizico's dat er toch ineens een complicatie zou komen waarbij er ineens op stel en sprong actie ondernomen zou moeten worden.
En juist dat laatste wilde ik niet. Na een zeer bijzonder weekend is op maandag avond de dierenarts hier thuis gekomen. En dat hij verlaat was vanwege een spoedgeval was hier geen probleem. In alles rust en met alle waardigheid die we haar konden bieden is ze heel rustig in bijzijn van de andere honden en mijn kroost ingeslapen.
Ook 't crematorium was al geregeld, zijn we de volgende morgen heen gereden.
De manier van handelen en de uitvoer ervan maakt niets uit in 't verdriet dat er is of komt.
Maar ik heb toen heel bewust voor een rustig en waardig eind gekozen en nooit geen spijt van gehad.

Heel veel sterkte met 't nemen van de voor jullie juiste beslissing

Bij deze wilde ik mededelen, dat ik zojuist een sms van Billy's vrouwtje kreeg. Ze laten hem morgenochtend om 11 uur bij haar thuis gaan.
Heel erg droevig, maar wel een hele goede beslissing.

Rex (mijn hondje) en billy kennen elkaar al vanaf pup en het waren echte maatjes. We zullen hem vreselijk missen! Gelukkig hebben we de afgelopen maanden heel veel leuke foto's van hem gemaakt als herinnering. Zo ook de foto in het onderschrift van Billy's vrouwtje.

Li, sterkte wijfie!
In gedachte zijn we bij je!!!!!

Heel veel sterkte morgen ochtend

Heel veel sterkte!

Heel veel sterkte...