Klein monumentje voor Milo.
Geplaatst: 22 jul 2008 19:09
Milo.… een nieuwe naam, een nieuw leven.
Hij nam zijn nieuwe leven een jaar geleden aan met alle vier zijn pootjes. Hij begon glorieus met een zwempartij in de bosvijver en plaatste zich na een halve week als de directeur van het roedel.
Milo ontpopte zich als een ontzettende levensgenieter. Wat kon hij door de modder rollen met zijn stijve pootjes in de lucht, wat kon hij zwemmen, wat kon hij rommelen en rennen, wat kon hij veel met weinig. Wandelen, autorijden, opdrachten in huis uitvoeren, dat alles deed hij met een overrompelende hartstocht. Er was geen andere hond die zo zorgvuldig een doosje met eieren uit de boodschappentas naar de keuken droeg. Milo deed het, om dan vervolgens met wapperende oortjes te springen van plezier als hij ervoor beloond werd.
Bij hem ging niets gematigd. Alles moest vol beleefd worden. Hij had een buitengewoon sterke persoonlijkheid. Intelligent, geestig en krachtig, vol kwikzilverig leven.
Milo was een vechter.
Een opportunist in de goede zin van het woord. Hij haalde overal het voordeel uit. Dat maakte hem zo karakteristiek, dat deed hem sprankelen.
Heel soms, als hij net wakker werd en zijn snoetje was nog kreukelig en scheef van de slaap, dan was hij schattig. Maar schattig is geen woord om Milo te omschrijven. Meestal waren zijn grote, prachtige ogen alert. Hij kon innig brutaal kijken. Hij kon innig lief flemen als hij iets wilde. Het was heerlijk om zijn dikke, gouden vacht te aaien. Om voor hem te zingen, elke dag weer, tot aan het einde: “Milootje, Milootje, jij stapelgek kadootje…”
Milo’s einde was ook zoals alleen hij dat zou doen. Onverwacht, heftig, intensief. Te vroeg, dat is onmiskenbaar. We hadden nog veel langer deze prachtige hond bij ons willen hebben..
Milo had nog veel langer zichzelf moeten zijn. Maar hij is op zijn geheel eigen wijze, pijnloos en zacht, over de Regenboogbrug gegaan temidden van zijn roedel, waar hij zich zo in was gaan thuis voelen. We hebben een zielsmooie tijd gehad met hem en hij was een zielsmooie vent. Hij is bij ons Milo geworden. Zo zullen we hem altijd blijven herinneren…
Milo
Mooi complex en gloedvol goud.
Hij nam zijn nieuwe leven een jaar geleden aan met alle vier zijn pootjes. Hij begon glorieus met een zwempartij in de bosvijver en plaatste zich na een halve week als de directeur van het roedel.
Milo ontpopte zich als een ontzettende levensgenieter. Wat kon hij door de modder rollen met zijn stijve pootjes in de lucht, wat kon hij zwemmen, wat kon hij rommelen en rennen, wat kon hij veel met weinig. Wandelen, autorijden, opdrachten in huis uitvoeren, dat alles deed hij met een overrompelende hartstocht. Er was geen andere hond die zo zorgvuldig een doosje met eieren uit de boodschappentas naar de keuken droeg. Milo deed het, om dan vervolgens met wapperende oortjes te springen van plezier als hij ervoor beloond werd.
Bij hem ging niets gematigd. Alles moest vol beleefd worden. Hij had een buitengewoon sterke persoonlijkheid. Intelligent, geestig en krachtig, vol kwikzilverig leven.
Milo was een vechter.
Een opportunist in de goede zin van het woord. Hij haalde overal het voordeel uit. Dat maakte hem zo karakteristiek, dat deed hem sprankelen.
Heel soms, als hij net wakker werd en zijn snoetje was nog kreukelig en scheef van de slaap, dan was hij schattig. Maar schattig is geen woord om Milo te omschrijven. Meestal waren zijn grote, prachtige ogen alert. Hij kon innig brutaal kijken. Hij kon innig lief flemen als hij iets wilde. Het was heerlijk om zijn dikke, gouden vacht te aaien. Om voor hem te zingen, elke dag weer, tot aan het einde: “Milootje, Milootje, jij stapelgek kadootje…”
Milo’s einde was ook zoals alleen hij dat zou doen. Onverwacht, heftig, intensief. Te vroeg, dat is onmiskenbaar. We hadden nog veel langer deze prachtige hond bij ons willen hebben..
Milo had nog veel langer zichzelf moeten zijn. Maar hij is op zijn geheel eigen wijze, pijnloos en zacht, over de Regenboogbrug gegaan temidden van zijn roedel, waar hij zich zo in was gaan thuis voelen. We hebben een zielsmooie tijd gehad met hem en hij was een zielsmooie vent. Hij is bij ons Milo geworden. Zo zullen we hem altijd blijven herinneren…
Milo
Mooi complex en gloedvol goud.
