Het HondenForum

Dit is een erg lang verhaal maar misschien heeft iemand ideeen...

Tara is 50% witte herder en waarschijnlijk is de rest deels dingo, we hebben haar gekregen van iemand die haar uit Tunesie had gehaald.
Tara heeft een verleden van maag, dunne darm, blaas ontstekingen, dat hele verhaal zal jullie besparen.
Tot en met vorig jaar zomer had ze dus een chronische maag en dunne darm ontsteking, dat werd behandeld met prednison, eerste tijd een stootkuur, daarna afbouwen.
Dat hielp echt enorm, ze gaf niet meer over en had geen diaree meer, ze was helemaal de oude.
Begin April at ze 's ochtends niet meer (maar wel kluifjes), meestal half uur tot uur later ging ze wel eten, toen we dat vreemd vonden hebben we onderzoek laten doen, en ze bleek een blaas ontsteking te hebben gekregen.
Na een weekje Anti Biotica was het voorbij en at ze weer als vanouds.
Ze kreeg om de dag 5mg prednison, we gingen op vakantie en Tara bleef bij mijn moeder.
Omdat Tara een erg paniekerige hond is, komt ze thuis nooit helemaal tot rust, ze slikte ook 1 pil Zitac per dag puur om het verminderen van de maagsappen.
In ieder geval kwam ze helemaal tot rust bij mijn moeder, ze at geen kluifjes meer en wilde veel buiten lopen in het bos.
Ze viel daardoor ook 3 kg af, van 30kg naar 27kg (Tara behoort ongeveer 20-23kg te wegen).
Terug van vakantie had Tara, 2 teken, later vonden we er nog 3 op de grond, vol met bloed.
Niets aan de hand, tekenband gekocht, ingeent (was al een paar jaar niet gebeurd), tot precies 1 week hierna, Tara werd ziek, althans ze at helemaal niet meer.
Dit is nu een maand geleden, ze eet af en toe nog kluifjes, en ze krijgt nu doorgekookte kip en rijst, gemengd met wat I/D blik en droogvoer, en dat vind ze erg lekker.
Ze is bijzonder sloom, rent niet meer, kan geen trappen meer op lopen, en gaat op de gekste plekken in de huiskamer liggen.
Ik had vanmorgen het idee dat ze moeite had met haar nek te bewegen.
En af en toe als ze voor me zit en ik knuffel haar, piept ze van de pijn maar het is onduidelijk waar die pijn dan zit.
Ze heeft afgelopen vrijdag een echo gehad, daarop was een vergrote lever te zien, en wat oneffenheden in haar alvleesklier, er zijn biopten genomen van deze organen en hopelijk dinsdag krijg ik de uitslag
Voor de rest is haar bloed normaal (wel hoge lever en gal enzym waarden), haar ontlasting is goed.
Haar tandvlees is lichtroze geworden maar ze heeft geen bloedarmoede.
Het is dus onduidelijk.
Ik moet tot dinsdag wachten maar het is zo moeilijk, ik ben zo bang dat ik haar kwijtraak...dat wil ik niet en dat mag niet...

Is het bloed ook onderzocht op de schildklierwaarden?
Ik zal voor je duimen dat er geen "enge" dingen uit de uitslagen naar voren komen.

Is ze ooit getest op leishmania, erlichia, babesiosis en hartworm ?
Dit vanwege land van herkomst

Jeetje wat een rotverhaal.
Ik hoop dat ze erachter komen wat zij heeft, sterkte...

Wat uit het onderzoek voort kwam is dat Tara lymfeklierkanker heeft.
Ze hopen dat ze met chemo nog een half jaar tot een jaar langer kan leven...ik ben kapot...jankend zit ik dit te typen, het is allemaal zo fucking oneerlijk

Heel veel sterkte ...wat 'n rot nieuws !

Wat triest zeg, heel veel sterkte...

Oh wat een verschrikkelijk nieuws ..... Kan je niet meer dat veel sterkte toewensen en hou in de gaten dat Tara een hondwaardig bestaan blijft hebben.

wat een k*t nieuws zeg heel veel sterkte

markdekker schreef:Wat uit het onderzoek voort kwam is dat Tara lymfeklierkanker heeft.
Ze hopen dat ze met chemo nog een half jaar tot een jaar langer kan leven...ik ben kapot...jankend zit ik dit te typen, het is allemaal zo fucking oneerlijk

'

Wat een vreselijk nieuws.
heel veel sterkte, probeer maar zo veel mogelijk van Tara te genieten.

markdekker schreef:Wat uit het onderzoek voort kwam is dat Tara lymfeklierkanker heeft.
Ze hopen dat ze met chemo nog een half jaar tot een jaar langer kan leven...ik ben kapot...jankend zit ik dit te typen, het is allemaal zo fucking oneerlijk

Jeetje mark, ik weet precies hoe jij je voelt. Dat ik je verhaal las moest ik gelijk aan onze Joy denken. Joy viel heel veel af en at haast niet meer, spelen wilde ze niet meer en uitlaten....... tot de hoek plasje en weer terug. Wij hebben besloten om Joy geen chemo te geven, omdat Joy al zo was afgevallen en levensloos was. We hebben besloten om Joy te laten inslapen hoe zeer het ook deed, mede omdat het Joy nog maar 1,5 was.

Let wel dat er lymfeklierkanker is uitgekomen is echt een wonder, of Tara heeft het in een erge vorm. Want prednoral kan bij bloedonderzoeken en punctie's een goed beeld geven, terwijl er wel degelijk iets aan de hand is.
Joy haar bloedondezoek was helemaal goed, maar uit haar beenmerg punctie bleek ze leukemie te hebben. De specialist had eigenlijk verwacht dat het niet uit de punctie naar voren zou komen dit door de prednoral. later zij hij dat het heel heftig moest zijn omdat er ondanks de prednoral toch een uitslag was.

Ik wil je heel veel sterkte wensen.

Heel erg veel sterkte met dit vreselijke rotnieuws....

Geen hersenvliesontsteking?

Sterkte, het is altijd erg rot om je hond zo ziek te zien.

Och wat een klap zeg, heel veel sterkte

Dank jullie allemaal voor jullie steun.
Ik wou dat ik meer voor Tara kon doen dan gaan zitten afwachten.
Ze heeft gisteren een onderhuidse chemo gehad, Asparaginase en Cytostatica.
We zijn daarna gaan wandelen met haar, de arts was verbaasd over dat Tara bijna 3 uur gelopen heeft, in het begin rende ze ook een aantal keren.
Dat soort dingen geven zoveel hoop.
Thuisgekomen gisteren gaf ze over, ze heeft een beetje gegeten maar nu eet ze helemaal niet meer, ze drinkt wel veel.
Je ziet aan haar dat ze niet lekker is, of ze pijn heeft kan ik niet zien, aangezien ze de hele tijd ligt.
Ik snap niet dat het nu zoveel erger is dan voor die chemo, zou kunnen komen dat ze geen prednison meer krijgt, dat was nl. uitdrukkelijk verboden.
De angst dat de chemo niet aanslaat omdat ze lange tijd prednison heeft gehad, is erg groot.
Ik val van de ene huilbui in de ander, het is gewoon zo moeilijk, het alleen zijn, en het niets kunnen doen, behalve afwachten, is echt moeilijk.
Ik haal heel veel steun uit het feit dat Tara af en toe blaft, en dat ze gewoon weer ouderwets boos is op iedereen maar het blijft moeilijk...

markdekker schreef:Thuisgekomen gisteren gaf ze over, ze heeft een beetje gegeten maar nu eet ze helemaal niet meer, ze drinkt wel veel.
Je ziet aan haar dat ze niet lekker is, of ze pijn heeft kan ik niet zien, aangezien ze de hele tijd ligt.

Hoe verschikkelijk moeilijk het ook is, probeer alsjeblieft aan een hondwaardig bestaan voor Tara te denken.

Heel veel sterkte en wijsheid toegewenst.
Jeannette

Dat probeer ik ook maar de hoop dat ze opknapt is zo groot maar daarbij ook zo moeilijk.
Af en toe is ze gewoon erg vrolijk, zoals gisteren in het bos...

markdekker schreef:Dat probeer ik ook maar de hoop dat ze opknapt is zo groot maar daarbij ook zo moeilijk.
Af en toe is ze gewoon erg vrolijk, zoals gisteren in het bos...

Ik weet hoe moeilijk het is hoor, maar probeer geen hoop te hebben tegen beter weten in (het is makkelijk gezegd, dat weet ik best). Een half jaar tot een jaar langer leven zou fantastisch zijn wanneer het voor Tara een goede pijnloze tijd zonder lijden zou zijn. Ik weet ook heel goed hoe het is om een beslissing te moeten nemen, maar bedenk goed dat alles wat je doet in het belang van de hond moet zijn (op zo'n moment tel je zelf niet mee). Zo zie ik het in ieder geval.

Nogmaals sterkte.

Wat vreselijk naar allemaal. Heel veel sterkte.

Hoelang geleden is Tara gestopt met de prednison? want het duurt wel even voordat dit uit het Tara haar lichaam is.

En als het nog maar kort geleden is dan begrijp ik de oplevingen wel, daar zorgt de prednison weer voor die misschien nog in het lichaam zitten.

Het Is verdomd moeilijk, maar wees reeël tegenover Tara. Heel veel sterkte

Begin dit jaar zijn we overgestapt naar 5 mg per dag...begin maart werd dit 5 mg om de dag.
Begin april heeft ze 1 week wel weer 5 mg per dag gehad, en sinds juni kreeg ze ook 5 mg per dag, wat 1 week verhoofd is naar 10 mg per dag.
Afgelopen weekend zat ze weer op 5 mg per dag, en zondag ochtend is de laatste dag dat ze het kreeg.
Ik snap alleen niet waarom ze het nu niet mag hebben ?!

markdekker schreef:Begin dit jaar zijn we overgestapt naar 5 mg per dag...begin maart werd dit 5 mg om de dag.
Begin april heeft ze 1 week wel weer 5 mg per dag gehad, en sinds juni kreeg ze ook 5 mg per dag, wat 1 week verhoofd is naar 10 mg per dag.
Afgelopen weekend zat ze weer op 5 mg per dag, en zondag ochtend is de laatste dag dat ze het kreeg.
Ik snap alleen niet waarom ze het nu niet mag hebben ?!

Ik weet het niet zeker, maar het kan zijn omdat de prednoral nu nog in het lichaam zit. En dan hebben testen weinig zin. Hoelang duurt de kuur? Het kan zijn dat ze de prednoral niet in het lichaam willen dat ze na de kuur kunnen testen en dat er dan een eerlijk beeld uitkomt. Bel je d.a en vraag het, dit vinden ze echt niet erg.
Prednoral is een paardemiddel, het zorgt dat je hond eet en drinkt en wat levendiger wordt. Het houd Tara op de been zeg maar.

Ik heb ze inderdaad net gebeld, ze mag het niet hebben, kennelijk werkt dit niet goed met haar eerste behandeling.
Cytostatica en Asparaginase, is wat ze gisteren heeft gehad, er moet toch iets zijn waardoor ze zich wat beter voelt ?

markdekker schreef:Ik heb ze inderdaad net gebeld, ze mag het niet hebben, kennelijk werkt dit niet goed met haar eerste behandeling.
Cytostatica en Asparaginase, is wat ze gisteren heeft gehad, er moet toch iets zijn waardoor ze zich wat beter voelt ?

Ik zou het niet weten, ik vind het heel vervelend voor je, het is ook zo oneerlijk om Tara zo te zien. Kan je niet vragen of er iets anders is wat ze wel mag hebben, misschien iets homeopatisch.

En het klinkt misschien raar, maar als het zo erg is met Tara, waaom neem jij dan niet de touwtjes in handen?

Advies heb ik helaas niet voor je, maar ik wil je toch veel wijsheid en sterkte wensen.

Toch nog contact gehad met haar behandelde arts, die zegt dat ze nu toch wel Prednison mag hebben ?!?
Van mijn andere arts heb ik 2 dingen gekregen Primperid en Temgesic, hopen dat dit wel aanslaat.
Toen ik net thuiskwam, kwam ze wel naar beneden lopen, kwispelend, en bij me zitten, ik kreeg een paar likken, en ze ging toen liggen...dat soort dingen maken me erg blij, als het nou maar doorzet...ik kan in ieder geval niet meer stil blijven zitten, en ga gewoon vechten voor dat arme kind.

Ik wens je heel veel sterkte maar wil ook even wat zeggen.
Ik weet hoe het is om een ziek dier te hebben terwijl je weet dat ze niet meer beter wordt je kunt het almaar blijven proberen omdat je vind van je zelf dat je alle kansen moet benutten.
Dit gaat echter op termijn je dier teveel slijten ze worden almaar zieker en zieker en een dierwaardig betstaan is eigenlijk nu al voor jou dier niet meer te doen als ik het zo lees.
Het is natuurlijk jou keuze maar blijf reeel ik heb het met mijn paard echt tot het uiterste gedreven ook omdat ze opklaarde van de prednison,uiteidelijk kreeg ik van de slager te horen dat ze van binnen ook niet gezond was en eigenlijk al aan het afsterven was.
Dit was voor mijn een harde klap in mijn gezicht mede omdat ik dacht dat ik het met de onderzoeken enzovoorts het juist goed had gedaan uiteindelijk ben ik er voor mezelf achtergekomen dat ik het nooit zover had moeten laten komen en dat ook nooit meer met een enkel ander dier zal laten doen,mijn paard heeft namelijk wel geleden......
Ik wil je niet meteen ovehalen om je de keuz te laten maken maar ik hoop met heel mijn hart dat je wel luistert naar je hond en niet alleen naar je hart hoe moeilijk het ook is.


Groetjes Gemma

Ik heb met mijn vrouw afgesproken dat als we vinden dat het niet meer gaat, ondanks medicijnen, dat we haar laten inslapen, het zou te egoistisch van ons dan zijn om haar langer bij ons te houden, terwijl zij alleen maar lijdt.
Maar op het moment is ze vrij levendig, ze heeft nog geen medicijnen gehad, ze reageert weer op dingen buiten, lekker blaffen enzo.
En tja, dit is pas 1 dag na de chemo, mocht volgende week maandag blijken dat het geen zin heeft om verder te gaan, dan stoppen we er mee, het zal de moeilijkste beslissing uit mijn leven worden.

Het klinkt gek maar de beslissing nemen is minder moeilijk dan je denkt ..... de aanblik van je hond zo te moeten zien is vele malen erger en moeilijker. Als je uiteindelijk de beslissing neemt, kies je voor je hond ..... je wilt haar namelijk niet zien pijn lijden.
Het verdriet daarna zal er niet minder om zijn maar je weet voor jezelf dat je haar een lijdensweg bespaard hebt.
Logisch dat je je nu nog aan elke strohalm vastklampt, want je weet maar nooit .... maar zorg er echt voor dat het een hondwaardig bestaan blijft.
Sterkte!!

Jee wat een afschuwelijk verhaal, ik heb het helemaal uitgelezen omdat ik hier een logeetje heb die een half jaar geleden lymfeklierkanker heeft gehad. haar baas vertelde me dat er 2 vormen zijn en Bella had gelukkig de vorm die te genezen is, ze heeft chemokuren gehad en prednison. Ze is behandeld is Terneuzen misschien dat je daar nog wat aan hebt...

Heel veel sterkte en moed toegewenst de komende tijd en geniet van de mooie momenten met jullie hond..

Nicole