afscheidsbrief aan Gipsy
Geplaatst: 01 okt 2008 21:47
Lieve Gipsy,
5 weken was je toen je hier aankwam, veel te jong nog om je mama te moeten verlaten. Ik heb je leren eten, begonnen met vitabis en appels, iets anders wou je niet. Langzaam opgebouwd met hondenbrokken en César erin tot je hondenbrokken gewoon was.
Droopy wou eerst niets met je delen, elk speeltje die je nam, wou hij hebben, maar langzaam aan werden jullie dikke, onafscheidelijke vrienden.
In de tuin was je een grote mol, een deftige klimmer, een aapje en je blafte dus was je toch een hondje.
Elke afsluiting moest eraan geloven. Groene draad beet je stuk, houten afsluiting daar trok je samen met Droopy de planken uit. Dan maar schrikdraad geplaatst, bleek geen goed idee Droopy was er te bang van. Uiteindelijk heb je een 15 meter lange kennel gekregen en daarin waren jullie gelukkig.
Urenlang zijn we aan zee gaan wandelen, je wist het zo goed, eerst braaf zijn in de trein en dan samen met Droopy in Zeebrugge ravotten in het zand. Dan moe maar gelukkig terug naar huis. Je was altijd content er zat geen enkel greintje agressie in je.
Dan kwam Irma, ook haar ging je als je vriendinnetje aanvaarden, maar Irma maakte misbruik van je lieve karakter en deed je pijn en jij gaf haar nog likjes als om haar te vragen om te stoppen. Ik heb jullie moeten scheiden want je verdiende het niet om door Irma gebeten te worden.
Dan kwam die eerste aanval die ik opmerkte. Het was een warme dag in mei, zaterdag 3 mei, maar als ik erover nadenk had je dit al langer, naar de dierenarts die wou nog geen medicatie geven, we hoopten toen nog dat het bij die ene aanval ging blijven. Het heeft niet mogen zijn, heb nog geprobeerd om je te geven maar ik zag je veranderen van een levenslustige hond naar een hond waar geen fut meer in zat. Door mijn werk kon ik je medicatie niet geven zoals het hoort. Je aan anderen geven of naar een asiel doen was voor mij geen optie. Uiteindelijk heb ik op 23 september de knoop doorgehakt. Ik heb je in mijn armen laten inslapen. Ik wou dat ik het niet had moeten doen, maar ik ben zeker dat je nu gelukkig zal zijn in de hondehemel. In mijn hart zal je voor eeuwig mijn lieve Gipsy blijven.
SLAAP ZACHT LIEVE MEID, IK MIS JE!!!
5 weken was je toen je hier aankwam, veel te jong nog om je mama te moeten verlaten. Ik heb je leren eten, begonnen met vitabis en appels, iets anders wou je niet. Langzaam opgebouwd met hondenbrokken en César erin tot je hondenbrokken gewoon was.
Droopy wou eerst niets met je delen, elk speeltje die je nam, wou hij hebben, maar langzaam aan werden jullie dikke, onafscheidelijke vrienden.
In de tuin was je een grote mol, een deftige klimmer, een aapje en je blafte dus was je toch een hondje.
Elke afsluiting moest eraan geloven. Groene draad beet je stuk, houten afsluiting daar trok je samen met Droopy de planken uit. Dan maar schrikdraad geplaatst, bleek geen goed idee Droopy was er te bang van. Uiteindelijk heb je een 15 meter lange kennel gekregen en daarin waren jullie gelukkig.
Urenlang zijn we aan zee gaan wandelen, je wist het zo goed, eerst braaf zijn in de trein en dan samen met Droopy in Zeebrugge ravotten in het zand. Dan moe maar gelukkig terug naar huis. Je was altijd content er zat geen enkel greintje agressie in je.
Dan kwam Irma, ook haar ging je als je vriendinnetje aanvaarden, maar Irma maakte misbruik van je lieve karakter en deed je pijn en jij gaf haar nog likjes als om haar te vragen om te stoppen. Ik heb jullie moeten scheiden want je verdiende het niet om door Irma gebeten te worden.
Dan kwam die eerste aanval die ik opmerkte. Het was een warme dag in mei, zaterdag 3 mei, maar als ik erover nadenk had je dit al langer, naar de dierenarts die wou nog geen medicatie geven, we hoopten toen nog dat het bij die ene aanval ging blijven. Het heeft niet mogen zijn, heb nog geprobeerd om je te geven maar ik zag je veranderen van een levenslustige hond naar een hond waar geen fut meer in zat. Door mijn werk kon ik je medicatie niet geven zoals het hoort. Je aan anderen geven of naar een asiel doen was voor mij geen optie. Uiteindelijk heb ik op 23 september de knoop doorgehakt. Ik heb je in mijn armen laten inslapen. Ik wou dat ik het niet had moeten doen, maar ik ben zeker dat je nu gelukkig zal zijn in de hondehemel. In mijn hart zal je voor eeuwig mijn lieve Gipsy blijven.
SLAAP ZACHT LIEVE MEID, IK MIS JE!!!
