Hai,
Mijn hond heeft het jaren min of meer dagelijks gekregen (meer dan 4 jaar) en heeft nooit bijwerkingen gehad met betrekking tot de maag.
Wel het volgende:
Vorig jaar ging ze voor mijn gevoel achteruit. (Ze heeft een slechte rug, jaren geleden een operatie eraan gehad, nu nog een hernia, verkleefde zenuwen en ernstige spondylose van nek tot staartpuntje). Ik kon er niet echt een vinger op leggen, maar ze ging achteruit. Ze had veel pijn, maar dat was ik gewend en zij ook. Ze wilde vaker niet wandelen dan voorheen, maar voorla rara dingen...s' avonds opeens heel erg liggen hijgen, opeesn angstig voor vanalles en nog wat, niks duidelijks. Zomaar opeens koorts, en dat dan ruim een week lang, en dan weer niks, knalrode slijmvliezen of zelfs totaal witte. Theoretisch kan ze best een maagbloeding gehad hebben, maar verder steeds niks. Niet genoeg info voor de DA om er wat van te maken.
Vervolgens werd ze in de loop van het eerste kwartaal steeds slechter, apatisch, lag alleen nog maar de hele dag op haar matje en leek alsof ze dement werd. Onverklaarbare angsten waarbij ik haar niet kon steunen, kroop ze weg in het verste hoekje met de staart onder de buik, onzeker in het donker, niet meer willen lopen. Nog een keer s'nachts gillend van de pijn in de gang gevonden, waarbij ze niks meer wilde. Steeds vaker zomaar koorts.
CT scan op verdenking van spondylitis (ontsteking in de wervelkolom), niks, wel weer die verkleefde zenuwen en nog weer verergerde spondylose. En maar hijgen, en bang, echt bang voor alles en niks. S' nachts opstaan en zomaar een rondje lopen, en water drinken.
Uiteindelijk na vrijwel alles uitgesloten te hebben dacht men aan een hersentumor. En ook nog een lang gesprek gehad met een gedragsspecialist op de Universiteit. Het leek meer lichamelijk dan een gedragsstoornis (ze kon inmiddels niet meer alleen thuis zijn), de tumor vond hij een goede optie, maar dementie was ook mogelijk, alhoewel ze dan doorgaans slechter gaan luisteren...en zij ging juist beter luisteren.!!...
Het eigen initiatief, het eigenwijze eraf zeg maar. Zo van...als jij het zegt baas...Ze zag er ook uit als een oud mannetje....met hangend kopje en de derde oogleden half voor de ogen. Intens treurig. Echt heel erg verdrietig om je hond zo te zien, zo depressief en zoveel pijn. Pijn kan ook heel goed oorzaak zijn voor dit soort gedragsproblemen, maar dat was zei hij niet erg likely omdat ze met de hoge dosis Metacam eigenlijk nog niet wilde lopen. Alleen iets minder stil bleef staan, zeg maar.
Ik dacht eigenlijk dat het tijd was haar maar te laten gaan, maar wilde toch die laatste check doen. (Ik hoop dat je het nog kan volgen). Dus toch die hersen-MRI maar laten maken. Niks aan de hand. Omdat ik wilde dat mijn hond voor de onderzoeken op de universiteit geen pijnstillers zou hebben was ik een dag of wat gestopt met de metacam. Het weekend voor de MRI scan was de pijn echter zó erg dat ik haar meteen weer een dubbele dosis heb gegeven. In de avond. Maar omdat ik gewend was s'ochtends te geven gaf ik haar automatisch de volgende ochtend weer een dosis. Dus driedubbel. En opeens zag ik weer een betere pijnstilling, die ik al maanden niet meer had bereikt. Ze leek zowaar wat beter te lopen en bewegen!
De MRI was goed, geen tumor (althans, niet zichtbaar). We hebben even over de Metacam gehad. Mijn redenatie was...ok, met driedubbele dosis leek de pijn nog verder te minderen, dus misschien werkt de Metacam gewoon niet goed genoeg meer...en na overleg besloten om eens een flinke dosis van een ander middel te proberen (in dit geval Carprodyl).
En wat gebeurt er? Je raadt het al: En hond die binnen een dag enorm opknapt, en binnen een paar dagen was ze niet meer apatisch, weer eigenwijs, wilde weer lopen, geen koorts meer gezien, de angst nam over een aantal weken af en ik kreeg weer behoorlijk mijn lieve hondje terug!
Mijn conclusie: De metacam werkte niet meer afdoende waardoor de pijn haast ondraaglijk werd én veroorzaakte behoorlijke apathie en depressie. Niet dat ik denk dat dat snel gebeuren zal, maar onthoud het maar gewoon en mocht je over lange tijd gaan twijfelen...denk dan even aan dit vage verhaal.
Helaas zag ik al na een maand of twee Carprodyl weer achteruitgang van de pijn (maar niet het gedrag!!) en op een slechte dag stond opeens haar hele bekken scheef. Sindsdien is eerst de rug weer rechtgezet en heeft ze vervolgens een lange, lage dosis prednison-kuur gehad. En dat paardenmiddel is gewoon een wondermiddel geweest.
Mijn hond was vrolijker dan ooit, pijnlozer dan ooit, liep mooier dan ooit en was alles behalve dementerend. Echt weer galopperend door het bosen dan triomfantelijk een "shortcut" nemen en eigenwijs op ons gaan staan wachten!
Nu is de kuur al een paar weken afgelopen en zitten we weer aan de Carprodyl. Helaas zie ik nu alweer wat achteruitgang in de achterhand, maar het blijft een toppertje en we kunnen nu nog steeds prima een uur (en een kwartier) lopen. Wat mij betreft gaat ze bij de volgende terugval semi-permanent aan de lage dosering prednison. Dan leeft mijn meisje maar wat korter, maar als je hond al zoveel doorstaan heeft dan is het echt een wonder als ze weer zo geniet van het leven en opknapt!
Pff lang verhaal. Sorry. overigens...ook al hoor je er niet vaak een DA over...apathie staat vermeld als bijwerking!!
Maar maagproblemen heb ik al die jaren in ieder geval nooit gezien en ze heeft ook nooit maagbeschermers gekregen, terwijl ze wel op de maximale dosis stond over langere periodes (altijd geprobeerd af te bouwen natuurlijk tussendoor)
Ik hoop dat jouw hond net zo lang profijt mag hebben van de Metacam als de mijne had. Houd het gewoon even in je achterhoofd, dat scheelt een hoop dure, zinloze onderzoeken
.
edit: een hoop typefouten
groetjes
