Het HondenForum

Een nogal vaak gehoorde kreet van vreemde hondenbazen die ik tegenkom in losloopgebieden.
Met name nu met Vera weer. Ik vind het altijd wat raar om zo van je eigen hond te zeggen , maar ze luistert gewoon echt heel erg goed.
Dat valt mensen ook wel op, maar als ze dan zien dat ik (interval)beloon met lekkers dan krijg je regelmatig "ohhh jaaa, maar jij hebt koekjes!".
Bijzonder hieraan vind ik altijd dat ik Vera ook beloon met de bal (sterker nog, die beloning stijgt wat Vera betreft ver boven een koekie uit), maar dan hoor ik nooit "ohh jaaa, maar jij hebt een bal!"

De kritiek is dan dat ik zo mijn hond leer alleen maar te komen voor de koek (ik denk dan "of voor de bal", maar dat ziet men schijnbaar nooit zo ), en niet 'omdat ik het zeg'.
Ik denk dan zelf weer, dat het me een rotzorg zal zijn waarom mijn hond vrijwel feilloos komt als ik roep, als ze maar komt.
Bovendien zie ik bar weinig verschil tussen belonen met koek of met bal. Maar met bal mag wel, dat is geen 'omkoperij', met koek echter speel ik vals, want tja, tuuurlijk luistert mijn hond dan zo goed.
Nu zie ik af en toe om me heen bazen met hele ladingen koek zwaaien zonder dat de hond luistert, en Moosie luisterde ook veel minder goed dan Vera terwijl ik bij hem ook met lekkers beloonde.
Dusss, met koek lopen an sich lijkt mij geen garantie voor een heel goed luisterende hond. 'Omdat ik het zeg' speelt naar mijn mening daar ook zeker in mee.

Hoe zien jullie deze kwesties(s)?

Moos schreef: Hoe zien jullie deze kwesties(s)?

Ehmmm, precies hetzelfde. :N:
Ervaar dat op het trainingsveld ook. Trainers lopen altijd met koekjes, en wij kopen om. Lopen we met een balletje (omdat je vaak al ziet welke hond daarvoor gaat) dan zeggen ze niks.

Vind wel dat er de laatste tijd minder baasjes zijn die vinden dat de hond moet komen, omdat hij maar te luisteren heeft. Gelukkig maar!

Heel herkenbaar. Ik hoor het ook heel vaak als ik weer eens als de rattenvanger van Midden Nederland door het bos loop

Als die mensen (meestal zonder koek) dan zeggen: Hij heeft maar te komen als ik hem roep (of vul hier een ander commando in), zeg ik altijd: U werkt toch ook niet voor niks voor uw baas?

Phalène schreef:U werkt toch ook niet voor niks voor uw baas?

Precies, dat zeg ik ook. Net als een baas die staat te bulderen dat z'n hond moet komen, ook daar leg ik de vergelijking met een bulderende baas die wil dat je in z'n kantoor komt.

't Is - denk ik - niet alleen die koek of die bal maar ook het 'snappen' van de afspraak: de baas vraagt wat, hond doet dat, hond krijgt beloning (een koek, bal, aai of een blije baas).
Want bij Silka kon ik het begin wel met hele biefstukken op zak lopen, het interesseerde haar echt geen mallemoer. Ook om speeltjes gaf ze niks. Ik weet nog dat ik hier op het forum er wel eens over klaagde: hoe moeilijk het was om met een hond te trainen die niets om beloningen gaf.
Maar dat is dus in de loop der tijd echt veranderd. Ze lijkt nu gewoon het principe van belonen te snappen. Ze doet braaf wat er van haar gevraagd wordt (meestal toch) en reageert dan ook enthousiast op 't lekkers, een bal of een knuffel. Lekkers wordt wel het meest gewaardeerd, maar ik wissel toch stug af.
Billy staat altijd heel makkelijk onder appèl (met alleen 'stembeloningen') maar hij krijgt nog steeds af en toe een voertje als beloning; al was het maar omdat ik ze toch bij me heb voor Silka!

wat leuk dat je dit zo vertelt, ik had afgelopen week het omgekeerde, ik kwam een meisje tegen met een vrij jongen hond, een maand of 6/7 die ook helemaal debiel was van zn bal, dus ik zeg tegen de hond oooohw wat heb jij een mooie bal, daar ben je wel heeeeel blij mee he?

zegt dat meisje : ja maar hij krijgt ook wel eens koekjes hoor

Rami schreef:'t Is - denk ik - niet alleen die koek of die bal maar ook het 'snappen' van de afspraak: de baas vraagt wat, hond doet dat, hond krijgt beloning (een koek, bal, aai of een blije baas).
Want bij Silka kon ik het begin wel met hele biefstukken op zak lopen, het interesseerde haar echt geen mallemoer. Ook om speeltjes gaf ze niks. Ik weet nog dat ik hier op het forum er wel eens over klaagde: hoe moeilijk het was om met een hond te trainen die niets om beloningen gaf.
Maar dat is dus in de loop der tijd echt veranderd. Ze lijkt nu gewoon het principe van belonen te snappen. Ze doet braaf wat er van haar gevraagd wordt (meestal toch) en reageert dan ook enthousiast op 't lekkers, een bal of een knuffel. Lekkers wordt wel het meest gewaardeerd, maar ik wissel toch stug af.

Ja haha, ik doe dus stug ook knuffel, lekkers, of bal. Als het aan Vera lag zou het alleen maar bal zijn, maar die houden wel speciaal
Bij pupje Vera kon ik inderdaad het snappen van die afspraak wel heel goed merken. Toen ze, volgens mij, 10 weken was was er bijna van het ene op het andere moment 'de klik'. "Verrek, als de baas roept dan kom ik en dan krijg ik lekkers/knuffels (toen nog geen bal)". Sindsdien komen we allebei netjes die afspraak na.
Oke, een heeele zeldzame keer wil(de) ze hem nog weleens vergeten, maar dan herinner ik haar er wel weer even aan

Billy staat altijd heel makkelijk onder appèl (met alleen 'stembeloningen') maar hij krijgt nog steeds af en toe een voertje als beloning; al was het maar omdat ik ze toch bij me heb voor Silka!

Idem met Saar Bij Vera houden we de koekies en de bal er nog mooi even in.

Lekker laten kletsen de rest
Het werkt nu eenmaal. Luisteren en komen voor een koekje en daarna gewoon omdat ze dit weten.
De beste stuurlui staan toch altijd aan wal

Hier roep ik soms nog wel eens, KOEKJE!! als de banananen weer aangegroeid zijn.
En Kaatje heeft niet zoveel met koekjes dan roep ik BALLETJE!!

Dan oogst ik eerst weer ff de bananen en zitten we weer op 't zelfde spoor.

Een hond is volgens mij gewoon een opportunist
Er moet wel "iets" zijn om voor te komen en de baas sec is meestal niet echt belangrijk.
Je moet jezelfg belangrijk maken en dat kan op verschillende manieren.
Koekjes en balletjes zijn ideaal

Ik hoor dezelfde kreten hoor Marloes
En dan zeg ik vrolijk dat ik daardoor lekker op tijd achter de koffie zit terwijl zij nog een poging aan het doen zijn om hun hond te "vangen" aan het einde van de wandeling.
Juist omdat zij vinden dat de hond het voor hen moet doen en niet voor snoep

ranetje schreef:
Ik hoor dezelfde kreten hoor Marloes
En dan zeg ik vrolijk dat ik daardoor lekker op tijd achter de koffie zit terwijl zij nog een poging aan het doen zijn om hun hond te "vangen" aan het einde van de wandeling.
Juist omdat zij vinden dat de hond het voor hen moet doen en niet voor snoep

Hahaha, da's ook een mooie!
Ik zeg ook weleens "maar ze luistert wel " Terwijl er mij dan gevraagd wordt of ik Vera bij me wil roepen zodat hun hond meekomt. Puh

Mijn hond luistert perfect als ik koekjes bij me heb. Als ze doorheeft dat ik lekkers bij me heb komt ze veeeeel sneller
Waarom zou ik daar geen gebruik van maken?
Ik vind het alleen maar superhandig, even fluiten en roetsjjjjj daar is ze

ranetje schreef:Een hond is volgens mij gewoon een opportunist
Er moet wel "iets" zijn om voor te komen en de baas sec is meestal niet echt belangrijk.
Je moet jezelfg belangrijk maken en dat kan op verschillende manieren.
Koekjes en balletjes zijn ideaal

Ik hoor dezelfde kreten hoor Marloes
En dan zeg ik vrolijk dat ik daardoor lekker op tijd achter de koffie zit terwijl zij nog een poging aan het doen zijn om hun hond te "vangen" aan het einde van de wandeling.
Juist omdat zij vinden dat de hond het voor hen moet doen en niet voor snoep

Ik heb nog nooit iemand bekritiseerd omdat die koekjes bij zich heeft op een wandeling. Maar ik heb met mijn drie honden nooit beloningen gebruikt. Een enkele keer als uitzondering heb ik wat bij me, maar dat zijn dan traktaties, en zo zien ze het ook. Voor de rest komen ze als ik hen roep omdat ik de wandeling lang genoeg heb gemaakt dat zij ook naar huis willen onder het motto, is je hond voldaan en roep je hem, dan ben je ook bezig als leider met 'en nu is het tijd om naar huis te gaan'. Terwijl als je je hond bij je roept terwijl hij nog vol energie zit en wil spelen, je met veel jonge honden met koekjes kunt staan zwaaien tot je een ons weegt. En dan geef ik zo'n jonge hond groot gelijk.

christo schreef:
Ik heb nog nooit iemand bekritiseerd omdat die koekjes bij zich heeft op een wandeling. Maar ik heb met mijn drie honden nooit beloningen gebruikt. Een enkele keer als uitzondering heb ik wat bij me, maar dat zijn dan traktaties, en zo zien ze het ook. Voor de rest komen ze als ik hen roep omdat ik de wandeling lang genoeg heb gemaakt dat zij ook naar huis willen onder het motto, is je hond voldaan en roep je hem, dan ben je ook bezig als leider met 'en nu is het tijd om naar huis te gaan'. Terwijl als je je hond bij je roept terwijl hij nog vol energie zit en wil spelen, je met veel jonge honden met koekjes kunt staan zwaaien tot je een ons weegt. En dan geef ik zo'n jonge hond groot gelijk.

Dan kan ik met Vera wel een dag of 3 ervoor uit trekken. Die denkt nooit uit zichzelf "zo genoeg buiten gespeeld, laten we naar huis gaan"
Ze (krap 7 maanden) is dan wel weer prima terug te roepen uit spel met een andere hond, en ook als ze in volle vaart vooruit rent en ik roep 1 keer "Vera" gaat vol de rem erop en komt ze net zo hard weer terug naar mij rennen.
Ik vind het belangrijk om in dat soort situaties ook mijn pup/hond bij me te kunnen roepen en niet alleen als we naar huis gaan. Als ik dat bij een hond als Vera zou doen verpest ik denk ik alleen maar mijn commando, want als ze alleen maar geroepen wordt omdat we het bos gaan verlaten denkt ze denk ik vrij snel "zoek het uit"

Ik denk dat zonder koekjes e.d belonen overigens ook best kan hoor, ik heb ook geen kritiek op mensen die geen koekjes/bal gebruiken
Ik heb wel kritiek op mensen die dat vertikken te doen terwijl hun hond voor geen meter luistert, en dan mij een beetje neerbuigend aankijken dat ik wel met lekkers/bal werk.

christo schreef:

ranetje schreef:Een hond is volgens mij gewoon een opportunist
Er moet wel "iets" zijn om voor te komen en de baas sec is meestal niet echt belangrijk.
Je moet jezelfg belangrijk maken en dat kan op verschillende manieren.
Koekjes en balletjes zijn ideaal

Ik hoor dezelfde kreten hoor Marloes
En dan zeg ik vrolijk dat ik daardoor lekker op tijd achter de koffie zit terwijl zij nog een poging aan het doen zijn om hun hond te "vangen" aan het einde van de wandeling.
Juist omdat zij vinden dat de hond het voor hen moet doen en niet voor snoep

Ik heb nog nooit iemand bekritiseerd omdat die koekjes bij zich heeft op een wandeling. Maar ik heb met mijn drie honden nooit beloningen gebruikt. Een enkele keer als uitzondering heb ik wat bij me, maar dat zijn dan traktaties, en zo zien ze het ook. Voor de rest komen ze als ik hen roep omdat ik de wandeling lang genoeg heb gemaakt dat zij ook naar huis willen onder het motto, is je hond voldaan en roep je hem, dan ben je ook bezig als leider met 'en nu is het tijd om naar huis te gaan'.

Maar wat dan als je onderweg je honden om wat voor reden dan ook bij je moet roepen (en ze dus nog niet moe en voldaan zijn)? Komen ze dan ook?

christo schreef: Terwijl als je je hond bij je roept terwijl hij nog vol energie zit en wil spelen, je met veel jonge honden met koekjes kunt staan zwaaien tot je een ons weegt. En dan geef ik zo'n jonge hond groot gelijk.

Dat hoeft dus niet.. Bij Vera werkt het blijkbaar niet zo en bij Ean, mijn pup van zes maanden, ook niet. Als ik roep, komt ie. Zo simpel is het. En hij krijgt nu nog altijd een koekje, net als voor de andere oefeningen overigens. Ik wil dat'het zo'n gewoonte wordt dat hij het niet meer in hem opkomt om het niet te doen. En dan ga ik afbouwen, nu langzaam met oefeningen die er helemaal inzitten zoals de zit, maar alleen thuis als hij geen afleiding heeft. Buiten krijgt hij er nog gewoon een koekje voor.
Liever langer met een koekje dan te snel afbouwen.

Overigens denk ik wel dat je er wel goed mee om moet gaan; als je eerst vier keer roept, de hond komt dan en krijgt een koekje ben je fout bezig in mijn ogen. Ik roep als ik al 95% zeker weet dat hij wel komt. Blijk ik het verkeerd ingeschat te hebben, loop ik naar hem toe, spring wat gek in het rond en als ik dan zijn aandacht heb roep ik hem. Met als beloning een brok. En dan vermindert het aantal keren dat je als een debiel rond moet springen naar verloop van tijd vanzelf. Gelukkig

christo schreef:Ik heb nog nooit iemand bekritiseerd omdat die koekjes bij zich heeft op een wandeling. Maar ik heb met mijn drie honden nooit beloningen gebruikt. Een enkele keer als uitzondering heb ik wat bij me, maar dat zijn dan traktaties, en zo zien ze het ook. Voor de rest komen ze als ik hen roep omdat ik de wandeling lang genoeg heb gemaakt dat zij ook naar huis willen onder het motto, is je hond voldaan en roep je hem, dan ben je ook bezig als leider met 'en nu is het tijd om naar huis te gaan'. Terwijl als je je hond bij je roept terwijl hij nog vol energie zit en wil spelen, je met veel jonge honden met koekjes kunt staan zwaaien tot je een ons weegt. En dan geef ik zo'n jonge hond groot gelijk.

Mijn podenco's kunnen rustig vier/vijf uur op pad zijn en dan is het voor hun nog niet genoeg
Ik lijm ze van pup af aan met koekjes, worst , kaas en zoals nu met opvanger Tico met stukken verse pens
Dat heeft er niets mee te maken dat ze niet voldoende gelopen zouden hebben maar voor een podenco die op zicht, gehoor en reuk jaagt is een baasje niet altijd even aantrekkelijk om naar toe te komen als er nog zo giga veel andere spannende dingen te beleven zijn
Voor mij telt dat ze komen en hoe ik dat bereik is niet relevant, behalve als ik het alleen zou bereiken door fysieke correcties, ik heb liever dat ze komen omdat bij mamma de zakken altijd goed gevuld zijn
Hebben we ook geen machtstrijdje of niets , hun blij aan het einde van de rit en ik blij

Moniek B. schreef:
Dat hoeft dus niet.. Bij Vera werkt het blijkbaar niet zo en bij Ean, mijn pup van zes maanden, ook niet. Als ik roep, komt ie. Zo simpel is het. En hij krijgt nu nog altijd een koekje, net als voor de andere oefeningen overigens. Ik wil dat'het zo'n gewoonte wordt dat hij het niet meer in hem opkomt om het niet te doen. En dan ga ik afbouwen, nu langzaam met oefeningen die er helemaal inzitten zoals de zit, maar alleen thuis als hij geen afleiding heeft. Buiten krijgt hij er nog gewoon een koekje voor.
Liever langer met een koekje dan te snel afbouwen.

Zo doe ik het hier ook. Voor een 'zit' in het dagelijkse leven krijgt ze ondertussen nu een 'goed zo', geen standaard koekje meer.
Ik ben ongelooflijk blij dat ze zo super, in alle situaties eigenlijk, hierkomt, en ik ga de komende tijd daarin nog absoluut geen risico nemen. Bij me komen is lekkers of bal (afhankelijk van hoe moeilijk de situatie was ook). Alleen als ik terloops eens roep zo van "Vera andere kant" of "Vera kom eens van die duintop af" dat soort onzin prietpraat , dan krijgt ze gewoon een goed zo of een aai.

Overigens denk ik wel dat je er wel goed mee om moet gaan; als je eerst vier keer roept, de hond komt dan en krijgt een koekje ben je fout bezig in mijn ogen. Ik roep als ik al 95% zeker weet dat hij wel komt. Blijk ik het verkeerd ingeschat te hebben, loop ik naar hem toe, spring wat gek in het rond en als ik dan zijn aandacht heb roep ik hem. Met als beloning een brok. En dan vermindert het aantal keren dat je als een debiel rond moet springen naar verloop van tijd vanzelf. Gelukkig

Ja haha inderdaad. Dat zie je ook nog best veel, dat mensen staan te roepen "Bellooooooooo, belloooooooooooooooooooooooooo" en dat 10 keer achter elkaar, en als het Bello dan behaagt om op te komen dagen krijgt hij wat lekkers.
Ja, zo zijn wij hier dus even niet getrouwd he?

Destijds, met Christo als mijn eerste hond, wilde ik alles goed doen en met hem trainen. Dus eerst naar een hondenvereniging, waar ze hem als pup een slipketting om wilden doen. Niet dus! En daarna naar een Gaus-cursus, waar we verdronken in een grote groep, en waar Christo zo gestressed en nerveus werd tijdens de les dat hij op weg naar en in hun bijgebouw tot drie keer toe een grote plas deed. En wat werd daar gezegd: honden doen alleen wat voor een snoepje. Maar je kon als baasje dan wel beter je hond op een lesdag de helft van zijn gewone eten geven, want 'dan is hij meer gemotiveerd'. Ondertussen gaf een bange, gestressde zeven maanden oude Christo niets om die snoepjes.

Met dat als achtergrond was het meer uit verdriet en frustratie om mijn jonge hond zo ongelukkig te zien, dat snoepjes zo beladen werden, dat ik ze niet meer heb gebruikt. Wel heb ik de bal als beloning gebruikt, en als ik hem aangelijnd had, speelden we nog even met de bal, of hij mocht in de lijn hangen.

Maar dan nog kon hij nog wel eens toeren uithalen, en stond je soms tien minuten te wachten bij de auto. Niet omdat de beloning niet sterk genoeg was, maar omdat er iets in de relatie dan niet goed zat. Dan had ik teveel toegestaan, of eerder die dag mijn geduld verloren. En ik wilde gewoon dat die relatie met hem goed werd en bleef. Dus die feedback vond ik belangrijker dan dat hij binnen vijf seconden naast me stond om een snoepje te scoren.

De laatste tijd ben ik soepeler geworden, en neem ik idd rookworst mee bijvoorbeeld, vooral omdat een paar joggers het hondenlosloopgebied hebben ontdekt. Prrrrrrrt betekent nu 'worstjes halen', en ja, dan staan ze zo bij me, vooral omdat als je achterblijft, de andere twee meer worstjes zouden kunnen krijgen, en dat kan natuurlijk niet

Maar ik ben wel blij dat ik het heb gedaan, drie honden zonder voerbeloningen, het waren mijn eerste honden en ik heb er zo veel van geleerd van wat zij van een roedelleider verwachten.

christo schreef: Voor de rest komen ze als ik hen roep omdat ik de wandeling lang genoeg heb gemaakt dat zij ook naar huis willen onder het motto, is je hond voldaan en roep je hem, dan ben je ook bezig als leider met 'en nu is het tijd om naar huis te gaan'. Terwijl als je je hond bij je roept terwijl hij nog vol energie zit en wil spelen, je met veel jonge honden met koekjes kunt staan zwaaien tot je een ons weegt. En dan geef ik zo'n jonge hond groot gelijk.

Mja, maar ik roep mijn honden niet alleen voor het naar huis gaan. Het kan zijn omdat ze even aan de kant moeten (als er fietsers of paarden aankomen) of omdat we vreemde honden passeren (dan moeten ze naast) of omdat ze brood voor de eendjes hebben gespot en ze dat niet mogen opeten (oh, ik ben zo streng ) of wanneer een van mijn honden achter een fazant aan wil (mag ook al niet ).
Overigens is het niet een constant roepen of zo maar we houden wel steeds contact. En dat contact beloon ik ook. Niet alleen met snoeperijen maar ook met een stukje rennen, een speurspelletje, wat dan ook.
We zijn echt samen op pad, dat maakt de wandelingen leuk en afwisselend.

Rami schreef:

christo schreef: Voor de rest komen ze als ik hen roep omdat ik de wandeling lang genoeg heb gemaakt dat zij ook naar huis willen onder het motto, is je hond voldaan en roep je hem, dan ben je ook bezig als leider met 'en nu is het tijd om naar huis te gaan'. Terwijl als je je hond bij je roept terwijl hij nog vol energie zit en wil spelen, je met veel jonge honden met koekjes kunt staan zwaaien tot je een ons weegt. En dan geef ik zo'n jonge hond groot gelijk.

Mja, maar ik roep mijn honden niet alleen voor het naar huis gaan. Het kan zijn omdat ze even aan de kant moeten (als er fietsers of paarden aankomen) of omdat we vreemde honden passeren (dan moeten ze naast) of omdat ze brood voor de eendjes hebben gespot en ze dat niet mogen opeten (oh, ik ben zo streng ) of wanneer een van mijn honden achter een fazant aan wil (mag ook al niet ).
Overigens is het niet een constant roepen of zo maar we houden wel steeds contact. En dat contact beloon ik ook. Niet alleen met snoeperijen maar ook met een stukje rennen, een speurspelletje, wat dan ook.
We zijn echt samen op pad, dat maakt de wandelingen leuk en afwisselend.

Precies Dat contact houden tussen het serieuse roepen door beloon ik bij Vera echter alleen met stem en een korte aai. Zou ik daar ook bijvoorbeeld een speurspelletje voor in gaan zetten dan loopt ze binnen 2 wandelingen alle wandeling daarna desnoods 3 uur lang bij me, in de hoop op dat speurspelletje :N: Niet te zeuren hoor, want ze weet na een 'klaar' dat dat niet de bedoeling is, maar zo op een meter of 3-4 afstand met een half oog loerend
Speurspelletjes en apporteren gebeurt hier ook alleen op een aantal vaste punten op onze route (en op 1 vast moment "passeren van vreemden"). Doe ik het tussendoor ook nog eens dan heb ik direct een hond gekweekt die niet meer zelf rent, niet meer met Saar speelt, alleen maar contact met mij blijft houden of er weer een speur- of apportspelletje komt.

Er staan er hier drie op en neer te springen omdat het nu echt tijd is voor de grote wandeling... dus ik zal er later op terug moeten komen dus nu alleen maar dit: mijn honden zouden beter getraind en in sommige opzichten beter opgevoed zijn als ik wel met voerbeloningen had gewerkt. Ik denk dat ik vaker nu moet corrigeren omdat je dan toch vaker bezig bent met hen te leren wat ze NIET mogen doen, i.p.v. hen leren hoe je wel zou zien dat ze zich gedragen. Maar toch vind ik er meerwaarde in zitten dat ik geleerd heb hoeveel ze willen doen voor een roedelleider, als er alleen maar goedkeuring tegenover staat.

Moos schreef: Precies Dat contact houden tussen het serieuse roepen door beloon ik bij Vera echter alleen met stem en een korte aai. Zou ik daar ook bijvoorbeeld een speurspelletje voor in gaan zetten dan loopt ze binnen 2 wandelingen alle wandeling daarna desnoods 3 uur lang bij me, in de hoop op dat speurspelletje :N: Niet te zeuren hoor, want ze weet na een 'klaar' dat dat niet de bedoeling is, maar zo op een meter of 3-4 afstand met een half oog loerend
Speurspelletjes en apporteren gebeurt hier ook alleen op een aantal vaste punten op onze route (en op 1 vast moment "passeren van vreemden"). Doe ik het tussendoor ook nog eens dan heb ik direct een hond gekweekt die niet meer zelf rent, niet meer met Saar speelt, alleen maar contact met mij blijft houden of er weer een speur- of apportspelletje komt.

Oh, dat is wel een goeie tip, want wat je hier schrijft herken ik nogal wat Billy betreft. Die heeft de neiging om op mijn hielen te gaan lopen omdat 'ie iets - en dat kan het verstoppen van een bal zijn, een stukje 'gek doen' of een voertje - verwacht en er dan als eerste bij wil zijn.
Silka vermaakt zich zelf vaak beter. Met haar spoortjes, luchtjes en alles wat ze ziet en hoor. Eigenlijk vermaakt ze zich een beetje te goed, als ik niet oppas.
Hmm... volgens mij zou een combi tussen Bill en Sil een geweldige hond opleveren, zelfstandig en baasgericht tegelijk!

Rami schreef:
Oh, dat is wel een goeie tip, want wat je hier schrijft herken ik nogal wat Billy betreft. Die heeft de neiging om op mijn hielen te gaan lopen omdat 'ie iets - en dat kan het verstoppen van een bal zijn, een stukje 'gek doen' of een voertje - verwacht en er dan als eerste bij wil zijn.

Saar heeft dat ook heel erg, en dan alleen vanwege het voertje. Ik was toen Vera kwam vastbesloten er niet nog zo een te kweken

Silka vermaakt zich zelf vaak beter. Met haar spoortjes, luchtjes en alles wat ze ziet en hoor. Eigenlijk vermaakt ze zich een beetje te goed, als ik niet oppas.
Hmm... volgens mij zou een combi tussen Bill en Sil een geweldige hond opleveren, zelfstandig en baasgericht tegelijk!

Silka is gecastreerd he?

Moos schreef: Silka is gecastreerd he?

Nee toch?!?

(Dat was ze al toen ze bij ons kwam. Misschien maar goed ook, anders zou ik nog in verleiding komen... :N: )

Rami schreef:

Moos schreef: Silka is gecastreerd he?

Nee toch?!?

(Dat was ze al toen ze bij ons kwam. Misschien maar goed ook, anders zou ik nog in verleiding komen... :N: )

christo schreef:

ranetje schreef:Een hond is volgens mij gewoon een opportunist
Er moet wel "iets" zijn om voor te komen en de baas sec is meestal niet echt belangrijk.
Je moet jezelfg belangrijk maken en dat kan op verschillende manieren.
Koekjes en balletjes zijn ideaal

Ik hoor dezelfde kreten hoor Marloes
En dan zeg ik vrolijk dat ik daardoor lekker op tijd achter de koffie zit terwijl zij nog een poging aan het doen zijn om hun hond te "vangen" aan het einde van de wandeling.
Juist omdat zij vinden dat de hond het voor hen moet doen en niet voor snoep

Ik heb nog nooit iemand bekritiseerd omdat die koekjes bij zich heeft op een wandeling. Maar ik heb met mijn drie honden nooit beloningen gebruikt. Een enkele keer als uitzondering heb ik wat bij me, maar dat zijn dan traktaties, en zo zien ze het ook. Voor de rest komen ze als ik hen roep omdat ik de wandeling lang genoeg heb gemaakt dat zij ook naar huis willen onder het motto, is je hond voldaan en roep je hem, dan ben je ook bezig als leider met 'en nu is het tijd om naar huis te gaan'. Terwijl als je je hond bij je roept terwijl hij nog vol energie zit en wil spelen, je met veel jonge honden met koekjes kunt staan zwaaien tot je een ons weegt. En dan geef ik zo'n jonge hond groot gelijk.

Ik bekritiseer niemand als ze geen snoepje willen gebruiken

Maar net als Marloes heb ik een hekel aan het neerbuigende toontje van iemand die zeer duidelijk zijn hond niet mee krijgt terwijl de mijne wel komt als ik haar heb geleerd dat er iets lekkers tegenover staat.
Dat snoepje is overigens niet iets wat ik eeuwig hoef te blijven doen.
Mijn volwassen hond staat al bij me als ik de riem van mijn schouder pak om haar aan te lijnen als ik haar heb geroepen.
Ik hoef haar dus doorgaans niet eens te roepen als we het bos uit gaan
Bij mijn pup begint dat gedrag nu ook al te ontwikkelen. Maar zij krijgt nog wel iets lekkers (en de oudste hond tegenwoordig dus ook weer iets omdat ik het anders tegenover haar niet eerlijk vind )

Wat je vertelt over je eerste trainingservaringen met snoepjes en je hond Christo vind ik wel jammer.
Daar is verkeerd uitgelegd en verkeerd begeleidt
Maar als je het zo goed voor elkaar hebt prima toch?

ranetje schreef:Maar net als Marloes heb ik een hekel aan het neerbuigende toontje van iemand die zeer duidelijk zijn hond niet mee krijgt terwijl de mijne wel komt als ik haar heb geleerd dat er iets lekkers tegenover staat.

Ik zie wel eens mensen die nul overwicht hebben op hun hond, zoeentje die thuis teveel privileges heeft en neemt, en dat zo'n eigenaar dan met snoepjes loopt te zwaaien. En dan wordt een hulpmiddel een kruk, wat niet de bedoeling is. Misschien dat daar een beetje de kritiek vandaan komt. Maar dan nog ben ik iemand die daar geen opmerkingen over ga lopen maken.

Dat snoepje is overigens niet iets wat ik eeuwig hoef te blijven doen. Mijn volwassen hond staat al bij me als ik de riem van mijn schouder pak om haar aan te lijnen als ik haar heb geroepen.
Ik hoef haar dus doorgaans niet eens te roepen als we het bos uit gaan
Bij mijn pup begint zich dat gedrag nu ook al te ontwikkelen. Maar zij krijgt nog wel iets lekkers (en de oudste hond tegenwoordig dus ook weer iets omdat ik het anders tegenover haar niet eerlijk vind )

Dat is dus ongeveer zoals het met mijn honden gaat. Ze komen, wel een enkele keer met lange gezichten, maar, ze komen. Verder komen ze uit zichzelf vaak even bij me 'buurten' als ze loslopen, dat heb ik hen niet hoeven leren, al beloon ik het wel met een knuffel en wat aandacht.

Rami schreef:Mja, maar ik roep mijn honden niet alleen voor het naar huis gaan. Het kan zijn omdat ze even aan de kant moeten (als er fietsers of paarden aankomen) of omdat we vreemde honden passeren (dan moeten ze naast) of omdat ze brood voor de eendjes hebben gespot en ze dat niet mogen opeten (oh, ik ben zo streng ) of wanneer een van mijn honden achter een fazant aan wil (mag ook al niet ).

Maar je hebt er dan wel altijd een goede reden voor. In vergelijking, even deze situatie: gisteren in het hondenlosloopgebied zag ik wat dat betreft iets frappants. Vanaf de parkeerplaats is er een onofficiële route door een weide, richting hondenvijver. Ik liep achter drie vrouwen met hun honden. Mijn honden liepen een heel eind vooruit, de eerste sloot daar is favoriet bij hen en bij andere honden, om water te drinken en in de zomer pootje te baden. En om de luchtjes te ruiken van andere honden. Van mij mag het, het is wel een eind vooruit, maar ze lopen nog in het zicht, bovendien wachten ze daar op me tot ik weer bij hen ben.

Daarbij stormde een zwarte labrador, horend bij één van die drie vrouwen, met mijn honden mee, om zielstevreden samen met mijn twee dobertjes te gaan lopen snuffelen. Van mij zou dat mogen, waarom niet, daar kom je in een losloopgebied voor, en daarvoor laat je je hond los, voor dat stukje vrijheid. Maar nee hoor, het fluitje klonk, de labrador moest komen. Dat deed ze niet, want ze voelde zich in de nabijheid van mijn honden veilig, dus voor haar was het een buitenkansje om eens even lekker op haar gemak te snuffelen en te doen.

Niet lang daarna had ik die drie vrouwen en mijn honden ingehaald, en liepen we verder richting hondenvijver. Ik kon het echter niet laten om om te kijken naar de zwarte labrador die netjes bij de sloot op haar vrouwtje had gewacht. Eén van de drie vrouwen stormde op haar af, en gaf het dier een forse klap op het achterwerk. Terugkerend naar de andere twee vrouwen, zei ze zoiets als: 'ze komen toch zo slecht als je in zo'n gebied rondloopt.' Ik heb haar maar even strak aangekeken.

Maar dat is zo'n beetje wat ik bedoel als het gaat om de momenten kiezen dat je verwacht dat een hond komt als je roept. In dit geval had die labrador in mijn ogen het goed recht om even haar gang te gaan. Dan vind ik het dwingelandij om te verwachten dat ze meteen komt. 't Beestje was nog maar pas uit de auto, nog maar tien minuten los. En doe je zoiets te vaak, dan gaat een hond je ook negeren.

ranetje schreef:Wat je vertelt over je eerste trainingservaringen met snoepjes en je hond Christo vind ik wel jammer. Daar is verkeerd uitgelegd en verkeerd begeleidt

Maar als je het zo goed voor elkaar hebt prima toch?

Goed voor elkaar is iets te veel eer Ik zou het niemand aanraden om drie honden op te voeden zonder ooit een cursus ermee te doen Commando's erin trainen is alleen maar handig, en soms voel ik me best wel eens onthand. Ik ben nu ook aan het overwegen om met mijn dobers toch eens een training te doen.

Wel vind ik nog steeds dat de mate waarin een hond jou gehoorzaamt voor 90% bepaald wordt door de relatie die je met het dier hebt. En als die 90% niet in orde is, dan heb je i.m.o. niets op het trainingsveld te zoeken. En om dan weer on topic te gaan, present company excluded!, om standaard met snoepjes te moeten wapperen omdat je hond anders lak aan je heeft, vind ik dan een beetje een zwaktebod.

christo schreef:
Ik zie wel eens mensen die nul overwicht hebben op hun hond, zoeentje die thuis teveel privileges heeft en neemt, en dat zo'n eigenaar dan met snoepjes loopt te zwaaien

om standaard met snoepjes te moeten wapperen omdat je hond anders lak aan je heeft, vind ik dan een beetje een zwaktebod.

Ja, maar nou leg je een soort link tussen "bazen met koekjes" en "zwaktebod" of "hond loopt over de baas heen".
Zo is het natuurlijk niet.
Net zoals het niet zo is dat alle mensen zonder koekjes bullebakken zijn met honden die niet luisteren omdat de baas altijd boos is.

Moos schreef:

christo schreef:
Ik zie wel eens mensen die nul overwicht hebben op hun hond, zoeentje die thuis teveel privileges heeft en neemt, en dat zo'n eigenaar dan met snoepjes loopt te zwaaien

om standaard met snoepjes te moeten wapperen omdat je hond anders lak aan je heeft, vind ik dan een beetje een zwaktebod.

Ja, maar nou leg je een soort link tussen "bazen met koekjes" en "zwaktebod" of "hond loopt over de baas heen".
Zo is het natuurlijk niet.
Net zoals het niet zo is dat alle mensen zonder koekjes bullebakken zijn met honden die niet luisteren omdat de baas altijd boos is.

De link die ik persoonlijk leg is het gedrag van de hond (=lak aan) plus baasje die (onzeker) met snoepjes loopt te zwaaien. Je ziet het niet veel, maar wel eens.

Persoonlijk denk ik dat ik niet die link gelegd zou hebben bij een Vera (attent naar jou toe) die aan komt rennen bij een vrouwtje (zelfverzekerd) die dan even beloont met een aai en een snoepje.

In vergelijking, met Christo had ik in het begin weinig overwicht tenzij ik een bal bij me had. Daar voelde ik me toch echt niet happy bij.

christo schreef:
In vergelijking, met Christo had ik in het begin weinig overwicht tenzij ik een bal bij me had. Daar voelde ik me toch echt niet happy bij.

Nee, dat kan ik me voorstellen. Daar zou ik me ook erg ongemakkelijk bij voelen

christo schreef:...om standaard met snoepjes te moeten wapperen omdat je hond anders lak aan je heeft, vind ik dan een beetje een zwaktebod.

Ik kan een heel eind met je meegaan, maar dit zie je idd net even verkeerd
De hond heeft geen lak aan je omdat je met snoepjes wappert. En hond krijgt lak aan je als je hem veel beloont zonder, voor de hond aanwijsbare, aanleiding.
"Verwende" honden zie je veelal als de opbouw te snel gaat. Als het baasje de indruk krijgt dat de hond het begrijpt terwijl dat nog niet zo is.
Dat is wanneer een oefening nog wel eens fout gaat en er dan met veel belonen wordt getracht om de oefening tóch naar wens te laten verlopen
Zo'n hond snapt er niets van maar wordt gewoon continu gevoerd.
Dat is wat er vaak misgaat
Een snoepje (of in ons geval gewoon het complete eten) kun je heel prima inzetten bij het opvoeden of trainen. Vooral als je met het voedsel gaat appelleren aan de instincten, dan kan het juist uitstekend werken om natuurlijk overwicht te creeeren. Beter dan welke vorm van dwang dan ook