Orson en zijn longperikelen
Geplaatst: 04 jul 2008 16:19
Zoals sommige van jullie nog wel weten had Orson afgelopen februari een dubbele longontsteking.
Die keerde weer terug en foto's wezen niets uit maar toch kwam het na een korte periode steeds weer terug.
Hij ging sowieso slechter ,zijn lopen ging achteruit hij nam zienderogen af en verloor veel spierweefsel door zijn steeds terug kerende slechte toestand.
Hij had het vaak benauwd,veel dagen waarop hij koorts had ,geen zin ergens in had en zijn conditie werd al slechter want hij deed weinig tot niets op zijn vrije uitrenrondes.
Uiteraard werd hij behandeld maar het leek wel of niets aansloeg.
De dierenarts besloot hem toen een prednisonkuur te geven waarop Orson in een wandelende vreetschuur veranderde maar nog steed in 1 die het daarbij benauwd had.
Er werd besloten tot het maken van een bronchoscopie alleen kon dat niet direct ivm de medicijnen die hij gebruikte ,inmiddels had hij een tweede kuur prednison gekregen , en moest er worden gewacht tot die volledig waren uitgewerkt.
Daar moesten we nog enkele weken op wachten maar ik was alvast op zoek naar een kliniek gegaan en was in Eerssel uitgekomen mede door ervaringen van forumleden hier
Ik zag daar wel tegenop want het is onder narcose en sowieso Orson en vreemde dierenartsen is geen leuke combi voor beide partijen niet
Maar het ongelofelijke is gebeurd ,wat het nu precies geweest is zullen we waarschijnlijk nooit weten of het nu die laatse kuur geweest is die aangeslagen is maar mijn oude vertrouwde ventje is weer terug.
Het begon enkele weken geleden de ommekeer, terwijl ik met angst en beven zat te wachten op weer een nieuwe terugval, en hoopte dat hij het toch een beetje redelijk zou volhouden tot het bezoek aan Eerssel,ging mijn mannetje opknappen.
Inmiddels is hij al grotendeels de oude ,hij rent en vliegt dat het een lieve lust is ,hij heeft weer de energie van een jonge god en zijn bespiering komt ook weer op gang.
Hij loopt best weer vaak de Vlietlanden rond een wandeling van zo'n 2 uur waarbij hij veel los loopt en op de stukken waar dat niet zo is loopt hij niet meer te sloffen naast me maar ga ik weer razendsnel vooruit aangezien ik hem aan een heupgordel uitlaat
Hij voelt ook weer veel sterker aan en je voelt zijn kracht gewoon terugkeren met als hoogtepunt een paar flinke snauwen naar Rio die sinds zijn ziekte regelmatig op hem reed wat hij dan gelaten toe liet maar nu zette hij weer even de puntjes op de i en Rio terug op zijn plaats die dat zonder problemen accepteerde.
Zijn extreme eetlust is gelukkig ook weer weg en dat heeft in ieder geval tot 1 ding geleid geen gemuts meer met eten
Hij kan best zeikerig zijn met eten en dan dacht ik vaak het komt misschien door zijn gebit ,hij heeft een flinke bovenbeet en vaak kreeg hij dan wat anders geserveerd maar dat is nu definitief over want hij bleek alles te lusten en weg te kunnen krijgen
Net overleg gehad met mijn da en we hebben besloten de scopie te laten vervallen en mocht hij no toch nog last krijgen hoef ik niet te wachten op uitgewerkte medicijnen want hij gebruikt al weken niets meer.
Al met al ben ik heel blij en dankbaar om mijn ventje weer zo te zien en ziet het er naar uit dat hij die nare bacterie toch overwonnen heeft na een nare en voor mijn gevoel lange periode.
Die keerde weer terug en foto's wezen niets uit maar toch kwam het na een korte periode steeds weer terug.
Hij ging sowieso slechter ,zijn lopen ging achteruit hij nam zienderogen af en verloor veel spierweefsel door zijn steeds terug kerende slechte toestand.
Hij had het vaak benauwd,veel dagen waarop hij koorts had ,geen zin ergens in had en zijn conditie werd al slechter want hij deed weinig tot niets op zijn vrije uitrenrondes.
Uiteraard werd hij behandeld maar het leek wel of niets aansloeg.
De dierenarts besloot hem toen een prednisonkuur te geven waarop Orson in een wandelende vreetschuur veranderde maar nog steed in 1 die het daarbij benauwd had.
Er werd besloten tot het maken van een bronchoscopie alleen kon dat niet direct ivm de medicijnen die hij gebruikte ,inmiddels had hij een tweede kuur prednison gekregen , en moest er worden gewacht tot die volledig waren uitgewerkt.
Daar moesten we nog enkele weken op wachten maar ik was alvast op zoek naar een kliniek gegaan en was in Eerssel uitgekomen mede door ervaringen van forumleden hier
Ik zag daar wel tegenop want het is onder narcose en sowieso Orson en vreemde dierenartsen is geen leuke combi voor beide partijen niet
Maar het ongelofelijke is gebeurd ,wat het nu precies geweest is zullen we waarschijnlijk nooit weten of het nu die laatse kuur geweest is die aangeslagen is maar mijn oude vertrouwde ventje is weer terug.
Het begon enkele weken geleden de ommekeer, terwijl ik met angst en beven zat te wachten op weer een nieuwe terugval, en hoopte dat hij het toch een beetje redelijk zou volhouden tot het bezoek aan Eerssel,ging mijn mannetje opknappen.
Inmiddels is hij al grotendeels de oude ,hij rent en vliegt dat het een lieve lust is ,hij heeft weer de energie van een jonge god en zijn bespiering komt ook weer op gang.
Hij loopt best weer vaak de Vlietlanden rond een wandeling van zo'n 2 uur waarbij hij veel los loopt en op de stukken waar dat niet zo is loopt hij niet meer te sloffen naast me maar ga ik weer razendsnel vooruit aangezien ik hem aan een heupgordel uitlaat
Hij voelt ook weer veel sterker aan en je voelt zijn kracht gewoon terugkeren met als hoogtepunt een paar flinke snauwen naar Rio die sinds zijn ziekte regelmatig op hem reed wat hij dan gelaten toe liet maar nu zette hij weer even de puntjes op de i en Rio terug op zijn plaats die dat zonder problemen accepteerde.
Zijn extreme eetlust is gelukkig ook weer weg en dat heeft in ieder geval tot 1 ding geleid geen gemuts meer met eten
Hij kan best zeikerig zijn met eten en dan dacht ik vaak het komt misschien door zijn gebit ,hij heeft een flinke bovenbeet en vaak kreeg hij dan wat anders geserveerd maar dat is nu definitief over want hij bleek alles te lusten en weg te kunnen krijgen
Net overleg gehad met mijn da en we hebben besloten de scopie te laten vervallen en mocht hij no toch nog last krijgen hoef ik niet te wachten op uitgewerkte medicijnen want hij gebruikt al weken niets meer.
Al met al ben ik heel blij en dankbaar om mijn ventje weer zo te zien en ziet het er naar uit dat hij die nare bacterie toch overwonnen heeft na een nare en voor mijn gevoel lange periode.
,maar dat het zo lang en ernstig kon zijn had ik me toch niet kunnen voorstellen
.