Mijn lieve Nica
Geplaatst: 07 jul 2008 17:55
Zo trots nog 2 maanden terug..
Mijn lieve Nica
Niet zelf gekozen, maar toch een match voor het leven.
Jij was de laatste 'keus' uit een nest van 7.
Jij was de eerste hond van ons samen.
Jij was waar ik van kind al van droomde.
Die droom was een nestje fokken.
Samen gingen we die weg op.
Voor het eerst naar een Clubmatch.
Ik weet het nog goed, je zus deed mee, wij gingen alleen kijken.
Je was superbespierd en waar wij langs liepen, hoorde je een gefluister van
kijk eens hoe bespierd die Rottweiler is.
Later nog 3 showtjes 'gelopen', niet echt ons ding, haha.
Ook met jouw de africhting in gegaan.
Met jouw mijn eerste VZH en IPO examen gedaan.
Je had een fijn karakter, temperamentvol en driftig was je, maar ook heel lief.
De haag bij het apporteren stelde je steeds.
Een van die heerlijke, gekke dingen van je, die je juist maakte tot wat je was.
Met jouw dan ook uiteindelijk ons eerste nestje gefokt.
Je bent de grondlegger van onze kennel.
Je schonk ons 8 pups, 2 reuen en 6 teven.
Inmiddels was je ook grootmoeder geworden vanuit 3 dochters van je.
In totaal heb je 33 kleinkinderen, dus je naam leeft voort.
Ook heb ik veel persoonlijke mijlpalen met je meegemaakt.
Ik trouwde voor het eerst, jij was daarbij. Ik was voor het eerst zwanger, jij was daarbij.
Samen deden we het VZH examen, terwijl ik bijna 7 maanden zwanger was.
We kochten voor het eerst een huis, juist dit huis, omdat er genoeg buitenruimte voor jouw bij zat.
Ook een tweede zwangerschap was je bij, en je was altijd heel lief voor zowel Romano als Renzo.
Een groot deel van mijn leven was je er dus altijd, 12,5 jaar dat is niet niks.
Het waren fijne jaren, zonder veel lichamelijke problemen voor je. Met 7 maanden een goedaardig gezwelletje op je teen laten verwijderen en 1x je kruisband gescheurd, waar je weer helemaal van herstelde, nooit geen last meer van gehad. En je na je 1e nest laten steriliseren. Dat was het eigenlijk, voor de rest geen grote dingen.
Je werd oud en wijs en je had hier en daar wat vetbulten en sinds een half jaar een gezwel onder je oksel. Zelfs met 11 jaar stapte je nog over op volledig NRV.
Je knapte daar zienderogen van op, werd vitaler en zelfs minder grijs, mooier!
Maar jonger word je niet, uiterlijk, maar innerlijk tellen toch de jaren.
Ik heb altijd gezegd, dat zodra je pijn zou krijgen of je niet meer wilde eten, ik je zou verlossen.
Je hebt een prachtig leven zonder veel pijn gekend en ik wil niet de winter van je leven, die al zo lang is bij je,
nodeloos rekken louter omdat wij je niet kunnen loslaten.
Je hebt je rust verdiend...t was prachtig, meid, ik ben je dankbaar voor wat je mij hebt gegeven.
En ik ga je zeker missen, maar dit is het laatste wat ik voor je kan doen.
Rust zacht, Lieve schat van me...
, bedankt voor je fijne kleinzoon.
