Dag Gingie, dag schatje.....
Geplaatst: 25 jun 2008 15:05
Het is bijna vier jaar geleden dat ik een advertentie zag staan van een allerliefst en oerlelijk hondje. Klein koppie, grote oren. Eigenlijk zo lelijk dat je er mooi van werd.
We mochten kennis met je maken en zouden je nieuwe baasjes worden, maar je vrouwtje van die tijd besloot toch om je te houden, ze kon geen afstand van je doen. Ik snapte haar wel.
Wij zochten verder niet meer naar een hondje, jij kwam op ons pad en het was goed zo.
Vier weken later kregen we telefoon van je vrouwtje dat ze de knoop had doorgehakt en je toch wilde herplaatsen, je konn iet overweg met haar kleine kindje en zij kon dit niet langer combineren.
Diezelfde avond hebben we je opgehaald om je nooit meer te laten gaan.
Je was niet gemakkelijk, je was nerveus en verwend. Soms zagen ook wij het niet meer met je zitten en zijn we uiteindelijk bij een hondentherapeut beland die ons de juiste weg wees om jou wat te heropvoeden. Vrienden van ons hielpen daarbij een handje en we gingen op cursus samen met je grote vriend.
Weet je nog lieverd, wat kon je daar als kleinste hondje de boel bij elkaar keffen en wat moest iedereen lachen toen je de show stal door rondjes in het veld te blijven rennen en mij daarbij enorm voor schut zette. Je bleef langs me heen hollen en als je had kunnen praten had je gezegd “toedeledokie… lekker puh”, je stak nog net je tong niet uit. Tijdens de aangelijnde oefeningen hield je je vast aan je grote vriend, hij moest wel strak in de gaten gehouden worden, zo niet… dan gaf jij dat wel even aan. Je grote vriend zal waarschijnlijk snel naar je toe komen lieverd, want ook hij is ongeneeslijk ziek.
Toch heb je veel geleerd en hoewel je nooit een rustig hondje bent geworden, een stuiterbal bleef bij welk geluid dan ook, waren wij dik tevreden met de resultaten die we geboekt hadden.
Je had al snel je plek gevonden in onze harten, je werd mijn grote vriendin.
Je vrouwtje was je alles…. Bij mij zocht je de veiligheid en wanneer ik zei dat het goed was, accepteerde je alles. Je vertrouwde me blindelings net zoals ik vertrouwen in jou had.
Vorige week hebben we nog vreselijk om je gelachen toen je op het veld niet meer te zien was in het hoge gras. Alleen je oortjes zagen we omhoog wippen, maar je balletje vond je steeds en je kwam hem dapper rennend door het hoge gras, heel erg blij, naar ons toebrengen.
Wie had toen kunnen denken dat je er zo snel niet meer zou zijn?
Vrijdagnacht om 1 uur was de laatste wandeling die je met het baasje deed. Er was toen niets aan de hand met je. Zaterdagmorgen toen het baasje je uit wilde laten, kwam je niet uit je mandje… Toen het baasje je oppakte en op je pootjes zette, zakte je er doorheen. In eerste instantie dachten we dat je iets aan je pootje had waardoor je niet kon steunen, ik heb je naar buiten getild om je plas te doen, maar dat bleef uit.
Een hersenbloeding flitste door me heen, maar ik zag je staartje nog zwiepen, dus dat was het niet.
Het hele weekend zijn we met je bezig geweest bij de dierenarts. Je werd behandeld voor een hernia, maar je kreeg steeds meer uitval in je achterlijfje. Je staartje deed het niet meer, plassen en poepen kon je niet zelfstandig, dat gebeurde kunstmatig bij de dierenarts.
We hebben aangevoeld dat dit niet goed zou komen, maar het ging zo snel. Zondagavond zijn we nog weer naar de dierenarts gegaan om je blaas leeg te maken, het was zo pijnlijk voor je. Je hebt ons zelfs gebeten, iets wat je nooit in je hoofd zou halen.
De laatste twee nachten sliep je naast me, in al jouw veiligheid, ik kon je niet alleen laten want je raakte in paniek. Wat ben ik blij dat ik je die bescherming en veiligheid nog heb kunnen bieden, want het was het laatste wat ik voor je kon doen.
Maandagochtend konden we eindelijk naar onze eigen dierenarts, met toch in het achterhoofd nog wat hoop. Helaas… Zij zag meteen dat je niet meer geholpen kon worden, je reageerde niet op de diepste pijnprikkel waardoor je nooit meer zou kunnen genezen. Je zenuwbanen waren onherstelbaar beschadigd vanaf de eerste minuut.
In mijn armen ben je in slaap gevallen, heel rustig en tevreden. Niet meer het bolle ruggetje wat je de laatste dag had om jezelf te ontlasten van pijn.
In je eigen vertrouwde mandje hebben we je samen met de kinderen naar het crematorium gebracht, ons laatste ritje samen, maar nu zonder angst. Je lag zo mooi. Vandaag kwam je bij ons terug en zal je voor altijd in een andere vorm weer bij ons zijn.
Lieverd, we vragen ons af “waarom”? Waarom mocht je niet ouder worden dan 4,5 jaar?
We zijn totaal verslagen.
Hittepetit, klein keffertje, grote vriendin, mijn aller-allerliefste, zal je nooit vergeten hoeveel we van je houden?
Slaap zacht lief meiske.
We mochten kennis met je maken en zouden je nieuwe baasjes worden, maar je vrouwtje van die tijd besloot toch om je te houden, ze kon geen afstand van je doen. Ik snapte haar wel.
Wij zochten verder niet meer naar een hondje, jij kwam op ons pad en het was goed zo.
Vier weken later kregen we telefoon van je vrouwtje dat ze de knoop had doorgehakt en je toch wilde herplaatsen, je konn iet overweg met haar kleine kindje en zij kon dit niet langer combineren.
Diezelfde avond hebben we je opgehaald om je nooit meer te laten gaan.
Je was niet gemakkelijk, je was nerveus en verwend. Soms zagen ook wij het niet meer met je zitten en zijn we uiteindelijk bij een hondentherapeut beland die ons de juiste weg wees om jou wat te heropvoeden. Vrienden van ons hielpen daarbij een handje en we gingen op cursus samen met je grote vriend.
Weet je nog lieverd, wat kon je daar als kleinste hondje de boel bij elkaar keffen en wat moest iedereen lachen toen je de show stal door rondjes in het veld te blijven rennen en mij daarbij enorm voor schut zette. Je bleef langs me heen hollen en als je had kunnen praten had je gezegd “toedeledokie… lekker puh”, je stak nog net je tong niet uit. Tijdens de aangelijnde oefeningen hield je je vast aan je grote vriend, hij moest wel strak in de gaten gehouden worden, zo niet… dan gaf jij dat wel even aan. Je grote vriend zal waarschijnlijk snel naar je toe komen lieverd, want ook hij is ongeneeslijk ziek.
Toch heb je veel geleerd en hoewel je nooit een rustig hondje bent geworden, een stuiterbal bleef bij welk geluid dan ook, waren wij dik tevreden met de resultaten die we geboekt hadden.
Je had al snel je plek gevonden in onze harten, je werd mijn grote vriendin.
Je vrouwtje was je alles…. Bij mij zocht je de veiligheid en wanneer ik zei dat het goed was, accepteerde je alles. Je vertrouwde me blindelings net zoals ik vertrouwen in jou had.
Vorige week hebben we nog vreselijk om je gelachen toen je op het veld niet meer te zien was in het hoge gras. Alleen je oortjes zagen we omhoog wippen, maar je balletje vond je steeds en je kwam hem dapper rennend door het hoge gras, heel erg blij, naar ons toebrengen.
Wie had toen kunnen denken dat je er zo snel niet meer zou zijn?
Vrijdagnacht om 1 uur was de laatste wandeling die je met het baasje deed. Er was toen niets aan de hand met je. Zaterdagmorgen toen het baasje je uit wilde laten, kwam je niet uit je mandje… Toen het baasje je oppakte en op je pootjes zette, zakte je er doorheen. In eerste instantie dachten we dat je iets aan je pootje had waardoor je niet kon steunen, ik heb je naar buiten getild om je plas te doen, maar dat bleef uit.
Een hersenbloeding flitste door me heen, maar ik zag je staartje nog zwiepen, dus dat was het niet.
Het hele weekend zijn we met je bezig geweest bij de dierenarts. Je werd behandeld voor een hernia, maar je kreeg steeds meer uitval in je achterlijfje. Je staartje deed het niet meer, plassen en poepen kon je niet zelfstandig, dat gebeurde kunstmatig bij de dierenarts.
We hebben aangevoeld dat dit niet goed zou komen, maar het ging zo snel. Zondagavond zijn we nog weer naar de dierenarts gegaan om je blaas leeg te maken, het was zo pijnlijk voor je. Je hebt ons zelfs gebeten, iets wat je nooit in je hoofd zou halen.
De laatste twee nachten sliep je naast me, in al jouw veiligheid, ik kon je niet alleen laten want je raakte in paniek. Wat ben ik blij dat ik je die bescherming en veiligheid nog heb kunnen bieden, want het was het laatste wat ik voor je kon doen.
Maandagochtend konden we eindelijk naar onze eigen dierenarts, met toch in het achterhoofd nog wat hoop. Helaas… Zij zag meteen dat je niet meer geholpen kon worden, je reageerde niet op de diepste pijnprikkel waardoor je nooit meer zou kunnen genezen. Je zenuwbanen waren onherstelbaar beschadigd vanaf de eerste minuut.
In mijn armen ben je in slaap gevallen, heel rustig en tevreden. Niet meer het bolle ruggetje wat je de laatste dag had om jezelf te ontlasten van pijn.
In je eigen vertrouwde mandje hebben we je samen met de kinderen naar het crematorium gebracht, ons laatste ritje samen, maar nu zonder angst. Je lag zo mooi. Vandaag kwam je bij ons terug en zal je voor altijd in een andere vorm weer bij ons zijn.
Lieverd, we vragen ons af “waarom”? Waarom mocht je niet ouder worden dan 4,5 jaar?
We zijn totaal verslagen.
Hittepetit, klein keffertje, grote vriendin, mijn aller-allerliefste, zal je nooit vergeten hoeveel we van je houden?
Slaap zacht lief meiske.
met het verlies en de plotselinge stilte....