Volgende week naar de da....
Geplaatst: 01 feb 2008 11:37
Vandaag over een week moet ik met mijn oudste reu Chakka naar de da.
Hij heeft een opgezette teelbal en we hebben het idee dat het steeds groter wordt.
De da had bij het vorige bezoek aangegeven het in de gaten te moeten houden. Als het niet groeide, wilde hij niet opereren omdat Chakka al 12 jaar en 8 maanden is. Maar aangezien het volgens ons wel groeit, heb ik toch maar een afspraak gemaakt om hem te laten helpen.
Wel hebben we eerst goed overlegd en de risico's afgewogen met de da, die tevens de fokker van Chakka is. Hij moet natuurlijk onder narcose hiervoor en zeker bij een Malamute is dat vrij ingrijpend (bloedhuishouding werkt anders als bij 'andere' honden). Bovendien gaat zijn leeftijd ondertussen ook wel meespelen en een extra risico vormen.
Maar aangezien hij nog helemaal gezond is verder en je ook van zijn leeftijd eigenlijk niets merkt, hebben we toch besloten hem te laten opereren.
Maar nu zit ik dus constant met zo'n knoop in mijn maag
Chakka is altijd echt 'mijn' hond geweest, mijn vriendje, mijn knuffelbeer. Ondanks dat ik van allemaal hou, had hij vanaf zijn geboorte al een speciaal plekje in mijn hart.
En nu moet hij voor het eerst in zijn leven geopereerd worden..... kan wel janken
Hij heeft een opgezette teelbal en we hebben het idee dat het steeds groter wordt.
De da had bij het vorige bezoek aangegeven het in de gaten te moeten houden. Als het niet groeide, wilde hij niet opereren omdat Chakka al 12 jaar en 8 maanden is. Maar aangezien het volgens ons wel groeit, heb ik toch maar een afspraak gemaakt om hem te laten helpen.
Wel hebben we eerst goed overlegd en de risico's afgewogen met de da, die tevens de fokker van Chakka is. Hij moet natuurlijk onder narcose hiervoor en zeker bij een Malamute is dat vrij ingrijpend (bloedhuishouding werkt anders als bij 'andere' honden). Bovendien gaat zijn leeftijd ondertussen ook wel meespelen en een extra risico vormen.
Maar aangezien hij nog helemaal gezond is verder en je ook van zijn leeftijd eigenlijk niets merkt, hebben we toch besloten hem te laten opereren.
Maar nu zit ik dus constant met zo'n knoop in mijn maag
Chakka is altijd echt 'mijn' hond geweest, mijn vriendje, mijn knuffelbeer. Ondanks dat ik van allemaal hou, had hij vanaf zijn geboorte al een speciaal plekje in mijn hart.
En nu moet hij voor het eerst in zijn leven geopereerd worden..... kan wel janken