Het HondenForum

Whisky, mijn Cairntje die in november 14 wordt, begon zaterdag veel te plassen. Ze had 's nachts in huis geplast en dronk en plaste veel, waar op een gegeven moment ook bloed bij zat. We zijn toen naar de da geweest, waar we antibiotica en pijnstillers kregen en het verzoek om maandag terug te komen voor een bloed- en urineonderzoek.

Gisteren zijn we dus weer naar de da gegaan en de urine zag er prima uit. Geen bloed of eiwitten meer te zien, en de zuurtegraad ook prima in orde. Ze raadde aan om te stoppen met de pijnstiller, Whisky had ook nergens last meer van, alleen doorgaan met de antibiotica. Ze heeft ook een beetje last van incontinentie maar omdat we het wel heel veel medicijnen vonden hebben we die kwart-pilletjes enurace maar even laten zitten. Dan maar een paar druppeltjes in huis (we hebben tot nu toe niks gevonden, dus voorlopig stoppen we daar ook maar even mee).

Maar uit het bloedonderzoek kwam wel wat afwijkends. De da vond Whisky al een beetje bleekjes, en ze had idd lichte bloedarmoede. Verder waren de lever- en nierwaardes wel heel netjes. M'n moeder had 2 keer tijdens het uitlaten (na lang wandelen) gemerkt dat ze een beetje hijgerig was, maar opzich is dat ook niet heel erg gek (hondje van 13, warm weer). De da hechtte hier echter wel heel veel waarde aan en raad ons nu een buikecho en röntgenfoto van de borstkas aan. Whisky heeft nl ook mammatumoren, al meerdere jaren, ze groeien heel langzaam, in een paar jaar misschien een halve cm.

Wij zitten te twijfelen of we dit wel willen doen. Ze heeft aardig wat bloed verloren via de urine, wat stolsels, maar volgens de da was dit niet voldoende om de bloedarmoede te veroorzaken. Verder was ze 7 ons afgevallen (maandag zat daar alweer een onsje bij), maar ze is niks te dun en we geven haar nog steeds evenveel te eten als een paar jaar geleden, wat het gewichtsverlies kan verklaren.

Als we een röntgenfoto zouden laten maken en uitzaaiingen zouden ontdekken willen we haar waarschijnlijk toch geen zware operatie meer laten ondergaan, want het is een hondje van bijna 14 die verder nergens last van heeft. De mammatumoren hebben we ook bewust laten zitten.

Nou, een lang verhaal, maar wat ik dus wilde weten is wat jullie zouden doen als het je eigen hond zou zijn.

Groetjes,
Marije

Ik weet niet maar wij hebben hiervoor een hond gehad ook 13 en die had een baarmoedertumor. De da adviseerde ons om hem weg te laten halen en hij zou opfleuren nou de moeite waard om het te proberen. En idd naa de operatie moest hij even bijkomen maar naar een paar weekjes leefde hij weer helemaal op en is hij toch nog 17 geworden.
Maar in jullie geval zou ik zoiets hebben zolang hij geen pijn heeft geef het beestje dan nog ee fijne oude dag en laat hem lekker zoals hij is. Als hij pijn zou hebben zou het voor mij een heel ander verhaal worden en zou ik alleen de keus kunnen maken als me dat zlef overkomt.

Ik zou willen weten wat er aan de hand is, misschien heeft ze nu nog geen last (of laat het niet merken) maar dat kan snel genoeg gebeurd zijn en dan kun je tenminste meteen adequaat reageren.

Ik zou de echo en de foto wel laten maken, alleen al om te weten hoe ver het is en of zij pijn heeft.
Verder zou ik haar niet laten opereren, wat mij betreft zou ze een mooi leven gehad hebben als er op deze leeftijd een einde aan kwam.

Ik zou wel de echo doen zodat je zeker weet wat er zit maar niet opereren.... hijgen kan ook zeker een vorm van pijn uiting zijn en als je weet wat er in dr buik zit weet je of dat in dit geval zo zou kunnen zijn.