Het HondenForum

N.a.v. dit topic
http://www.hondenforum.nl/phpBB2/viewto ... highlight=
de vraag of je weleens medische missers hebt meegemaakt bij je huisdier en wat eventuele gevolgen waren.
Om maar bij mezelf te beginnen:als het aan mijn oude dierenarts had gelegen had ik Max dik 11 jaar geleden al moeten laten inslapen.Ik kreeg het advies hem vitaminen en mineralen te geven,maar ja,die zouden toch niet meer helpen
Een ruimer denkende andere dierenarts vond hem echter een erg geschikte homeopathie-kandidaat en ziedaar!Hij is er nog
Kom maar op met jullie horrorverhalen!

Een echte enorme misser zou ik het niet willen noemen, maar goed ook niet.
Volgens de da was alles aan Moos onderzocht wat maar mogelijk was en was het enige wat we nog konden proberen hem een half jaar op anti-epileptica zetten. Dat hij tussendoor ook vaak niet helemaal in orde was vond de da ook niet echt passend bij (primaire) epilepsie, maar tja, alles, alles was al onderzocht, dus meer konden we niet doen

Nu blijkt dus dat hij een stofwisselingsziekte heeft, en dat bij lange na niet alles onderzocht was wat mogelijk was.

Wij hadden Jenny drie weken in huis en ze verloor bruine, slijmerige uitscheiding. In het weekend vond ik het toenemen en dan krijg ik het op m'n heupen.
Dierenarts gebeld en een afspraak gemaakt met de dienstdoende dierenarts. Daar gekomen constateerde hij een onregelmatige structuur in de buik wat op een baarmoederontsteking zou wijzen. Het typische was dat de uitscheiding niet stonk, Jenny geen koorts had, niet meer dronk, goed at, enz.
Deze dierenarts, die echt voor castratie was, wilde Jenny 's-middags nog wel even castreren. Dus niet ! De dierenarts vond mij een eigenwijs persoon, dat zei hij ook met zoveel woorden .
Ik kreeg een breed-spectrum anti-biotica mee en was bijna € 100,= lichter.

Thuisgekomen vertrouwde ik de boel voor geen meter. Ik ben dus ook niet met de anti-biotica begonnen.
s'-Maandags ben ik gaan bellen naar WHG Dierenartsen in Dodewaard en daar kon ik 's-middags nog terecht. Daar is een echo gemaakt, een kweek genomen van de uitvloeïng en bloed afgenomen. Niks baarmoederontsteking, de baarmoeder zag er perfect uit!
Jenny had dus gewoon een vaginitis en uit de tolerantie-test (kweek) bleek dat deze veroorzaakt werd door een overgroei van de e-colibacterie. Jenny heeft een gericht anti-bioticum gekregen en binnen een week was het over.

Uiteraard heb ik de weekenddierenarts wel ter verantwoording geroepen en hij stond met een mond vol gebit. Kom zeg, zomaar nodeloos in een hond snijden, dat gaat er bij mij niet in. Ik heb ook nog eens m'n geld terug gekregen, maar deze dierenarts mag nooit meer met zijn handen aan mijn honden zitten.

Onze engelse bulldog Boe had een dag of 14 na haar keizersnede een hele rode dikke bult op haar operatiewond. Er kwam ook pus uit. Ik met haar naar de dierenarts. Ik kreeg een andere dierenarts dan die ik altijd heb, en zij gaf als advies : lekker vet houden met uierzalf.
's Avonds werd ze lusteloos en ik ben weer naar de dierenarts gegaan.
Weer een andere arts, en deze schrok van Boe, ze was echt niet in orde.
Ze heeft de onderhuidse "oplosbare" hechting eruit gehaald en met een antibiotica-oplossing de wond uitgespoten via het gat wat er zat.
Er kwam een heleboel etter uit de hechtinggaatjes.
Ze kreeg ook een antibioticaspuit en ik kreeg een kuur mee naar huis voor haar. En elke dag moest ik zelf twee keer spoelen met een spuitje water.
Ik vertelde haar over het advies van de uierzalf en ze vond het onbegrijpelijk dat iemand zo'n advies kan geven, zonder ook maar naar de wond gekeken te hebben.
En ze zei letterlijk : Als je tot morgen had gewacht, dan had ik haar van heel ver weg moeten halen.
Ik krijg weer kippenvel als ik aan die woorden denk.
Toen Boe weer redelijk de oude was ben ik uitgebreid mijn beklag gaan doen bij de praktijk. Excuses alom, maar daar heeft niemand wat aan, want die dierenarts die dat advies gaf van de uierzalf werkt er nog steeds.
Aan mijn dieren komt ze niet meer.

Onze Exciting is overleden (teef van net 4 jaar)door een fout die helemaal niet nodig was geweest .We hebben eerst sectie laten verrichten en daarna met het bewijs (sectie rapport) hebben we een klacht ingediend bij het Veterinair Tuchtcollege. Er is een rechtzaak van gekomen , vreselijk vond ik het , maar dit moesten we gewoon doen voor ons meisje . We hebben de zaak gewonnen en de DA's hebben gelukkig een aardige dauw gekregen van het tuchtcollege.

Ook nog zoiets; afgelopen maart was Donna echt ziek. Ze lag lusteloos op de bank, wilde niet eten en zelfs niet drinken. Nou..., als Donna niet eet, dan is ze echt ziek :N: .
Ik ben 's-ochtends naar m'n eigen dierenarts geweest en zij constateerde dat het vanuit de rug zou komen. Donna kreeg een paar spuiten en in de loop van dag zou het moeten verbeteren.

Niet dus! Donna werd alleen maar slechter en ging ook nog eens vreselijk aan de diarree. Ik kwam toen op het idee om eens naar het dierenziekenhuis Drechtsteden in Dordrecht te gaan voor een second opinion. Donna stond daar ingeschreven omdat ik 3 jaar geleden met haar in die kliniek voor gewichtscontrole had gelopen.
Daar gekomen waren de dames achter de balie al niet blij met mijn komst, ik kon beter terug gaan naar mijn eigen dierenarts. Maar ik wilde juist een second opinion.
Na veel praten mocht ik dan uiteindelijk plaats nemen in de wachtkamer en na een half uur wachten werden we binnen geroepen.

Dierenarts vroeg wat ik kwam doen, dus verhaal verteld.
Toen zei hij: "U bent hier al 3 jaar niet geweest". Ikke: "Ja dus , ik heb al 3 jaar geen geld in het laadje gebracht???"
Hij weer: "U heeft ook geen verwijsbrief". Ikke weer: "Die heb ik ook niet nodig, want u heeft geen specialistenkliniek".
Hij weer: "Ik bel uw eigen dierenarts wel dat u eraan komt".

Ik wist niet wat ik mee maakte. Zonder ook maar een blik op Donna te werpen werd ik buiten de deur gezet.
Ik liep woedend langs de balie en ik werd teruggeroepen door de dames..., of ik nog effe een consult à € 30,= af wilde rekenen. Nou, dat dacht ik niet hè en inmiddels kwam de stoom uit m'n oren en de adrenaline spoot uit m'n neus. Ik ben weggegaan en naar m'n eigen dierenarts gereden.
Toen bleek toch dat Donna een flink buikvirus te pakken had en dat het helemaal niet uit haar rug kwam.

Ik heb over het dierenziekenhuis Drechtsteden nog wel een klacht ingediend wegens geweigerde behandeling bij het Veterinair Tuchtcollege, maar daar kwam ik helaas niet verder, omdat meneer de dierenarts het fatsoen niet had om zich voor te stellen, ik had dus geen naam .

ons toby was net 4 maanden en hij steunde niet meer op zijn rechter achterpoot dus wij naar de dierenarts hij voelde en zei die is gekneust.
we moesten een week afwachten en als het niet beter was geworden moesten we toch terug komen.

na een week maar weer een afspraak gemaakt want hij steunde er nog niet op.
dat was op een donderdag, hij zei tegen ons breng hem morgenvroeg even dan maken we er een foto van maar hij moest wel onder narcose.
ging ik hem 's middags halen bleek er niks te zien op de foto.

en ik geloofde het niet helemaal maar ja ik wist het ook niet.

toen zijn we zaterdags op visite geweest bij de oude colega van erik en die vrouw van hem vertrouwde het niet en zei tegen ons bel * die maar eens.

dus ik 's maandags gebeld en konden 's avonds meteen komen.
eerst heel het verhaal uitgelegd en zij vond het ook maar raar.
kon meteen mee komen voor een foto en vroeg ook of ik het zelf wilde zien. aangezien ik dat wel leuk vond om dat een keer te zien.

en ja hoor groeischijf gebroken.

hij was al zover dat ie weer aan het herstellen was maar zei ze we hadden wel geluk want hij was wel goed aan het dicht groeien.

dus ik op gebeld naar die andere dat ik mijn geld terug wilde en die foto wilde hebben.

en ja alles gekregen.
nou bleek het dus dat ze maar 1 foto hadden gemaakt van zijn pootje alleen van de bovenkant en niet van de zijkant.


maar gelukkig is alles toch nog goed gekomen......

Toen ik pas verhuisd was hierheen hield ik mijn oude dierenarts aan. Mijn hond werd ziek, kotsen, geen koorts, uiteindelijk diarree, dus richting amsterdam. Virus/buikloop was de diagnose. Ik iedereen waarschuwen, hond uitlaten op plekken waar anderen niet komen omdat het zogezegd zeer besmettelijk was. Paar dagen laten nog niet over, weer terug, ab meegekregen, dieet de hele reutemeteut. Ik was boodschappen doen toen de buurvrouw ag dat hij bloed poepte en heeft hem gelokt en is met hem naar de DA hier gegaan, briefje op tafel gelegd en meteen een foto gemaakt door de DA. ondertussen was ik er ook en hij vroeg of ik iets miste. hij had namelijk zo een rubber bal met bel ingeslikt ter grote van een tennisbal met een gat erin. Na een dag kon ik hem weer ophalen en twee dagen later heb ik alsnog afscheid van hem moeten nemen

Wij zijn ook een lieve meid kwijtgeraakt door een medische misser. Kira onze(eerste) duitse herder van 1,5 begon te manken met dr achterpoot en werd ziek,je zag dat ze pijn had dus wij naar de DA. Hij foto's gemaakt, bleek ze HD te hebben. (daar heeft een hond wel last van maar word er niet ziek van) Wij vertrouwden op zijn oordeel en hadden zoiets van; Met HD valt wel te leven, en anders zou er nog een heup operatie mogelijk zijn op den duur. 3! dagen later was Kira verschrikkelijk veel afgevallen en had ze een dikke buik, wij direct terug naar de DA(hebben gezegd dat dit ceht niet van HD kan komen) en hij een herder-specialist erbij gehaald, en Kira opengesneden,bleek ze uitgezaaide darm kanker te hebben. Maar voordat we haar hebben weggebracht wisten we al dat ze het niet zou overleven, wat na het telefoontje van de DA ook bleek. We zijn van te voren nog naar het huis van mijn schoonmoeder gereden, zodat ze daar ook afschijd van kon nemen. En toen we in de wachtkamer zaten keek ze ons al aan met zoon ogen van; laat me maar gaan, en we wisten het al,en hebben toen al afschijd genomen.We hadden haar nog wel een dag of 2 bij ons kunnen houden,maar ze had zo veel pijn. Nu ik dit schrijf heb ik er nog veel verdriet van, ze was een geweldige hond, en precies op de dag 1,5 geworden. Ik zal haar nooit vergeten!

Mijn Maltezer Rikkie was ziek op een zondag erg hijgen ook gewoon beroerd.

Ik naar de DA en volgens haar had ze buik krampen ik vroeg nog hoe het met het hijgen zat of dat niet van haar hartje kon komen, nee hoor ze hoorde wel een klein ruisje maar dat was niet alarmerend.

Hondje bleef beroerd dus maandagmorgen gelijk naar mijn eigen DA die constateerde een flinke hartafwijking en met haar darmen was niks mis.

Een vriendin van mij ging 2 weken geleden op zaterdag naar de dienstdoende da met haar beardie die erg lag te hijgen en niet wou liggen. Diagnose: kennelhoest. Op maandag contact gehad met eigen dierenarts en op dinsdag is er 2,5 liter vocht uit de borstholte gehaald en blijkt hij een tumor bij zijn hart te hebben. Helemaal geen kennelhoest dus. Helaas is het niet te opereren en hebben ze besloten om af te wachten. Hij voelt zich nu weer helemaal lekker maar het kan natuurlijk elk moment mis gaan.

Het verhaal stond al in de andere topic, maar hier nogmaals

Toen Kaya 7 maanden was, hoestte ze iets en ze liep mank. Voor beiden klachten naar de dierenarts (voor het manken zelfs naar 2 dierenartsen).
Het hoestje lag aan haar hart: ze had een ernstig vergroot hart en het zag er somber uit. Dit werd vastgesteld aan de hand van een röntgenfoto.
Ik wilde meteen naar een specialist en zo kwamen we in Utrecht die weer vaststelde dat er totaal niets mis met haar hart was, maar dat ze een zeer ernstig vernauwde luchtpijp had, enorme pijnen leed, en we moesten maar overwegen haar in te laten slapen.
Aan haar gewrichten mankeerde helemaal niets volgens de diverse dierenartsen.

Afijn.... na nog meer onderzoek, maanden later en andere kliniek, bleek dat ze dus helemaal geen vernauwde luchtpijp had.

Foutje.... :N: een ander had haar wellicht in laten slapen, omdat tenslotte een specialist in Utrecht dit adviseerde.

O ja, en uiteindelijk heeft ze dus wél ED + HD.

pien

Miin tervuerense herder Gysmo had de ziekte van Addison.
Het ging op en af.....moeilijke ziekte om te reguleren met medicijnen.
Op een dag was het weer helemaal mis en ging naar de DA.
Die stuurde me weg met een maag darm ontsteking.
Ik zou de Da dag en nacht kunnen bellen maar meneer was nooit aanwezig.
Ik heb toen nog van alles aan gedragen,bloed nakijken event.medicijnen aanpassen een infuus e.d. ...................maar nee dat was niet nodig.
'S nachts gilde hij het uit en slaakte nog een een laatste zucht en was dood...............hartstilstand
Het is in 1996 gebeurd maar wordt er nog boos om
Hij is de volgende morgen geweest om te constateren dat hij daar aan was dood gegaan............daar was ik al achter.
Hij was pas 2,5 jaar en het was echt niet nodig geweest als er naar me wasgeluisterd,ik weet echte wel wanneer mijn honden niet in orde zijn.
Het is in ieder geval mijn DA niet meer dat begrijpen julie zeker wel.
En ik vind ook zeker niet dat hij het goed heeft afgehandeld.

Mijn tervuerense herder Joeri zat steeds verstopt en kon niet plassen.
Da geweest,blaas gruis............dieet voer en urine verzurende middelen mee gekregen.
Dat ging niet geweldig en hij beelf plas problemen houden.Paar keer terug geweest een aangegeven of er geen foto's gemaakt moesten worden i.v.m. blaasstenen.............nee hoor niet nodig want hij voelde niks zitten.
Wat je niet voelt dat zit er niet,ik hoor het de DA nog zeggen.
Naar de weekend arts geweest omdat hij weer dicht zat,
gecathteteriseerd............. blaas zat helemaal vol.
Ik heb een catheter meegevraagd en hem ook echt moeten gebruiken.
Op zondag weer naar een andere praktijk geweest en die vroegen of er al foto's waren gemaakt..............nee dus.
Foto's laten maken en het arme dier zat bomvol met blaasstenen wel een stuk of 15 en een hoop gruis.
Jaaaaaaaaa wat je niet voelt dat zit er niet
Hij kon de volgend dag meteen onder het mes.
Alles is goed verlopen.
Ik ben een tijd later met de foto's naar de arts geweest die weigerde foto's te maken en heb de foto laten zien..............hij schrok er van.........maar daar had ik niet zo veel aan

Een van mijn Teckels had vreselijke pijn en kon niet lopen.
Naar de DA die constateerde een nekhernia (zonder foto).
"s Middags liep hij weer.
Ik had een verwijzing gevraagd naar een specialist. Daar ben ik toch naar toe gegaan.
Die constateerde n.a.v. mijn verhaal een darmkoliek.

Jaren later weer een Teckel met veel pijn en een bolle rug.
Naar de vervangende DA (zondag's natuurlijk ).
Ook weer een hernia geconstateerd zonder foto.
Daarna omdat ik een bult in zijn buik voelde, via een andere DA een echo laten maken. Niercyste die op springen stond. Hij had al wat lekkage gehad en daar was de pijn van.
Helaas te laat om nog te opereren. De cyste brak een uur later door en de hond was bijna buiten westen van de pijn.
Einde verhaal dus.

Als je met een moeilijk lopende Teckel bij een DA komt heeft hij een hernia.
Daar lijken ze geen foto's voor nodig te hebben

Gelukkig (net) geen dodelijke fouten, maar ernstig genoeg.

Mijn eerste collie die vanwege een acute baarmoederontsteking moest worden geopereerd en de da geen rekening hield met het feit dat collies overgevoelig op narcose kunnen reageren.
Robyn heeft het nauwelijks overleefd .

En mijn vorige dierenarts heeft een aantal grove fouten gemaakt. Met Kyra maanden getobt met ontstekingen in haar oog. De ene ab-kuur na de andere. Na 2 maanden een verwijzing naar de Wagenrenk gevraagd, bleek het een niet functionerende traanbuis te zijn. Diagnose was na 10 minuten gesteld, zalf voor 6 weken en al 2,5 jaar geen problemen meer.
Met Lyndie voor een ontsteking aan haar neus, weer ab-kuren, hielp niet, second opinion gevraagd, bleek het aspergillusschimmel te zijn. Het had kunnen doorslaan naar de hersenen via het neustussenschot :N: . God zij dank net op tijd.
En als laatste met Cody die ik toen als pup liet nakijken. Kreeg ik een heel verhaal dat zijn ondermelkhoektanden (leuk scrabblewoord ) scheef zouden staan, zijn gehemelte zouden ingroeien bij het wisselen en getrokken moesten worden waarna hij een beugel moest hebben . En o ja, ik moest de fokker inlichten want het was erfelijk...
Ik in paniek de fokster gebeld met het hele verhaal en die heeft me gerustgesteld. Cody heeft keurig gewisseld, heeft hele mooie hoektanden (die ook prima werken, gezien de gaten in mijn broekspijpen ) en er is niets aan de hand.

Na die keer had ik het echt gehad met die man. Ik betaalde me scheel (ab-kuurtje voor € 93 ) en deed zijn werk niet eens goed .

Een (godzijdank) voorkomen misser:

Vegas kreeg eenzijdige neusuitvloeïng en nadat de dierenarts er niks mee kon zijn we naar DSA in Amsterdam verwezen. Tijdens de scopie onder narcose vertelde de internist dat Vegas aspergillusschimmel in zijn neus had en dat de enige behandelmethode de buisjesmethode was. De buisjesmethode hield in dat Vegas twee buisjes door zijn schedel in zijn neusbrug zou krijgen, die dan twee weken lang tweemaaldaags gespoeld moesten worden. Een heel heftige, niet pijnloze en intensieve ingreep.

De internist ging even overleggen met de chirurg aldaar of de buisjes meteen geplaatst konden worden. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Toen de internist terug kwam gaf hij (op advies van de chirug) het advies om een CT scan te laten maken in Utrecht. De buisjes werden niet geplaatst want de chirurg wilde eerst een CT scan zien.

De uitslag van de CT scan wees op de waarschijnlijke aanwezigheid van schimmel en ik ben gaan zoeken (met heel veel hulp en steun van het hondenforum, waarvoor ik nog steeds heel dankbaar ben) naar behandelmethodes. Er bleken meer behandelmethodes te zijn dan wat de internist in Amsterdam wist en ik heb me laten doorsturen naar de Wagenrenk in Wageningen.

Op de dag van de operatie werd ik nadat Vegas onder narcose lag door de internist uit de wachtkamer gehaald..

Er was geen schimmel te zien

Complete verwarring alom. Op dat moment zeker nog geen opluchting want ik zat al weken met de angst dat het misschien helemaal niet goed zou komen en nu was er ineens niets te zien?? Ik voel de verwarring en de verbijstering gewoon weer terwijl ik het nu weer opschrijf.

De internist in Amsterdan had een afschuwelijke medische blunder met grote gevolgen kunnen maken als de chirurg niet had geadviseerd toch maar even een CT scan te laten uitvoeren. God, wat ben ik blij dat we dat eerst hebben gedaan en zo in Wageningen terecht zijn gekomen.

Heel goed afgelopen dus maar wat een stresstijd is dat geweest zeg.. Vegas is toen ook 4 keer in drie weken tijd onder narcose geweest en het heeft lang geduurd voordat hij er weer helemaal boven op was.

Onze Hopie is overleden t.g.v. de ene na de andere medische misser, zowel door de oogspecialist als de eigen dierenarts.
Beiden hebben de situatie totaal onderschat wat uiteindelijk resulteerde in haar overlijden.

O, ja wel een paar zelfs.
Ten eerste Nika. Nika heeft als pup haar voorpoot(knie) verbrijzelt. Dit hoefde niet geopereerd te worden. Nu jaren later blijkt dat ze wel degeliijk had moeten worden geopereerd. Nu werkt haar pees niet meer. Dus buigt haar voet door.

Mijn paard Summer: Mijn paard liep kreupel. Eerst dacht men aan een pees klap. Na twee weken toch maar foto's. Niks op te zien. Ik naar Utrecht, waar bleek dat ze een gebroken hoefbeen had in het gewricht.
Slechte prognose, dus beste was inslapen. Heb ik niet gedaan en nu 10 jaar later loopt ze weer als een kievit.

Ook heeft ze last gehad van hoesten. Moest maar een homeopatisch middel gebruiken. Ben uiteindelijk bij een ander DA gekomen en die heeft haar gelukkig van het hoesten afgeholpen. Wel zijn haar bronchien voor altijd aangetast, omdat ze niet goed is behandeld.


Mijn pony Gizmo: Had last van losse wand( hoewand laat los) volgens mijn hoefsmid. Volgens mijn toemalige DA niks aan de hand. Uiteindelijk naar een ander DA gegaan. Die constateerde wel losse wand. Na jaren tobben ben ik naar een derde DA gegaan. Maar toen was het al bijna te laat. Na een jaar heel intensief op en neer naar de kliniek, heb ik haar helaas toch moeten laten inslapen.
Als ze eerder met een goed beleid waren gekomen had ik er meer aan kunnen doen.

Toen Saar mankte, besloot de dierenarts (na uitgebreid voelen en tig keer de gang doorgelopen te zijn) dat het absoluut iets met haar tenen aan haar rechtervoet was. Dat is dus op de foto gezet, en daar was niets aan te zien.

Na filmpjes doorgestuurd te hebben aan forumleden wisten die me zeker te vertellen dat ze op links mankte. Daarop ben ik dus naar een andere kliniek gegaan (die overigens zowel links als rechts op de foto heeft gezet). Het zat dus links.

Reini schreef:Een (godzijdank) voorkomen misser:

Vegas kreeg eenzijdige neusuitvloeïng en nadat de dierenarts er niks mee kon zijn we naar DSA in Amsterdam verwezen. Tijdens de scopie onder narcose vertelde de internist dat Vegas aspergillusschimmel in zijn neus had en dat de enige behandelmethode de buisjesmethode was. De buisjesmethode hield in dat Vegas twee buisjes door zijn schedel in zijn neusbrug zou krijgen, die dan twee weken lang tweemaaldaags gespoeld moesten worden. Een heel heftige, niet pijnloze en intensieve ingreep.

De internist ging even overleggen met de chirurg aldaar of de buisjes meteen geplaatst konden worden. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Toen de internist terug kwam gaf hij (op advies van de chirug) het advies om een CT scan te laten maken in Utrecht. De buisjes werden niet geplaatst want de chirurg wilde eerst een CT scan zien.

De uitslag van de CT scan wees op de waarschijnlijke aanwezigheid van schimmel en ik ben gaan zoeken (met heel veel hulp en steun van het hondenforum, waarvoor ik nog steeds heel dankbaar ben) naar behandelmethodes. Er bleken meer behandelmethodes te zijn dan wat de internist in Amsterdam wist en ik heb me laten doorsturen naar de Wagenrenk in Wageningen.

Op de dag van de operatie werd ik nadat Vegas onder narcose lag door de internist uit de wachtkamer gehaald..

Er was geen schimmel te zien

Complete verwarring alom. Op dat moment zeker nog geen opluchting want ik zat al weken met de angst dat het misschien helemaal niet goed zou komen en nu was er ineens niets te zien?? Ik voel de verwarring en de verbijstering gewoon weer terwijl ik het nu weer opschrijf.

De internist in Amsterdan had een afschuwelijke medische blunder met grote gevolgen kunnen maken als de chirurg niet had geadviseerd toch maar even een CT scan te laten uitvoeren. God, wat ben ik blij dat we dat eerst hebben gedaan en zo in Wageningen terecht zijn gekomen.

Heel goed afgelopen dus maar wat een stresstijd is dat geweest zeg.. Vegas is toen ook 4 keer in drie weken tijd onder narcose geweest en het heeft lang geduurd voordat hij er weer helemaal boven op was.

Helaas heb ik het omgekeerde verhaal met deze ROT schimmel, we waren er ruim op tijd bij, maar DA dacht aan verkoudheid. Vele verschillende middelen moeten gebruiken, maar er hielp niks natuurlijk.
Eindelijk een doorverwijzing naar Utrecht, eerst een onderzoek, vrij snel achter elkaar een behandeling met giftige stoffen. Dus hond onder narcose, holtes in kop dichtgestopt, en een radiotherapie. Na de 1e keer werdt hij iets levendiger, maar na controle bleek het weer mis, dus de 2e en laatste behandeling.....Daarna werd hij steeds zieker, en op 4-jarige leeftijd in moeten laten slapen...

Bij Joy hebben ze er heel erg vaak naast gezeten. Als pup liep ze al erg veel mank en was niet vooruit te branden. Verschillende dierenartsen konden niets vinden bij manueel onderzoek "niets aan de hand" "aanstelleritis" waren veelgehoorde opmerkingen. Op 1 jarige leeftijd geeisd dat er foto's gemaakt werden. Conclusie : Links zwaar HD, rechts matig. Ik moest binnen 2 weken beslissen of ik haar wilde laten opereren.

Een second opinion gevraagd en deze DA wilde haar eerst zien lopen. Zij schrok zich een hoedje van haar gangwerk, maar na het zien van de foto's was ze overtuigd dat het allemaal wel meeviel en de diagnose werd bijgesteld naar links matig HD en rechts licht HD en hierdoor een zéér matige bespiering. Ze adviseerde niet te opereren maar te gaan trainen (Joy kon maar 10 minuten achter elkaar lopen). Ze heeft 3x een injectie anabolen gekregen en daarnaast dysplavetsem. Binnen een maand liep ze echt stukken beter!

Elke keer als ze een periode van slecht lopen had werd dat geschoven op artrose. Zo ook 2,5 jaar geleden. Ze had weer een periode van slecht lopen, was niet vooruit te branden. En na 8 weken waren we ten einde raad, overwogen haar in te laten slapen omdat het leven voor haar niet leuk meer was. Pijnstillers werkten niet en ze lag maar depressief te liggen. Toen ze van de bank af stapte en niet meer kon lopen waren we er van overtuigd dat het einde verhaal was. Gelukkig wilde ze bij de DA zo graag naar buiten dat ze opstond en richting deur begon te strompelen, ze kon dus nog wel lopen! Het bleek dat haar kruisband gescheurd was. Waarschijnlijk heeft ze dus 8 weken met een gescheurde kruisband gelopen en is op die bewuste avond haar meniscus klem komen te zitten en verbrijzeld/gescheurd tussen het gewricht. Ze is geopereerd en loopt alweer dik 2 jaar als een zonnetje!

En dit is maar 1 van de dingen...

Ook heeft ze 1,5 jaar met een te langzame schildklierwerking gelopen omdat de DA weigerde bloedonderzoek te doen. Heeft mijn kater een tijdlang hartmedicatie gekregen omdat hij een fors vergroot hart zou hebben terwijl dit niet het geval was (bewezen met echo). Zijn mijn ouders er pas na 2 jaar achter gekomen dat hun hond een tumor in de neus had omdat de DA reversed sneezing en bloedneuzen iets vond wat wel vaker voorkwam zonder onderliggende oorzaak en dus geen verder onderzoek wilde doen. Heeft mijn kater een oog verloren omdat 2 DA-en en 1 oogarts zijn klachten niet serieus genoeg namen omdat hij kattenaids heeft.

En dan vinden mensen het gek dat ik 60km rijd naar een DA die ik wel vertrouw?

Femmel schreef:En dan vinden mensen het gek dat ik 60km rijd naar een DA die ik wel vertrouw?

Nee hoor, ik niet .
Ik rij zelf ook 150 km. op en neer naar een dierenarts waar ik het volste vertrouwen in heb, mits het te plannen is uiteraard.

Bij mijn honden gelukkig nooit maar bij mijn andere huisdieren wel en dan heb ik het over mijn vorige paard (valt ook onder de huisdieren )

Hij was niet lekker, kon met moeite naar rechts kijken en had koorts.. hoge koorts, dus d.a. gebeld. Kon niets vinden en hij kreeg een aantal injecties. Koorts zakte maar hij kon nog steeds niet naar rechts kijken. Volgende dag bloedonderzoek en daar kwam volgens de d.a. niets uit. Inmiddels was het zo dat in de avond de koorts weer opkwam dus wederom injecties en volop pijnstiller want dat hij pijn had was overduidelijk. Na een week ellende geen verbetering en ik heb een verwijzing naar Utrecht gevraagd en gekregen. Daar aangekomen dier volledig onderzocht en bij het neerzetten van de achterbenen (kruislings) was het oordeel, het was mis in zijn ruggenmerg ik nog uitleggen dat ik hem geleerd had om zijn been te laten staan waar ik het neerzette dus....
Fotos van zijn hals en nek gemaakt en daar waren wel wat vlekken te zien maar dat kon er al jaren zitten.. de ruggenmergpunctie werd dus uitgesteld omdat de v.a. het een te grote ingreep vond voor een dier wat er zo slecht aan toe was en hij wilde eerst de andere resultaten afwachten.
Daar kwam dus niets uit ten einde raad was ik... inmiddels waren we zo'n 2.5 weken bezig.
Eigenwijze Cloor maakte toch een afspraak bij de hoefsmid terwijl iedereen mij voor gek verklaarde, dat paard maakt het niet lang en dan ga je er ook nog ijzers onder laten zetten, zonde geld bla bla bla... maar ik ging, Paard in de trailer (wat hij zonder morren altijd deed) en hup.

Bij de hoefsmid zat ik te praten met een vrouw die zei; hij ziet er slecht uit he en na het verhaal verteld te hebben gaf zij mij een nummer van een man die ik maar eens moest bellen, was voorheen d.a. geweest bij Utrecht en behandelde nu dravers enz. op een manier die hier kwakzalverij genoemd werd tot die tijd.

Enfin die man gebeld afspraak gemaakt, mijn paard was er inmiddels zo slecht aan toe dat hij ook niet meer wilde, hij lag plat en dit was echt mijn laatste strohalm, bracht dit niets zou het over zijn..
Dus paard overeind geholpen en hij liet zijn oog over het dier gaan, voelde bij de hals en eindigde bij zijn schouder waar hij in kneep, het paard viel direct weer op de grond, de pijnlijke plek was binnen no-time gevonden door hem, waar waren de zgn heren d.a. al die tijd mee bezig geweest dat ze dat niet hadden gevonden.
Hij bleek een zenuw- en spier ontsteking te hebben wat dus met een bloedonderzoek naar voren had moeten komen en ook dat hebben de heren d.a. niet gezien!
Mijn paard werd geinjecteerd met een speciaal goedje terwijl hij nog op de grond lag en het wonder geschiedde, hij stond op, schudde zijn hoofd en keek naar rechts ...... hij heeft hem nog 1x behandeld en de vos heeft er nooit meer last van gehad, weken ben je bezig met d.a. en klinieken en daar kwamen alleen maar rekeningen uit, deze man kwam langs en had binnen een minuut gevonden wat het was..
Ik heb de d.a. hier nog mee geconfronteerd en hij is nooit meer in de buurt van een paard van mij geweest.

Eigenlijk schandalig dat er zoveel missers worden gemaakt, niet normaal

omafia schreef:Eigenlijk schandalig dat er zoveel missers worden gemaakt, niet normaal

Ja maar ook hun zijn mensen en mensen kunnen fouten maken.
Mijn eigen dierenarts was er echt kapot van dat ze de verkeerde diagnose bij Hopie hebben gesteld waardoor ze uiteindelijk op de operatietafel is overleden.
Toch is ze nog steeds onze dierenarts, ze is goed en lief voor onze dieren

Addy schreef:

omafia schreef:Eigenlijk schandalig dat er zoveel missers worden gemaakt, niet normaal

Ja maar ook hun zijn mensen en mensen kunnen fouten maken.
Mijn eigen dierenarts was er echt kapot van dat ze de verkeerde diagnose bij Hopie hebben gesteld waardoor ze uiteindelijk op de operatietafel is overleden.
Toch is ze nog steeds onze dierenarts, ze is goed en lief voor onze dieren

Nou de d.a. in mijn verhaal werd door de staleigenaar waar ik destijds stond met de Vos even in zijn nek gegrepen want hij was wekenlang elke dag bij mijn paard geweest maar hij liep langs terwijl hij zag dat de Vos weer okej was en had niet eens het fatsoen even te vragen wat het nou geweest is en hoe het opgelost was... gewoonweg onbeschoft

Mijn hond is vorig jaar november de A6 opgerend en is daar aangereden. Wij zijn met de dierenambulance naar een lokale dierenartspraktijk (met meerdere dierenartsen) gebracht. Ciske is daar opgenomen en gestabiliseerd. Ik heb de dierenarts telefonisch minimaal 3 keer verzocht om foto's te maken. Om 19.00 uur heb ik Ciske weer opgehaald. Ze wilde eigenlijk niet lopen. We hebben haar toch gedwongen om naar de auto te lopen, maar ze kon bijna niet lopen en ze liep met de achterpoten gekruist. De betreffende dierenarts wilde geen foto's maken, omdat Ciske nog kon lopen was het niet waarschijnlijk dat er iets gebroken was. De volgende dag moest ik maar terugkomen.

Mijn afspraak was om 09.00 uur. De betreffende dierenarts bleef bij haar standpunt dat het niet waarschijnlijk was dat er iets gebroken was, waarschijnlijk was het alleen maar gekneusd. De dierenarts vond dat ze al beter liep dan de vorige dag, dus het ging de goede kant op

Ik vertrouwde het helemaal niet, dus ik ben dezelfde dag naar Kranendonk in Putten gegaan. Hij vond dat Ciske ontzettend slecht liep en dat ze haar achterpoten kruiste bij het lopen. Het kruisen van de achterpoten duitdt op een probleem met de zenuwen. Hij heeft direct foto's gemaakt. Het bleek dat één heup uit de kom was en dat de andere heupkom gebroken was. De heupkop is teruggeplaatst en de fractuur moest uit zichzelf genezen. Met Ciske is het uiteindelijk, na een lange revalidatie goed gekomen.

De praktijk in Lelystad heeft nog wel het lef gehad om mij een rekening te sturen van meer dan 200 euro. Ik heb daar maar de helft van willen betalen. Het heeft 10 maanden geduurd, voordat zij daar akkoord mee zijn gegaan

Ze zijn idd maar mensen, net zoals mensenartsen maken DAs ook fouten Denk dat er een heleboel dieren wel goed geholpen worden Maar het blijft altijd zwaar zonde om een geliefd dier te verliezen!