op zondag 13 juli 2008 ben je van ons weggegaan op 12-jarige leeftijd. Je had een hersentumor en dat wisten wij niet.... Opeens was je zondagochtend jezelf niet meer, je liep overal tegenaan en je liet je plasjes lopen.... Gelukkig heb je niet lang hoeven lijden en ging je om ongeveer half 5 's middags naar de koekjeshemel. Je bent een sterretje geworden en ik mis je iedere dag.
Jij wordt nooit vergeten vriend. Je was mijn vriendje, aan jou vertelde ik alles. Ik heb je twaalf jaar lang meegemaakt en het lijkt wel heel mijn leven. Ik mis je zo erg. Gewoon hoe je was. Dat je voor het raam stond te wachten tot we thuis kwamen, dat je bij iedere hond die langsliep blaffend door het huis rende naar de tuin.... Maar ook dat je zo lekker kon knuffelen en bij me liggen. Het is zo oneerlijk dat je niet ouder mocht worden.... Maar gelukkig ben je nu bij al je vriendjes die je hebben opgewacht in de hemel en er wordt vast goed voor je gezorgd. Je was mijn vriendje, mijn hartje en mijn alles. Ik mis je.
TARAK
