Het HondenForum

Zwaar.....nog steeds heb ik het heel zwaar met het laten inslapen van Alano. Iedere dag huil ik wel een keer om die hond, de ene keer een paar tranen de andere keer zo erg dat mijn gezicht er zeer van doet

Ik wist wel dat ik het er moeilijk mee ging krijgen maar zo erg....nee dat had ik niet verwacht. Heb het ook bij nog geen ene hond zo vreselijk erg gehad. Wellicht omdat ik een keuze moest maken die ik never nooit meer hoop te hoeven maken. Het schuldgevoel dat zou slijten volgens sommige mensen is er nog, nog steeds en op sommige dagen heel erg.

Slijten ja, dat zal het heus wel doen op den duur maar volgens mij heb ik er héél lang voor nodig
Ik kan er gewoon niet over uit dat hij er niet meer is, hij was zo aanwezig en bijna mijn hele leven stond in het teken van Alano, volgens een 'vriendin' van mij soms zo erg dat het niet echt normaal was. Dat kan ik weet het niet wel weet ik dat ik voor mijn gevoel de verkeerde keuze heb gemaakt maar daar heb ik me bij neergelegd ik krijg hem toch niet meer terug. Maar oh wat mis ik dat etterbakje toch verschrikkelijk...

Ik voel met je mee, sterkte meisje

Ach meis toch
Op een gegeven moment heb je ineens door dat je een dag niet gehuild heb alleen staat daar geen tijdsduur voor wanneer dat zou moeten zijn.

dikke knuffel Bri

Ach, ik zit je stukje te lezen en de tranen springen echt in mijn ogen!
Ik heb echt met je te doen meis.

Maar je moet geen schuldgevoel hebben.
Je hebt gedaan wat je moest doen.

Ik heb een paar jaar geleden (pff tijd gaat snel) mijn hondje in moeten laten slapen, en ik heb het ook moeilijk als ik eraan denk! En dat zal ook altijd zo blijven! Maar je weet dat je er goed voor bent geweest.

Heel veel sterkte meis!

Ach Bri... wat een verdriet om je prachtkerel...

Sterkte, moeilijk hoor...

Sterkte.

Ik voel met je mee. Het is ook de ergste keuze die je voor je kunt hebben in dit leven.
Je hebt je kerel pijn en leed willen besparen, en hem daarvoor laten gaan. Dat is de ultieme daad van liefde, ook al doet het zo verdomd veel pijn. Ik weet 10000% zeker dat Alano jou dat nooit kwalijk zal nemen, ook al voel je je schuldig.


Alle woorden lijken zo leeg, maar ik wens je sterkte. Vrachtladingen vol.

Maylala schreef:Ik voel met je mee. Het is ook de ergste keuze die je voor je kunt hebben in dit leven.
Je hebt je kerel pijn en leed willen besparen, en hem daarvoor laten gaan. Dat is de ultieme daad van liefde, ook al doet het zo verdomd veel pijn. Ik weet 10000% zeker dat Alano jou dat nooit kwalijk zal nemen, ook al voel je je schuldig.


Alle woorden lijken zo leeg, maar ik wens je sterkte. Vrachtladingen vol.

Heel mooi geschreven en , oh zo waar ! Sterkte !

Je hebt het goed gedaan meis, het was een verdomd moeilijke keuze maar gemaakt uit liefde voor Alano. Dikke

Het verdriet zal er altijd zijn,maar er komt een dag dat je het een plekje kan geven

Sterkte meis...

Dat je nog zoveel verdriet hebt is heel normaal, het is ook nog maar zo kort geleden. Sterkte...

Sterkte meid...het gevoel komt ooit wel goed...alleen duurt het soms wat te lang...

het slijt bri, maar neem je tijd ervoor. Voel je vooral niet schuldig, dat helpt je al helemaal niet. Je hebt het uit liefde voor hem gedaan.

Oh Bri ik weet zó goed hoe je je voelt. Het kost allemaal gewoon veel tijd, neem die tijd. Al voel je je schuldig je hebt gedaan wat het beste was voor hem, het slijt echt wel.

Sterkte Bri en je hebt het goed gedaan dat zou je ventje ook vast en zeker gezegd hebben als hij praten kon

Maylala schreef:Ik voel met je mee. Het is ook de ergste keuze die je voor je kunt hebben in dit leven.
Je hebt je kerel pijn en leed willen besparen, en hem daarvoor laten gaan. Dat is de ultieme daad van liefde, ook al doet het zo verdomd veel pijn. Ik weet 10000% zeker dat Alano jou dat nooit kwalijk zal nemen, ook al voel je je schuldig.


Alle woorden lijken zo leeg, maar ik wens je sterkte. Vrachtladingen vol.

Ik zou het iet beter kunnen verwoorden dan wat hierboven staat.

Veel sterkte.

Brigitte ik weet precies hoe jij je voelt.Ik voel mij denk ik precies hetzelfde.Timber is ook al bijna 3 maanden bij mij weg en ik voel me heel leeg en eenzaam zonder mijn maatje.Er staat geen tijd voor,het neemt zoveel tijd als het neemt.Ik denk ook niet dat het echt slijt,je leert er mee om gaan en geeft het een beetje een plekje.Ik kan alleen maar zeggen" kop op en heel veel sterkte"!!

Sterkte Bri, het is ook nog maar zo kort geleden.

Och meissie...heel veel sterkte..
Ik leef met je mee , het is ook nog zo kort geleden...en weet je onze chakka hebben we in maart verleden jaar moeten laten gaan en ik mis haar nogsteeds en huil ook nog heel vaak om haar.....
Een extra kroel van Bob voor jou!!!

Ik voel gewoon je verdriet bij het lezen van je stukje. Ik herken het zo goed. Mijn Boy* is volgende week een jaar bij me weg en ik mis hem nog steeds verschrikkelijk en huil nog vaak om hem.
Maar je moet verder, hoe moeilijk het ook is.
Neem je tijd, het is echt een heel rouwproces wat je door moet...

Heel veel sterkte...

Alsnog veel sterkte....

Ik voel je verdriet aan deze kant van het scherm.
Al heb ik (nog) geen hond. Ik heb dit ook meegemaakt met mijn andere dieren en het is verschrikkelijk moeilijk om de beslissing te moeten nemen, maar heel diep in je hart weet je dat het het beste is voor het dier. Heb daar geen schuldgevoel over. Ik ken het verhaal niet, maar je hebt m waarschijnlijk moeten verlossen van de pijn.
Natuurlijk mis je m. Dat is ook niet zo gek. Tenslotte wil je het liefst dat een dier je hele leven bij je blijft en je zo'n beslissing nooit hoeft te maken.
Maar helaas loopt het in real life bijna nooit zoals je hoopt.....