Het HondenForum

vraagje....als er in een nest van 8 a 9 puppen 1 pup voorkomt met zeer zware epileptie (en dan heb ik het over inslapen voordat deze pup een jaar geworden is) bij een ras waar niet heel veel epileptie voorkomt (de MH) tenminste niet bij deze varieteit, wel bij de andere varieteiten, helaas.
- zou je dan als fokker met andere puppen uit dat nest nog verder fokken?
- zou je dan dezelfde combinatie (alleen met gebruik van een nestbroer van de vader, maar op papier dus wel hetzelfde bloed) nogmaals maken? (letwel, dit dus na constatering epileptie en na het inslapen van die pup)
- zou je als pupkoper van die bewuste pup in volledig vertrouwen een pup nemen uit de volgende combinatie? (dus zelfde teef en als reu een nestbroer van de reu van de eerste combinatie)

crutz schreef:vraagje....als er in een nest van 8 a 9 puppen 1 pup voorkomt met zeer zware epileptie (en dan heb ik het over inslapen voordat deze pup een jaar geworden is) bij een ras waar niet heel veel epileptie voorkomt (de MH) tenminste niet bij deze varieteit, wel bij de andere varieteiten, helaas.
- zou je dan als fokker met andere puppen uit dat nest nog verder fokken?

Nee, in een ras als de MH niet waar de populatie redelijk groot van is en waar het haast niet voorkomt.
In een heel klein ras zou ik het overwegen als het echt een waardevolle hond is. En als je dus weinig keus hebt en er komt meer epi voor. Wel zou ik de hond dan beschouwen als een drager en hier ook open en eerlijk over zijn.
Epilepsie is wel iets waar ik héél voorzichtig mee zou zijn dus ik zou echt niet zomaar met een nestgenoot gaan fokken.
Ik zou er zowieso heel lang over na moeten denken en wachten tot de honden uit het nest en de ouders bv wat ouder zijn om te beslissen of ik er mee ga fokken of niet. Maar dat doe ik zowieso.

- zou je dan dezelfde combinatie (alleen met gebruik van een nestbroer van de vader, maar op papier dus wel hetzelfde bloed) nogmaals maken? (letwel, dit dus na constatering epileptie en na het inslapen van die pup)

Absoluut niet!

- zou je als pupkoper van die bewuste pup in volledig vertrouwen een pup nemen uit de volgende combinatie? (dus zelfde teef en als reu een nestbroer van de reu van de eerste combinatie)

Nee.

overigens is bovenstaande wel allemaal gebeurd, al weer een tijd terug, maar toch....ik kan er niet bij met mn hoofd (ook niet bij die pupkoper die in goed vertrouwen na zoiets toch weer een pup neemt uit praktisch dezelfde combinatie, want ja, de fokker zegt dat t pech was en niet in de lijnen zit....overigens is de huidige pup wel goed, gelukkig voor hem)

crutz schreef:overigens is bovenstaande wel allemaal gebeurd, al weer een tijd terug, maar toch....ik kan er niet bij met mn hoofd (ook niet bij die pupkoper die in goed vertrouwen na zoiets toch weer een pup neemt uit praktisch dezelfde combinatie, want ja, de fokker zegt dat t pech was en niet in de lijnen zit....overigens is de huidige pup wel goed, gelukkig voor hem)

Het kan natuurlijk ook pech zijn maar met epilepsie moet je zo min mogelijk risico nemen. Ik zeg ook wel dat ik het zo overwegen maar de kans dat ik het zou doen is héél klein.

nee, nee en nee.

Als er geen reden is om aan te nemen dat die epilepsie niet ergens anders vandaan kwam niet nee. Is er sectie op die pup verricht? Soms kan een zwelling in de hersenen of een beschadiging door zuurstoftekort ook dergelijke epilepsie veroorzaken. Dat zou ik wel uitgesloten willen zien voor ik resoluut nee zou zeggen. Een pup die een keer bijna gestikt is of ergens een goede klap van heeft gehad kan ook rare verschijnselen krijgen. Of hele hoge koorts waardoor het bloed tijdelijk te dik is geweest en er dus delen van de hersenen kunnen afsterven.

Epilepsie is een raar iets. Het is genetisch overdraagbaar, maar kan zomaar een paar generaties overslaan. Aan beide kanten moet een 'drempel' overschreden worden om epi bij een nazaat te kunnen veroorzaken. En er kunnen andere oorzaken zijn dan erfelijke, zoals een hersentumor of schildklieraandoening.
Als je bepalen wil of het een erfelijke kwestie is, en dan zul je minstens 4 generaties terug moeten zoeken, om erachter te komen of er in een voorouder, of nestgenoot daarvan, epi voorkomt. En geloof me, dat is een heel gepuzzel en gezoek want geen enkele fokker komt er zomaar voor uit dat er epi in een lijn zit.....
Zo ja: dan is het antwoord 3 x nee.
Als er een andere, bewezen, oorzaak is, dan zie ik geen bezwaar tegen fokken.

crutz schreef:overigens is bovenstaande wel allemaal gebeurd, al weer een tijd terug, maar toch....ik kan er niet bij met mn hoofd (ook niet bij die pupkoper die in goed vertrouwen na zoiets toch weer een pup neemt uit praktisch dezelfde combinatie, want ja, de fokker zegt dat t pech was en niet in de lijnen zit....overigens is de huidige pup wel goed, gelukkig voor hem)

Wij hebben zelf een jonge hond verloren aan epilepsie en hopen dat noooooooit meer te hoeven meemaken. Het is echt verschrikkelijk. Ik zou dus never nooit niet uit (bijna) dezelfde combi een pup willen. Alleen al de angst dat je pas na een aantal jaren weet of het 'erin' zit of niet. Brrrrrrr.

crutz schreef:vraagje....als er in een nest van 8 a 9 puppen 1 pup voorkomt met zeer zware epileptie (en dan heb ik het over inslapen voordat deze pup een jaar geworden is) bij een ras waar niet heel veel epileptie voorkomt (de MH) tenminste niet bij deze varieteit, wel bij de andere varieteiten, helaas.

Even een nuancering hoor.
Epilepsie bij de Belgische Herdershond komt voornamelijk voor bij de langharen, dus de Tervuerense en Groenendaler. Bij de Laekense is het net zo zeldzaam als bij de Mechelaar.

Antwoord op alle 3 jouw vragen is voor mij "nee".

LongFields schreef:

crutz schreef:vraagje....als er in een nest van 8 a 9 puppen 1 pup voorkomt met zeer zware epileptie (en dan heb ik het over inslapen voordat deze pup een jaar geworden is) bij een ras waar niet heel veel epileptie voorkomt (de MH) tenminste niet bij deze varieteit, wel bij de andere varieteiten, helaas.

Even een nuancering hoor.
Epilepsie bij de Belgische Herdershond komt voornamelijk voor bij de langharen, dus de Tervuerense en Groenendaler. Bij de Laekense is het net zo zeldzaam als bij de Mechelaar.

Antwoord op alle 3 jouw vragen is voor mij "nee".

van de langharen weet ik dat het een probleem is, van de laekense weet/wist ik niet wat de stand van zaken daarbij was....maar gelukkig dus net zo minimaal als bij de mechel...

van de pup die ik bedoelde is naar de buitenwereld altijd gezegd dat hij gewoon een te agressief karakter had en daarom ingeslapen is, alleen kwam ik een tijdje daarna de pupeigenaar tegen en die wist me dus te vertellen dat het epi was...het wordt dus redelijk stil gehouden, helaas....

verder weet ik dat een van de weinige lijnen bij de mechel waar epi sporadisch bij voorkomt (tenminste, wat ik gehoord heb van mensen met langharen die zeker in de scandinavische landen meer bezig zijn met epi binnen de belg) weldegelijk bij deze pup er achter zaten, dacht ergens rond de 5de generatie...

Wat mij betreft ook drie keer "Nee".

crutz schreef:
van de pup die ik bedoelde is naar de buitenwereld altijd gezegd dat hij gewoon een te agressief karakter had en daarom ingeslapen is, alleen kwam ik een tijdje daarna de pupeigenaar tegen en die wist me dus te vertellen dat het epi was...het wordt dus redelijk stil gehouden, helaas....

En daarom kun je er dus bijna niet zeker van zijn hoe vaak het daadwerkelijk voorkomt. Wie weet hoeveel er onder een conifeertje verdwijnen met een hele andere doodsoorzaak. Hier kwam je dus ook maar per toeval achter.

Drie keer NEEEEEE.
Ook niet bij de gringste twijfel. als je dit er eenmaal in hebt zitten door toeval of niet krijg je 't er nooit meer uitgefokt.
Echt nee en niet anders.

crutz schreef:vraagje....als er in een nest van 8 a 9 puppen 1 pup voorkomt met zeer zware epileptie (en dan heb ik het over inslapen voordat deze pup een jaar geworden is)

Deze leeftijd is eigenlijk te jong voor primaire (erfelijke) epilepsie. Primaire epilepsie openbaart zich meestal tussen het eerste en vijfde levensjaar.
Bij puppen zie je vaak secundaire epilepsie, dus epilepsie met een onderliggende oorzaak. Wat ook een kenmerk is van secundaire epilepsie, is dat het gelijk heftig begint met vaak meerdere toevallen. Dit beeld zie je niet bij primaire epilepsie, daar zie je vaak een enkelvoudige toeval die soms na weken of zelfs maanden, heel zelden ook een jaar, gevolgd wordt door een tweede.

Maar goed, als zou het secundaire epilepsie zijn geweest, dan nog is er geen oorzaak bekend voor zover ik heb gelezen en een oorzaak voor de epileptiforme toevallen is soms ook heel moeilijk te achterhalen, zo niet onmogelijk te achterhalen.
Maar dan nog zou zou mijn antwoord op alle drie de vragen "nee" zijn, want ook de oorzaak van de epileptiforme toevallen kan erfelijk zijn.