Het HondenForum

Gisteren met mijn 1-jarig hond naar de dierenarts gegaan.
De laatste 3 weken hoorde ik iedere keer een ""knak" wanneer ze ging zitten. Verder niets raars aan haar gemerkt.

De dierenarts heeft geconstateerd dat er sprake is van slijtage van het het heupgewrichten. Ben er dus echt goed ziek van (gisteren letterlijk en figuurlijk).

Onze dierenarts wist eigenlijk alleen te vertellen dat ik geen apporteerspelletjes meer mag doen. Verder was ik zo geschrokken dat ik eigenlijk niets meer heb gevraagd. Nu vraagt iedereen mij vanalles;
HOe komt dat?? Hoe lang duurt het voordat ze niets meer kan? Is er niets aan te doen?? Zijn er geen medicijnen voor? Enzovoorts.

Ik kan dus alleen maar antwoorden: Ik weet het echt niet....

Maandag maak ik even een lijstje en bel dan naar de dierenarts om even duidelijkheid te krijgen.
Is er iemand van jullie die hier ervaring mee heeft en mij kan vertellen dat het allemaal weer over gaat??!! (dat zal wel niet maar ik vind dit echt vreselijk)

groetjes Annemieke

ik denk dat de beste stap is, gaan naar een specialist en hd foto's laten maken, dat schept meer duidelijkheid

Bedankt,
De dierenarts stelde ook voor om foto's te maken.
Ik zag hier echter de meerwaarde niet van in. Als ze last heeft van heupslijtage kun je alleen maar zien in welk stadium het is, het gaat er niet van over; Dacht ik en zei ik dus ook.

Kan het zijn dat een specialist mogelijk iets anders constateert dan?? Je mag toch eigenlijk van een dierenarts wel verwachten dat hij uitlegt wat voor mijn hond het beste is. ER gingen al niet zulke goede berichten over hem in de rondte maar ik zal deze niet positief beinvloeden op deze manier.

Misschien een beetje een raar vraagje;

Is het gek dat ik denk dat mijn hondje niet lang meer te leven heeft wanneer het hier last van heeft??
Ik ben hier namelijk heel erg bang voor, misschien totaal overbodig maar ik dacht wanneer het beesjte nog maar een jaar is zal het waarschijnlijk wel heel snel achteruit gaan.

AnnemiekeenCato schreef:Misschien een beetje een raar vraagje;

Is het gek dat ik denk dat mijn hondje niet lang meer te leven heeft wanneer het hier last van heeft??
Ik ben hier namelijk heel erg bang voor, misschien totaal overbodig maar ik dacht wanneer het beesjte nog maar een jaar is zal het waarschijnlijk wel heel snel achteruit gaan.

Ik heb een bouvier gehad, Laika.
Die is ruim 12 jaar geworden met fikse artrose en HD.
Dus niet meteen het ergste denken.

Mijn grote Poedel werd met 10 maanden 'opgegeven'. In plaats van heupen benoemde de DA hetgeen hij op de foto zag met karrewielen...

De bezochte specialist zag er ook weinig andere heil in dan haar te laten gaan en eventueel een keer een spiersnede te doen om kop en kom wat meer ruimte te geven. Voor een operatie als bekkenkanteling was er al teveel botwoekering. Een heupprothese zag ik niet zitten en voor een heupkopresectie was ze net iets te zwaar.

Al met al is deze hond 15 jaar geworden en heeft op 10-jarige leeftijd die spiersnede gehad. groot voordeel was haar relatief geringe gewicht, tot 20 kilo kun je rotte heupen hebben maar er in de praktijk niet veel last van tonen.

Dus je moet je niet meteen vreselijke zorgen maken maar wel alles onderzoeken wat er kan, niet kan en welke wegen er nog te bewandelen zijn.

Wat voor hond heb je?

Ik kan heel goed begrijpen hoe je je voelt hoor!

2 jaar geleden werd bij Missy lpc en artrose geconstateerd in beide ellebogen ze was toen 5. Voor een second opinion bij crama geweest en die bevestigde de diagnose (er waren al eerder foto's gemaakt)maar vermeldde er ook bij dat ze hiermee best oud kon worden Toch stortte op dat moment mijn wereld een beetje in.

Ik was gewend om regelmatig met beide honden te gaan fietsen en tot die ene keer dat ze ineens niet verder kon had ik nooit iets gemerkt, daar voelde ik me nog schuldig om ook, dat ik het misschien had kunnen voorkomen.

De eerste tijd toen ik het wist keek ik voortdurend naar haar hoe ze liep, of ze niet mank liep en of ze misschien pijn had, Ik werd er zelf wanhopig van. Dat heeft een hele tijd geduurd hoor, Na een jaar keeg ze ook nog een peesblessure in haar rechter elleboog toen zag ik het helemaal niet meer zitten, ik vond het zo vreselijk voor mijn meisje.

Inmiddels zijn we bijna 2 jaar verder en ze heeft af en toe best last maar het gaat soms ook een hele tijd goed. Ik ga niet meer naar de duinen want dat is funest voor die pootjes en met stokken en ballen dat is verleden tijd maar verder wandelen we best veel en in de polder kan ze heerlijk haar gang gaan en als ze een keer wat meer last heeft krijgt ze een pijnstiller maar eigenlijk niet eens vaak.

Zo langzamerhand zijn we allemaal aan de situatie gewend geraakt maar ik kan me heel goed voorstellen wat het voor je betekent om met zoiets geconfronteerd te worden en jouw hond is nog maar 1 jaar. Ik zou ook foto´s laten maken want zelfs als uit die foto´s hetzelfde zou blijken heb je in ieder geval zekerheid.

Ik wens jou en je hond heel veel sterkte.

Wil

de drentjes schreef:Ik kan heel goed begrijpen hoe je je voelt hoor!

2 jaar geleden werd bij Missy lpc en artrose geconstateerd in beide ellebogen ze was toen 5. Voor een second opinion bij crama geweest en die bevestigde de diagnose (er waren al eerder foto's gemaakt)maar vermeldde er ook bij dat ze hiermee best oud kon worden Toch stortte op dat moment mijn wereld een beetje in.

Ik was gewend om regelmatig met beide honden te gaan fietsen en tot die ene keer dat ze ineens niet verder kon had ik nooit iets gemerkt, daar voelde ik me nog schuldig om ook, dat ik het misschien had kunnen voorkomen.

De eerste tijd toen ik het wist keek ik voortdurend naar haar hoe ze liep, of ze niet mank liep en of ze misschien pijn had, Ik werd er zelf wanhopig van. Dat heeft een hele tijd geduurd hoor, Na een jaar keeg ze ook nog een peesblessure in haar rechter elleboog toen zag ik het helemaal niet meer zitten, ik vond het zo vreselijk voor mijn meisje.

Inmiddels zijn we bijna 2 jaar verder en ze heeft af en toe best last maar het gaat soms ook een hele tijd goed. Ik ga niet meer naar de duinen want dat is funest voor die pootjes en met stokken en ballen dat is verleden tijd maar verder wandelen we best veel en in de polder kan ze heerlijk haar gang gaan en als ze een keer wat meer last heeft krijgt ze een pijnstiller maar eigenlijk niet eens vaak.

Zo langzamerhand zijn we allemaal aan de situatie gewend geraakt maar ik kan me heel goed voorstellen wat het voor je betekent om met zoiets geconfronteerd te worden en jouw hond is nog maar 1 jaar. Ik zou ook foto´s laten maken want zelfs als uit die foto´s hetzelfde zou blijken heb je in ieder geval zekerheid.

Ik wens jou en je hond heel veel sterkte.

Wil

heb ik een vraag aan jou, hoefde zij niet geopereerd te worden aan de lpc? bij dewi is dat ook gekonstateert in haar voorpoot en zij moest volgens de orthopeed direct geopereerd worden.
ben benieuwd hoe dat bij jou is gegaan.

AnnemiekeenCato schreef:Bedankt,
De dierenarts stelde ook voor om foto's te maken.
Ik zag hier echter de meerwaarde niet van in. Als ze last heeft van heupslijtage kun je alleen maar zien in welk stadium het is, het gaat er niet van over; Dacht ik en zei ik dus ook.

Kan het zijn dat een specialist mogelijk iets anders constateert dan?? Je mag toch eigenlijk van een dierenarts wel verwachten dat hij uitlegt wat voor mijn hond het beste is. ER gingen al niet zulke goede berichten over hem in de rondte maar ik zal deze niet positief beinvloeden op deze manier.

ik vind gewoon, dat een Da op het oog niks kan zeggen, over hoe en wat met gewrichten/heupen enz.

ik zie wel degelijk de meerwaarde in van foto's, zeker bij een specialist, dan weet je wat er aan de hand is, in hoeverre het is en dan kun je daar gerichte vragen over stellen.

Ik zou mezelf echt niet blind willen staren op een conclusie die niet gebaseerd is op gemaakte foto's.
Een dierenarts kan zo veel concluderen, en kan er zonder x-ray visie in zijn ogen ook naast zitten voor wat betreft zijn diagnose.
In jouw geval zou ik dus zeker naar een specialist gaan om hd-foto's te laten maken. Dan weet je ook de ernst van de hd (als die er inderdaad blijkt te zijn) en kun je veel beter een plan van aanpak maken dan nu.
Ik vind het nu wel heel erg natte vingerwerk.

De ene hond, wordt 15 zonder heupen, en een ander met minder slechte hupen wordt veel minder oud
dat hangt van zoveel factoren af.
Ik ben met Baco nu bezig om te kijken of accupunctuur, gaat werken, en dan als dat wel zo is dan overwegen we goud accupunctuur, zodat hij in ieder geval van de pijnstillers af kan- Want daar kan hij slecht tegen .

Je kunt nog een heel eind komen met pijn bestrijding, voedings supplementen enz. niet gleijk wanhopen hoor.

Voordeel (voor zover je erover kun spreken in dit geval) is dat ze het altijd gehad heeft waarschijnlijk, en ook niet weet hoe het is om te leven zonder dit,
geef het een kans,

Een foto geeft een beter beeld hoe het gesteld is met de heupen, dat zou ik dus eerst laten doen.
Nika heeft HD. Geconstateerd op bijna 3-jarige leeftijd en achteraf was me inderdaad opgevallen dat ze altijd "knakte". Ze is nu bijna 9 en het gaat momenteel gewoon goed. Spieren zo optimaal mogelijk houden doet al een heleboel.

Bedankt voor de reacties, ik zie het nu allemaal wat positiever in. Vooral nu ik lees over leeftijden van 10 jaar enzo. Dat lijkt mij ook wel wat.

Ik herken het ook dat je nu veel meer gaat letten op het loopje, de manier waarop ze gaat zitten; "Deed ze dat altijd al zo??"

Ga van de week meteen informatie inwinnen bij een specialist.
Hopen dat het allemaal meevalt en dat mijn meissie ook gewoon redelijk onbezorgt 10 jaar kan worden.

Ik heb trouwens een kruising tussen een duitse staander met een boxer/doberman van 24 kilo.

HIer helaas ook ervaring met HD. Boris heb ik gekregen op 3.5 jarige leeftijd en iets later kwamen we erachter dat hij dus een behoorlijke afwijking in de heupen had. Omdat wij zekerheid wilden hebben hebben we toen foto's laten maken. Daar kwam uit dat één heup bagger was en de ander was prefect, maar doordat hij een verkeerde stand had aangenomen had hij last van bijde poten (loopt op zijn tenen).

Hier geen operatie laten doen. Hij was nog erger hyper dan een stuiterbal en dus durfde de DA geen operatie te doen omdat het voor ruim 80% zeker was dat hij niet rustig gehouden kon worden en dus alles zou verknallen.

We hebben 2 jaar lang "geklooid" om de goede medicijnen te vinden. Heb op een gegeven moment op het punt gestaan om hem in te laten slapen. Een hond die zo graag wat wilde doen, maar die nog geeneens 10 minuten kon lopen en dan al zoveel pijn had was gewoon niet om aan te zien.
Toen eindelijk de goede medicatie en verhouding gevonden en inmiddels is hij 8.5 jaar en gaat hij redelijk!

Ik ben net bij een andere dierenarts geweest en mijn dag is helemaal goed !!!!

Het schijnt dat de heupjes van Cato helemaal goed zijn!!!!!!

Cato is nu 13 maanden en de kraakbeen flapjes rond haar heupen zijn nog niet "verbot". Doordat zij nu een beetje schijnzwanger is zorgen de hormonen ervoor dat alles wat slapper is. Wanneer Catotje nu gaat zitten klappen die flappen om waardoor de de "plop" hoort.
Ze is nu op de foto geweest en daar was geen bijzonderheid op te zien.

Heb nu dus meteen maar besloten om mijn eigen dierenarts vaarwel te zeggen!!

Er ligt er nu eentje voor pampus in de bench maar ik heb het er allemaal voor over. Gelukkig kan ik dus gewoon de behendigheid en de jachttraining die ik graag wilde gaan doen, met haar doen!!! Een hele opluchting.

Heel erg bedankt voor de informatie van jullie allen

Wat een verhaal Annemieke!

Fijn dat de foto's heel wat positiever nieuws geven dan wat jouw eigen (lees: voormalige ) DA heeft gezegd. Dat die arts zo'n diagnose durft te stellen zeg :N:

Gelukkig ben je voor een second opinion gegaan en heb je daar foto's laten maken. Zo zie je maar weer, dat een diagnose gesteld op puur de informatie die een DA hoort (en niet gebaseerd op foto's) niet veel waarde hoeft te hebben.
Ik ben heel blij voor je!

ik ben heel blij voor je

Gelukkig maar!

Je kon vandaag al bij een specialist trecht? Of bij de DA van de andere hoek die jouw verhaal aangehoord heeft en zijn reactie daarop aangepast heeft?

Sorry dat ik de feestvreugde even temper. Misschien heb je de foto's meegekregen en kun je daar toch maar een specialist naar laten kijken?

heb ik een vraag aan jou, hoefde zij niet geopereerd te worden aan de lpc? bij dewi is dat ook gekonstateert in haar voorpoot en zij moest volgens de orthopeed direct geopereerd worden.
ben benieuwd hoe dat bij jou is gegaan.

(sorry voor de late reactie )

Missy is niet geopereerd. De orthopeed zei dat de lpc niet het ergste was maar de arthrose die zich in de gewrichten gevormd had. Dat schijn je wel af te kunnen krabben of zoiets maar dan beschadig je het bot weer en dan komt er toch weer arthrose op. (Ik vertel het een beetje knullig maar het is al weer zo lang geleden dat ik me het hele verhaal niet meer precies herinner).
Als we het geweten hadden voordat ze een jaar oud was had zou ze er wel aan geopereerd zijn.
maar we hebben spijtig genoeg nooit iets aan haar gezien en dat kwam volgens Crama dat het in beide voorpoten zat (ze liep zgn sYnchroon mank)

Gelukkig maar. Voor jou en zeker voor je hondje
dat moest ik ook nog even kwijt

Rosita Compagner schreef:Je kon vandaag al bij een specialist trecht? Of bij de DA van de andere hoek die jouw verhaal aangehoord heeft en zijn reactie daarop aangepast heeft?

Sorry dat ik de feestvreugde even temper. Misschien heb je de foto's meegekregen en kun je daar toch maar een specialist naar laten kijken?

Beetje late reactie, maar ik ben vrijdag naar mijn eigen dierenarts geweest en maandag naar een ander, gespecialiseerd in orthopedie. Zij heeft samen met nog een DA de foto's bekeken en echt helemaal niets vreemds geconstateerd. Ik werk bij de politie en zelfs onze diensthonden gaan daar naar toe. Ik mag er van uit gaan dat zij niet naar een of andere veearts op de hoek gaan. (ik deed dat trouwens wel)

Maar dit vertrouwde ik volkomen. Maar wel bedankt voor het meedenken

Wat een opluchting