het is je niet gegund...
Lekker spelen is wat je wil,
lekker met je broer,
je leventje is eigenlijk nog zo pril,
maar samen met Hector voel je je erg stoer.
Hector als jouw bewaker,
jij kon altijd tegen hem aankruipen,
en als je wakker werd was je direct weer een praatjesmaker,
maar Hector zal je nooit laten verzuipen.
Dikke vrienden zijn jullie samen,
hoe lief en schattig jullie konden zijn,
jullie waren vaak boevendingen aan het beramen,
samen op pad groot en klein.
Maar helaas kwam de dag,
de dag dat er foto's werden gemaakt,
dat was op een donkere woensdag,
het nieuws wat ons in het hart raakt.
"Sorry maar zijn heupen zijn slecht,
maar als huishond kan hij wel verder,
als werkhond doe je hem geen recht,
plaats hem samen met een andere herder."
Ik moet jou weggeven aan een andere baas,
je liet nooit wat merken aan niemand niet,
of ben je gewoon een vechtersbaas,
mens wat heb ik een verdriet...
Ik ga gewoon voor een second opinion,
kijken wat die er van zegt,
misschien dat de eerste arts wat verzon,
dat het eigenlijk beter is of toch misschien erg slecht.
"Deze heupen zijn al zo slecht,
een huishond kan hij nooit worden,
je doet hem geen recht,
om hem zo te laten gewaarworden.
Hij heeft 2 opties om tussen te kiezen,
een kunstheup voor deze jonge hond,
of hem te moeten verliezen,
ik zou het zeggen als er een andere keuze bestond"
Dus wij gingen voor optie 1,
een kunstheup gaat het worden,
het is de beste optie alleen,
het is een dure beslissing geworden.
We maakten voor 17 maart een afspraak,
om te kijken naar zijn rug en ellebogen,
dat de die goed moet zijn is wel een hoofdzaak,
dan hebben we alle opties netjes afgewogen.
1 dag voor de afspraak was zo dubbel voor jouw,
lekker rennen in een mega bos en wei,
het weer was nat en grauw,
en toch voelde jij iets dichtbij...
De ochtend van 17 maart waar vond ik jouw,
je was stiekem in bed gekropen,
dicht tegen mij aan alsof je iets zeggen wou,
het deed mij zoveel pijn en ik deed nog harder hopen.
Hopen op een positieve uitslag,
dat hebben we wel verdient,
de minuten kropen voorbij als een veldslag,
je bent en blijft mijn grote vriend.
We gingen nog lekker wandelen,
heerlijk rennen in het bos,
met je broer over een stok onderhandelen,
al was jij telkens weer de klos.
Ik heb nog 2 filmpjes van je gemaakt,
zoals je was lekker vrolijk en vrij,
je hebt je echt vermaakt,
je geeft zoveel vrolijkheid aan mij.
Toen kwam het moment dat het gebeuren ging,
je was nog zo vrolijk en blij,
wat ben je toch ook een lekkerding,
al kwam de donderwolk dichtbij.
De spuit werd in je pootje gezet,
laatste keer dat je mij aankeek,
je zakte in elkaar als een raket,
terwijl ik rustig tegen je spreek.
Eerst van je rug,
werd de foto genomen
het zag er goed uit,
gaat het dan toch goedkomen?
Toen waren je ellebogen aan de beurt,
het was zo lang stil,
ik werd in de ellende meegesleurd,
ik zag als leek al het verschil.
"Zijn ellebogen zijn ook niet alles,
kommen zijn niet mooi,
daar zie ik een vergroeing,
het is een verschrikkelijke zooi"
En daar zakte de grond onder mijn voeten,
al had ik mij er op voorbereid,
nou al er wel iets moeten,
wat een innerlijke strijd.
"Als je menselijk ben dan laat je hem gaan,"
zei de dokter na een lange moment,
wat een verdriet die ik niet kan verslaan,
dat je het moment herkent.
Het moment dat gaat aanbreken,
de spuit komt eraan,
ik doe tegen jouw spreken,
"je hebt je best gedaan"
"je hebt niet veel laten merken,
behalve de laatste tijd,
je deed wat minder hard werken,
je raakte je eigen een beetje kwijt"
"lieve jongen we houden zoveel van jouw,
we gaan je enorm missen,
1 ding ben je altijd geweest en dat is enorm trouw,
sorry dat we dit moeten beslissen"
We haalde Hector er bij,
de zielen die van je houden,
zijn allemaal dichtbij,
we hebben gedaan wat we wouden.
De spuit werd gezet,
het ging zo snel,
als een klein pincet,
zoals je daar ligt lijk je wel een model.
Om 10:46 stopte je hart,
Hector wist niet wat hij moest doen,
hij was ontzettend verward,
maar gaf ons toch een zoen.
Wij hebben je geaaid en geknuffeld,
zolang als we konden,
we hebben het afscheid lang uitgesteld,
maar dat heelde niet de wonden...
"Lieve Ra'Zac we missen je zo,
de dag dat we je haalde,
was zo een mooi cadeau,
dat ik er meteen van straalde"
"Hector doet je ook enorm missen,
hij keek al in het lege hok,
want ik deed mij vergissen,
dat ik zonder Ra'Zac vertrok"
"Je leven was zo kort,
sinds die ene dag,
is ons leven ingestort,
wat een verschrikkelijk uitslag"
"Dikke kus van ons allemaal,
we denken veel aan jouw,
je bent en blijft heel speciaal,
de koning waar ik van hou"
Ra'Zac
30 juni 2007 - 17 maart 2008
10:46 uur stopte je hart met kloppen...
