Het HondenForum

Vanavond zijn we naar de dierenarts geweest met onze Saar. De hele middag had ze voor me zitten hijgen, hijgen en nog eens hijgen. En piepen en haar poot op me knie leggen.

En haar leven lang is dat een teken geweest dat er iets is met haar. Voorheen was het altijd een teken dat ze of, drinken wilde, of, eten wilde of, uitgelaten wilde worden, eventueel vanwege diaree. Hierin is ze altijd strict geweest, het was soms even zoeken, maar er was altijd iets met haar als ze dit deed.

En nu werkt ze dus het hele riedeltje af, en dat doen wij dus ook. Eten... check, drinken in de bak... check, uitgelaten.... , alles gedaan???? Geen diaree zodat ze nog vaker zou moeten???? Check... En dan.... dan weten we het niet meer.

Ze doet dit het laatste half jaar al vaker. Maar meestal kunnen we het na een poosje over krijgen, maar nu dus niet. En stomweg gezegd voelt het gewoon enorm akelig. Mijn hondje zit voor me, geeft zeer duidelijk aan dat er iets is, dat ze iets van me wil, en ik weet niet wat.

We hebben na contact met de dierenartsassistente vanmiddag besloten haar eerst een pijnstiller te geven en anders toch een afspraak te maken voor vanavond. En dat hebben we dus toch maar gedaan, de pijnstiller hielp niet. Gelukkig was onverwachts de dierenarts er die ons eerder erg fijn heeft geholpen met onze vorige honden toen die vage ziektebeelden hadden, en we probeerden al een tijdje (sinds juli) een afspraak met haar te krijgen voor Saar, omdat ze al een tijd problemen heeft met haar lopen. En niet alleen vanwege onze goeie ervaringen met deze dierenarts maar ook omdat ik weet dat ze zich aan het specialiseren is in botten.
En zie daar, ze was er... En dus maar het hele verhaal op tafel gegooid. Het hijgen, en ook over het rare lopen.
Onze Saar loopt steeds moeilijker. Het viel me voor het eerst op tijdens het gooien met de bal. Het viel me op dat ze als ze bij de bal was steeds vaker onderuit ging als ze de bal probeert te pakken. Dat ging soms zo ver dat ze een stuk verder gleed op haar zij of zelfs enkele malen om haar as draaide. Ook begon ze steeds wankeler te lopen, het lijkt soms wel of ze dronken is. Ze moet zichzelf steeds vaker corrigeren om niet om te vallen. En dan nog gaat het vaak mis, ze valt steeds vaker om als ze gewoon probeert om te draaien of als ze gaat zitten.
Ze maakt op die momenten absoluut niet de indruk dat ze pijn heeft of dat ze het echt als ongemakkelijk ervaart.
Ik had dit ook al aangeven tijdens de enting ongeveer een maand geleden en ook al gezegd dat ik dus min of meer wachtte op een afspraak met deze dierenarts waar ik goede ervaringen mee had. De dierenarts van de enting opperde dat het misschien haar heupen konden zijn (gezien het ras+leeftijd, Rottweiler en 10 geweest). Ook gaf haar rug wat gevoeligheid aan maar niet echt iets heel specifieks. Ik had er ook niet echt superhaast mee, omdat ik weet dat ze maar soms in de kliniek is en Saar niet echt pijn aangaf of dingen niet echt heel kritiek waren zeg maar. Het hijgen en het omvallen viel nooit samen, het omvallen is er eigenlijk in toenemde mate altijd en het hijgen gewoon soms.
En toen vanmiddag dus de afspraak gemaakt en zie daar, per ongeluk was ze er.

Na onderzoek gaf de dierenarts aan dat ze voor hd absoluut niet bang was, volgens haar kon absolute zekerheid pas gegeven worden na foto's maar ze heeft verschillende lichamelijke onderzoeken gedaan die volgens haar bij ernstige hd echt heel andere resultaten geven. Bovendien vond ze het beeld niet bij hd passen. Dat was op zich al een opluchting voor ons.
En nu gaat Saartje de molen in van verschillende opties. Voor wat betreft het hijgen zouden we ook kunnen denken in de richting van verouderingsverschijnselen van de hersenen maar andere onderzoeken komen er ook. Voor wat betreft het omvallen/slecht lopen zat ze in een andere richting te denken maar ze hield meerdere opties open en gaat ze meerdere dingen onderzoeken. Een ding zou zijn een vrij zeldzame ziekte genaamd Myastenia Gravis. Alhoewel het waarschijnlijk niet gepast was hebben we toch even gelachen op dat moment, omdat wij dat hier thuis ook al een paar maal voor de gein hadden geopperd. Nooit er vanuit gegaan dat het misschien ook echt zo zou kunnen zijn. Mijn man heeft deze ziekte en het is een zeldzame ziekte dus als de hond het dan ook zou hebben zou natuurlijk wel echt zeldzaam zijn.

Maar goed, een enorm lang verhaal, ook even een beetje van me aftypen denk ik. Ik maak me erge zorgen. Ik word echt helemaal maf van haar als ze uren voor me zit te hijgen en ik weet niet wat ik voor haar kan doen. Is er iemand die met 1 van beide verschijnselen ervaring heeft?
Ofwel het heel lang hijgen en aandacht proberen te krijgen, ofwel het slechte lopen/omvallen?

Overigens heb ik nu voor 5 dagen pijnstillers meegekregen gewoon om te zien wat dit voor invloed heeft op het geheel, en dan nemen we dinsdag weer contact op over hoe en wat en hoe nu verder...

Groetjes,
Marjan

al eens aan alternatief gedacht dat soort mensen heeft vaak een andere manier om uit te vogelen waar het nu precies vandaan komt
Ik heb er in ieder geval hele goede ervaringen mee.
sterkte verder

Waarom laat je niet naar het hart kijken? Hijgen kan pijn zijn, maar hijgen kan ook komen doordat het hart en de longen het niet zo best meer aankunnen. Ik zou zeker binnekort een echo/foto laten maken.

Ik heb hier gelukkig geen ervaring mee,maar wens je heel veel sterkte.

Dank voor jullie antwoorden

Het alternatieve circuit ben ik (nog) niet ingegaan.
Onze eerste gang is en zal altijd blijven naar een reguliere dierenarts denk ik, waarbij we een voorkeur hebben voor de arts waarmee we in verschillende gevallen zeer goede ervaringen hebben gehad (kliniek met meerdere artsen).
Daarnaast zijn we ook zelf actief aan het speuren op internet en dit forum uiteraard.

Het hart heeft onze dierenarts onderzocht zo goed als ze kon tijdens dit eerste onderzoek. Ze heeft verschillende malen goed en lang geluisterd en ook geluisterd hoe het hart reageerde op manipulatie zeg maar, bij bewegingen. Dit leek allemaal erg goed. Krachtig, regelmatig en precies in de maat met de manipulatie.
Het is ook niet zo dat ze altijd hijgt, het is in periodes. Afgelopen vrijdag dat we ook naar de arts zijn geweest heeft het ongeveer een uur of 5 a 6 geduurd denk ik. Later lag ze gewoon weer rustig in haar mandje of liep rond, niets bijzonders meer.

Nee we zijn er ook niet blij mee. Het meest vervelende is dat het gewoon frustreert. Omdat ze hiermee altijd heeft aangegeven dat er iets was, en dat we dus nu niet weten wat er is. Ze heeft ons hierin nooit voor de mal gehouden. Overigens reageerde ze niet op een pijnstiller, waarmee ik hijgen door pijn niet absoluut uitsluit maar ik had wel verwacht dat het dan minder zou worden.

Mijn hond hijgde heel veel en was ook ineens slomer dan normaal. Hij bleek een hartprobleem te hebben. Dat kon de da ook niet horen (want dat klonk wel ok en een andere da heeft het niet gehoord), maar een rontgenfoto + een echo maakte de problemen wel heel duidelijk.

Hoe klinkt zijn gehijg? Is dat geforceerd of niet?

Ik weet niet goed hoe ik aan kan geven hoe het gehijg klinkt sorry. Maar ik ga dit zeker doorgeven aan mijn dierenarts dinsdag als we weer bellen.
Ik heb tot nu toe altijd gedacht dat hartproblemen ook meer aan de orde zouden komen na grote inspanning zoals een tijd achter elkaar met een bal gooien bijvoorbeeld. Maar het kan natuurlijk best dat dat niet zo hoeft te zijn.
Nog iets voor me om op te googlen ook
Dank je voor het meedenken.
Groetjes,
Marjan

Je hoeft niet altijd wat te horen aan de buitenkant inderdaad Ik zou het hart daardoor zeker niet uitsluiten.

Ik ga er extra op letten de volgende keer dat ze het weer doet.
Voor nu kan ik alleen maar zeggen dat het net zo klinkt als ze normaalgesproken deed en ook doet als we bijvoorbeeld heel intensief met de bal hebben gegooid. Nu is haar conditie wel wat minder geworden hoor, maar evengoed bijvoorbeeld na een 10 tot 15 minuten lekker met de bal te hebben gegooid (veld ongeveer 30 a 40 meter lang denk ik dus lekkere sprintjes, op het laatst gaat het dan wat trager) dan hijgt ze ook zo. Bek open, mondhoeken iets naar buiten gekruld (raar omschreven maar misschien snappen jullie wat ik bedoel ) en dan heel ritmisch en vlug hijgen. Als we met de bal hebben gegooid is ze eerst nog een beetje alert zeg maar, maar als het gehijg dan wat minder wordt dan gaat ze lekker plat liggen beetje uithijgen en dan is het ook zo een keer over.

Met dit hijgen gaat het dus niet over, dan zit ze echt strak voor me, drukt zich ook tegen mijn knie aan, heel af en toe een gaap ertussendoor, af en toe poot op mijn knie, mij ondertussen strak aan kijkend. En dit heeft mij altijd het idee gegeven: Ze vraagt mijn aandacht ergens voor. Mijn andere honden hebben dit altijd op iets simpeler manier gedaan, als het water op was dan liepen ze naar de waterbak en gingen er bij bliggen, of desnoods er aan rammelen. Als ze uit wilden dan gingen ze voor de deur staan, al of niet hijgend afhankelijk van de nood (diaree).
Maar Saar geeft dus alleen maar aan dat er iets iet, en maakt niet duidelijk wat er is.
Overigens heb ik via iemand van dit forum inmiddels informatie gekregen over een mogelijke oorzaak voor de andere klachten, het moeilijk lopen/soms omvallen. Ik ben hier verschrikkelijk blij mee want ook al had ik gegoogled en veel gevonden, dit dus niet. Nu hebben veel mogelijke oorzaken die ik gevonden heb, en dus ook deze mogelijke oorzaak die ik via een forumlid gekregen heb 1 ding gemeen. En dat is dat er eigenlijk geen behandeling mogelijk is. Het gaat meest om ziektes die of met het evenwichtorgaan te maken hebben, of met de hersenen of de zenuwen daartussen. Wij hebben er hier veel over nagedacht inmiddels, en hebben ook tegen elkaar gezegd dat we niet alle ziektes gaan laten testen. Het is een hondje op een aardige leeftijd, altijd actief en gezond geweest. Super opgewekt, vrolijk en lief. Die gunnen wij geen enorm kwakkelend leven. Wij gaan laten testen op mogelijke oorzaken waar wat aan gedaan zou kunnen worden, bijvoorbeeld suiker, etc.
Maar niet alle mogelijke testen voor die andere ziekten waarvan het prettig is als je weet wat ze heeft, maar je kan er toch niets aan doen.
Als er geen oorzaak uitkomt waar we wat aan kunnen doen, dan gaan we haar goed in de gaten houden, eventueel kijken of we met pijnmedicatie iets kunnen doen, en geregeld laten bekijken door de dierenarts.
En mocht ze voor ons gevoel niet meer die dingen kunnen doen waar ze zo blij van wordt, lekker los rennen, lekker stoeien, en/of niet meer normaal kunnen lopen zonder duidelijk ongemak, dan zullen we haar laten inslapen.
Groetjes,
Marjan

En dat vind ik fijn. Weet je, ik heb eerder deze beslissing moeten nemen voor 2 van mijn honden, en dus ook nu weer, en ik neem deze beslissing puur op verstand. Ik vind dat mijn gevoel erbij van mij is en dat ik de hond daar niet de dupe van hoef te laten worden. Maar zo stoer of koud als dat klinkt zo voelt het uiteraard niet. En dan kan zelfs 1 zo'n instemmende opmerking heel fijn voelen.
Dank je daarvoor.
Groetjes,
Marjan

Jij ziet je hond dagelijks, dus alleen jij kan goed zeggen of je hond gelukkig en een dierwaardig leven heeft. Een da kan ook veel zien, maar die ziet een momentopname en dat zegt lang niet alles.

Kortom, als jij het gevoel hebt dat het niet meer gaat met je hond (ondanks medicatie, da onderzoek enz), dan vind ik het niet meer dan logisch dat je dan zelf de beslissing voor je hond neemt.

Hopelijk kan de oorzaak hiervan achterhaald worden en kan er gericht medicatie gegeven worden. Want niet weten wat er aan de hand is lijkt mij vreselijk. Sterkte.

Dank je.

Voor alle duidelijkheid, we zijn absoluut nog niet op het punt van laten inslapen nu. We hebben alleen duidelijkheid over wat wel aan onderzoeken en wat niet, en ongeveer hoe en wat met de hond, maar we kunnen natuurlijk ook niet in de toekomst kijken. We wachten de onderzoeken die we wel willen laten doen af, vertrouwen op onze dierenarts die weet hoe we erin zitten en vertrouwen op onszelf.

Ondanks dat ze vaak omvalt als ze de bal pakt of zelfs meerdere malen om haar as tolt, blijven we toch met de bal gooien met haar. Ze geniet hier enorm van en tot nu toe lijkt ze er niet heel veel last van te hebben, het gebeurt gewoon. Ik probeer wel de nadruk nu wat meer te leggen op zoekspelletjes dan op alleen gooien. Ik buit hierbij een heel licht beginnende staar van haar ten volle uit, ze ziet nog goed maar niet meer zo goed als in het verleden. Dus als ik haar vasthoudt als ik de bal gooi, en pas los laat als de bal stil ligt, is het vaak erg lastig voor haar te zien waar deze ligt, en gaat ze dus in galop met trillend staartje van opwinding het hele veld over om die bal te zoeken.
En zo kunnen we met een beetje inventiviteit nog een heel fijne tijd hebben denk ik zo maar
Ik ben mijn fototoestel aan het laden om eens te kijken of ik nog een mooie foto van haar kan maken.
Groetjes,
Marjan

Murphy schreef:En dat vind ik fijn. Weet je, ik heb eerder deze beslissing moeten nemen voor 2 van mijn honden, en dus ook nu weer, en ik neem deze beslissing puur op verstand. Ik vind dat mijn gevoel erbij van mij is en dat ik de hond daar niet de dupe van hoef te laten worden. Maar zo stoer of koud als dat klinkt zo voelt het uiteraard niet. En dan kan zelfs 1 zo'n instemmende opmerking heel fijn voelen.
Dank je daarvoor.
Groetjes,
Marjan

Dan heb je hier uit de grond van mijn hart de 2e instemming
Zo'n beslissing moet je ook nemen naar de hond toe en niet met je hart.
Maar ik hoop dat er nog wel een behoorlijke tijd bijgeteld mag worden

Een hond laat zich inderdaad niet zo gauw iets afnemen, ik merk het aan Osa, die gaat af en toe ook nog achter haar bal aan, en ookal zakt ze bij iedere stap door de achterkant, gewoon puur door de spieren die niet sterk zijn, ze gaat er toch nog wel redelijk snel achteraan. Nou doet ze het tegenwoordig maar 1 of 2 keer, en dan houd ze het voor gezien, maar een jongere hond laat zich door zoiets vaak echt niet weerhouden om 'leuke' dingen te doen.

Maar zou je dan toch niet even dat hart 'checken' ?

Bruno maakt ons ook af en toe gek met zijn voortdurende gehijg, hij gaat je dan ook aan staan staren of drentelt maar rond.Dat kan uren duren.We proberen ook eerst alles uit te sluiten (honger, dorst, pijn, uitlaten) maar dat helpt niet, na een tijd gaat hij dan toch liggen slapen.Alles gaat wat moeizamer dus ik denk dat dat ook voor zijn hart op gaat.En voor zijn hersenen.....
Hij wordt ook wat zwakker, als je tegen zijn achterhand aanduwt valt hij meteen om.Maar dat hindert hem verder niet, hij snoept nog graag en trekt af en toe nog een spurtje, bij een leuke hond gaan oortjes en staart nog in de speelstand, en ook verder is het een hele blije, hele ouwe hond

Rea schreef:

Murphy schreef:En dat vind ik fijn. Weet je, ik heb eerder deze beslissing moeten nemen voor 2 van mijn honden, en dus ook nu weer, en ik neem deze beslissing puur op verstand. Ik vind dat mijn gevoel erbij van mij is en dat ik de hond daar niet de dupe van hoef te laten worden. Maar zo stoer of koud als dat klinkt zo voelt het uiteraard niet. En dan kan zelfs 1 zo'n instemmende opmerking heel fijn voelen.
Dank je daarvoor.
Groetjes,
Marjan

Dan heb je hier uit de grond van mijn hart de 2e instemming
Zo'n beslissing moet je ook nemen naar de hond toe en niet met je hart.
Maar ik hoop dat er nog wel een behoorlijke tijd bijgeteld mag worden

Hier de 3e t word saai

jee ik had dit topic nog niet gelezen
het is idd rot dat je hond duidelijk aangeeft dat er iets mis is en dat wij ze niet snappen..
succes morgen, en doe voorzichtig met ballen gooien, wellicht zit er iets scheef in de rug waardoor ze die instabiliteit heeft en omvalt of uitgleid, dat is dan juist niet bevordelijk .. succes in ieder geval en hoop dat de da uitsluitsel kan geven, en mocht je foto's laten maken, dan ook van de achterrug..
Succes!

Bedankt voor alle lieve reacties
Ik ga zeker morgen ook doorgeven aan de dierenarts van het hart, en we zullen misschien morgen of misschien tijdens een latere afspraak waarschijnlijk toch een plan de campagne maken voor wat te testen enzo.
Ik heb net geprobeerd dit berichtje te plaatsen met een foto en dat lukte niet, dus ik ga het nog eens proberen

Mijn oudste DH Nala ( ze was 13) had precies hetzelfde, hijgen hijgen hijgen, het lopen ging niet meer en ze viel steeds vaker om, ze werd op een hele korte tijd zo dement als een deur ( tijd van 7 dagen ) dit was vreselijk om mee te maken, het was altijd een hele sterke en krachtige hond geweest echt de leider van mijn roedel.Ze lag steeds vaker in haar eigen urine nadat ze net was uitgeweest maar het ergste was dat ze het helemaal niet besefte
Het hijgen bleek toch te komen doordat ze heel veel pijn had, ze heeft altijd een enorme hoge pijngrens gehad, ze was echt een bikkel en gaf niet graag toe.
Helaas heb ik haar 9 juli j.l. moeten laten gaan, omdat ik vond dat ze geen Nala waardig leven meer had.
Haar hart was nog heel goed en heel sterk alleen helaas andere organen en spieren niet meer.

ik wens jou en je hond heel veel sterkte

Hai Esther,
Dank je voor je reactie. Erg naar om te horen dat het zo is gelopen met jouw hond. Mag ik jou vragen, je geeft aan dat ze echt in een enorm rap tempo dementeerde, tenminste dat lees ik er uit. Was dat ook de periode dat ze erger begon te hijgen of was dat ook al daarvoor? En je geeft aan dat is gebleken dat het gehijg van de pijn kwam. Uiteraard is dat ook mijn grote angst. Mag ik vragen hoe je daar achter bent gekomen dat het van pijn kwam?
Wij hebben zelf 6 dagen lang vrij intensief pijnstillers toegediend, 2x per dag, en dit heeft het hijgen niet voorkomen. Vandaar dat we er tot nu toe vanuit zijn gegaan dat het wellicht niet van pijn kwam maar dit kan uiteraard een foute conclusie zijn.
Ook hebben we even gedacht dat het omvallen beter werd van de pijnstilling, en dan was het dus echt iets mechanisch geweest wat we met pijnstilling hadden kunnen dempen. Echter de laatste dagen is echt heel duidelijk gebleken dat het er niet minder van werd. Saartje liep wel iets soepeler maar onze dierenarts gaf ook aan dat dit op zich vrij logisch was voor een hondje van haar leeftijd.
We hebben inmiddels een afspraak voor volgende week dinsdag om suiker te laten prikken. En verder knijpen we gewoon iets vaker een oogje dicht als ze weer eens 1 van haar streken uithaalt (vorige week heeft ze nog versgemaakte roombooterborstplaat van het aanrecht gegapt, de dief, ze stond heftig kwispelend het plastic af te likken toen ik terug kwam van de uitlaatronde met Murphy ), proberen haar op verschillende momenten wat te ondersteunen als ze dat nodig lijkt te hebben en hebben geregeld met de dierenarts dat we geregeld kunnen laten checken hoe het objectief gezien met haar gaat voor het geval wij dit niet tijdig zien omdat het geleidelijk verslechtert.

Groetjes,
Marjan

Hoi Marjan,

Nala is +- 3 weken voor haar dementeren zo erg begonnen te hijgen, het leek net in het begin of ze het benauwd kreeg en niet genoeg zuurstof (wat je bij sommige oudere mensen ook wel eens ziet bij warm weer) en ik dacht in 1e instantie dat het dat ook was, maar het weer nam af en het werd alleen erger met haar. Haar voorpoten gingen steeds krommer staan, het waren net hoepeltjes wat aan het doorbuigen waren, ondanks dat genoot ze toch nog van haar korte wandelingetjes(dat ging extreem langzaam met heel veel gehijg), ook begon ze erg af te vallen. Ik zag het vooral aan haar ogen, ik kon mijn hond door en door en je eigen gevoel zegt je dan genoeg, je wilt het niet maar je hart en verstand weten beter. De pijnstilling wat ze kreeg hielpen niet meer ook het gehijg werd hier niet minder van. Ik merkte het ook heel goed aan mijn andere honden, zij gingen steeds meer afstand van haar nemen en Nala nam zelf ook afstand. Ze had altijd een enorme pijngrens maar als ik nu aan haar poten kwam, gewoon door te strelen vond ze dat niet meer fijn, zodoende wist ik dat alemaal bij elkaar dat ze veel pijn had, de DA bevestigde dat nog eens toen ik bij haar was om mijn meisje te laten gaan, zij bevestigde ook dat het hijgen hiermee te maken had. En eten heeft ze tot op het laatst als de beste gedaan en als er wat te klauwen was nou dan was zij de 1e, ook nog op het laatst. Zij was ook altijd behoorlijk fel tegenover andere honden, zo ook met haar laatste bezoekje bij de DA, ik wil hiermee aangeven dat hun karakter/streken blijven hoeveel pijn ze ook hebben ( althans bij mijn meisje) Dit vond ik weer heel bijzonder maar ook heel mooi, ze is hoe dan ook in grote lijnen zichzelf kunnen blijven. Ze was er klaar voor en dat heeft ze mij heel goed duidelijk gemaakt.
Als ik je een tip mag geven: luister heel goed naar je hart en kijk heel goed naar je hond en wees eerlijk tegenover jezelf maar vooral tegenover je hond (ik wil hier niet mee zeggen dat je dat niet doet ) maar ik weet hoe moeilijk deze fase nu is, de streken blijven alleen die mooie ogen van ze als ze zo voor je zitten en hun gehijg/pijn maar niet onder controle meer krijgen......................

Nogmaals heel veel sterkte ook voor jouw Saartje, geef haar maar een dikke knuffel van mij
Ik hoop dat je nog lang van haar mag genieten

Vandaag is Saartje de hele dag bij de dierenarts waar ze haar uitgebreid op suiker controleren. Ik heb net gebeld hoe het gaat. Volgens de dierenarts was het tot nu toe allemaal helemaal in orde met het suiker maar kan dat nog veranderen in de loop van de middag. Mocht dat zo zijn dan blijft ze daar nog een dag, maar ze verwacht dat nu niet.
Wel kwam ze nog terug op het rare lopen, dat zien ze daar nu natuurlijk ook veel beter dan dat je alleen maar even op consult komt.
Het gaat nu ook vrij snel slechter, daar schrikken we zelf ook nog een beetje van. Ik hoor mezelf een week geleden nog vol bravoure tegen de dierenarts vertellen dat ik nog rustig met haar met de bal gooi, maar inmiddels doe ik dat niet meer, dat kan ze niet meer. Ik laat haar alleen nog lekker met de bal in de bek los over het veld lopen. Ook is ze toen ze moest spugen en daar blijkbaar wat upset over was op een vreemde manier omgevallen, ze trok helemaal met haar koppie opzij en kletterde toen als in slow motion zo pardoes opzij op de grond, en kon ongeveer 10 seconden niet meer overeind komen. Nare dingen. Ze is tussen de oren nog helemaal ok, nouja, qua vrolijkheid en alertheid dan, ze gapt nog als ze de kans krijgt, gromt nog als ze honden op tv ziet en etenstijd dat valt toch wel onder de hoogtepunten van de de dag. Maar toch begint het wel dusdanige vormen aan te nemen dat we serieus nadenken over wanneer het genoeg is. Ook deze dierenarts bevestigde nog weer dat Saartje volgens haar geen pijn heeft ervan, en hooguit wat ongemak zal ervaren als ze omvalt.
Ze stelde voor nog een poosje prednison te proberen, als soort van lapmiddel. Op dezelfde manier als dat we pijnstilling geprobeerd hebben om te zien of dat succes zou hebben. Het schijnt soms positief te werken bij dit soort klachten die uit de hersenen komen.
Ik denk dat we dat maar gaan doen, misschien zelfs wel in combinatie met preventieve pijnstilling.
Ik begon deze topic over het gehijg, maar inmiddels is het gehijg ingehaald door het moeilijke lopen. En ik merk dat mijn gedachten aan inslapen steeds korter worden. Waar ik eerst nog dacht van nou, als dat nog maar een jaar goed gaat, werd dit al snel denken in maanden, en nu merk ik dat ik al in weken zit te denken.
Hoe vreemd ook, ik hoop nog steeds dat er iets uit het suikeronderzoek komt, daar zou tenminste nog wat aan te doen zijn...
Groetjes,
Marjan

Dat is jammer dat het zo snel achteruit gaat. Hopelijk vinden ze inderdaad iets, zodat er wat aan gedaan kan worden. Anders is het wel heel frustrerend.
Verwen Saartje maar lekker en geef haar maar een dikke knuf van mij.

Een hele hele dikke knuffel voor Saartje

Ik vind dit best heel moeilijk om te lezen allemaal, ik wil je geen verdriet doen maar het lijkt in zoveel grote lijnen hetzelfde wat ik met Nala heb gehad. Het is net alsof ik op heel veel punten mijn eigen verhaal weer lees.

Heel veel sterkte

Dank jullie voor je lieve reacties...
Ik zal alle knuffels doorgeven Ik doe tegenwoordig een soort van massage bij haar, en daar lijkt ze enorm van te genieten. Niet hard hoor, heeel zachtjes met mijn vingertoppen over haar velletje, zo zacht dat ik zeker weet dat ik haar geen pijn kan doen mocht ze dat hebben, maar dat ze toch de sensatie van aanraking heeft, daar lijkt ze erg van te genieten. En ja hoor, ik ben zelfs al zo ver gegaan dat ik pas een koekje op de tafel heb gelegd en naar de keuken ben gegaan om haar de gelegenheid te geven het van tafel te gappen. Een mens gaat rare dingen doen op zulke momenten ))
Groetjes,
Marjan

hoi Marjan,

hoe gaat het nu met Saartje?

Hai
Ehhh, wat moet ik er van zeggen... Ik had er nog niet over geschreven omdat ik nog niet helemaal zeker wist wat ik er over kon zeggen
We geven nu prednison en tot onze verbazing lijkt het positief te werken.
Ze loopt nog steeds slecht maar toch wat minder slecht dan voorheen.
Ze kan nu weer alleen van de bank afkomen, valt iets minder dan voorheen, maar voor alles is ze gewoon wat opgewekter. Na overleg met de dierenarts hebben we besloten nog even door te gaan met de prednison. Ze heeft voorlopig niet tot nauwelijks last van bijwerkingen maar dat houden we goed in de gaten.
Al met al denk ik niet dat het weer helemaal goed kan komen, maar op deze manier kan ze zeker nog even mee.

Groetjes,
Marjan

ooo gelukkig Marjan ik hoop dan ook van harte dat jullie haar nog een poosje lekker bij jullie mogen houden.

Geef haar nog maar een dikke knuffel van mij