ik zal het proberen, De Koning verdient een plaatsje hier tussen alle kanjers die nog steeds gemist worden.
Ik zal de dag 10 juli 1996 nooit vergeten dat de telefoon ging en de fokker riep; het is begonnen, de 1e is geboren het is een reu!! Vanaf dat moment wist ik dat die reu mijn Fangio zou worden, de Dogo Argentino uit lijnen waar ik al lang op gewacht had.
14 juli mocht ik de pups komen zien omdat ik zo lang had gewacht en oh ik was verliefd, die ene met dat vlekje toen werd mij verteld dat dat ook idd die 1e reu was en mijn gevoel werd nog sterker, dat is mijn Fangio.
De laatste weken bij de fokker waren lastig omdat Fangio het niet zo leuk vond als ik wegging en dat duidelijk liet horen (een paar uur lang) maar eindelijk was het dan zover.
Een onrustige nacht maar ik kon je gerust stellen, geen paniek meer maar rust zolang ik bij je bleef en dat deed ik, daarna heb ik nog nooit zo'n slaper meegemaakt als Fangio, met geen kanonskogel wakker te maken.
Na Budha was Chira de 2e teef die erbij kwam en vwb Fangio was dat liefde op het 1e gezicht, Chira moest daar eerst nog even over nadenken maar na 1 nacht uitsloverij is ook zij gevallen voor zijn charmes, de charmes die eigenlijk op iedereen wel werkte.
Een vrouwenhond zei ik altijd want hij houdt van het gekroets door vrouwenhanden vooral even over de oogjes werd altijd met een grote zucht van genot ondergaan en dan kreeg je een grote kus van de Koning himself. Als ik maar op mijn wang wees en zij; "mama kus" dan kwam hij direct in actie en kreeg ik ook die kus, damn wat zou ik er voor over hebben om dat nog 1x te krijgen
Mijn hond was het.. mijn maatje mijn allesie, de hond die al in de bijkeuken ging liggen zodat iedereen wist dat ik tussen dan en 20 minuten aan zou komen rijden, de hond die niet meer at als ik weg ging.. de hond die zo mooi AWAAAWAA kon doen en precies wist wat hij wilde, de hond die bij het woord KOEKIE of een PLOKKIE WARST de oren direct spitste en grote slingers kwijl aan de mondhoeken had hangen want eten was zijn doel in leven volgens mij.
De hond met een levenslust en een wil om te leven, hij was nog niet gereed met dit leven, hij was nog niet klaar hier zei iemand die readings doet van dieren (levend) en dat was afgelopen februari.
Hij wist precies wat er op tafel kwam en of het de moeite waard was om daarvoor van de bank te komen, hoorde hij dat je bijna gereed was met eten kwam hij van de bank en wachtte hij tot je naar de voerbak liep om het restje spagettie o.i.d. daar in te doen, hij genoot daarvan elke keer weer.
Koffie zetten? kon niet zonder Fangio want die moest aanwijzingen geven, en waarom? tja misschien wat koekjes bij de koffie en dan kreeg hij toch ook
Een koekje in een tennisbal was ook een verhaal apart er lagen geloof ik wel 20 versneden tennisballen in huis zodat je er een koekje in kon doen en zodat Fangio het niet in 1 hap weg had, maar als je dan riep; pak je tennisbal maar dan ging hij aan het zoeken en de tennisbal die hij pakte was de bal met het grootste gat erin, kon hij het koekje er zo uitschudden, de uitgekookte krelis die dan met van die bruine pretoogjes naar je keek. Ik zal ze missen die mooie grote ogen, ze konden me met zoveel liefde aankijken, hij kon recht in je ziel kijken en dat deed hij ook gerust om je dan een grote kus te geven.
Ook toen de jaren gingen tellen was hij zo, het werd wat rustiger en hij moest hier en daar geholpen worden maar dat vond meneer wel goed en dan lag hij daar op de kussens naar buiten te kijken als een Koning en hij werd ook behandeld als een Koning met zijn prinses Chira naast zich, het onscheidbare duo.. gevochten hebben we voor Chira haar leven en Fangio stond zijn liefje bij in alles, op de kliniek hadden ze dat nog niet meegemaakt en op het moment dat ik alleen met Chira naar de kliniek mocht van hem wist ik dat het goed zou zijn met haar, nooit verwacht dat het juist Fangio zou zijn die eerder over de regenboog brug zou gaan
Hij heeft mij zelfs 2x "gered" de 1e keer werd ik behoorlijk lastig gevallen op een grasveld s'avonds laat en ineens stond hij daar vanuit het niets nog nooit had ik dat gezien en ik heb het daarna ook nooit meer gezien, heel zeker maar heel boos en die ogen en dat geluid, niemand zou zijn vrouwtje wat doen, daarna heeft hij mij nog een keer uit alle macht tegengehouden zodat ik niet in de auto ging.. hij had gelijk het was een ongeluk.. en ik geloof niet in toeval, de duidelijkheid waarmee hij dit deed was typisch "fangio's"
En dan is daar de ouderdom en een of ander klote virus wat gewoon een einde heeft gemaakt aan het leven van mijn "zonnetje" hoe ik het ook wend of keer het maakt niet meer uit, hij heeft het niet kunnen winnen ik moest heel diep gaan om ook die laatste daad van liefde te bewijzen aan mijn vriend..
They say memories are golden, well maybe that is true.
I never wanted memories, I only wanted you.
A million times I needed you, a million times I cried.
If love alone could have saved you, you never would have died.
In life I loved you dearly, In death I love you still.
In my heart you hold a place, no one could ever fill.
If tears could build a stairway and heartache make a lane,
I'd walk the path to heaven and bring you back again
Dag mijn lieve lieve Fangio, ik zal nog 1 keer dit zeggen;
1,2........JAAAA
Blijf blijf braaf, vrouwtje is zo terug, vrouwtje houdt van jul
tot zo blijf blijf blaaaaf.
Heb hier een foto-slide show...
http://www.slide.com/r/miso44xg1D9uXn8m ... w=original
Heel veel sterkte gewenst
Sterkte !
