Het HondenForum

Ik loop zó te twijfelen.. Ik heb wel meer geschreven over Dante's sexuele passie. Nu had ik het idee dat het na zijn derde jaar wel beheersbaar was. Alleen in voor- en najaar veel onrust en gedoe. Daarbij komt dat hij in die perioden dan ook bloed druppelt. Dit bij de dierenarts aangekaart, maar die kon er toen niet zoveel mee, dacht aan reactie van de Rimadyl (bloedverdunning). Maar ook zonder de Rimadyl heeft hij er last van (alleen in periodes als er meerdere loopse teven zijn in de buurt).
De orthopeed waar Dante onder behandeling was, vond het wel iets om zeer goed in de gaten te houden...

Tot een paar weken terug kon ik Dante na een minuut of tien weer loslaten als we een loopse teef ontmoet hadden. Maar nu is hij al twee maal echt ver weg gelopen na zo'n ontmoeting. Ik hou hem dan een tijdje aangelijnd en als ik hem loslaat loopt hij netjes mee, om hem na een tijdje toch nog te 'peren'.
Het geeft me een erg onzeker gevoel, en je kunt natuurlijk zeggen dan hou je hem aangelijnd, maar ik ga nou juist dagelijks naar gebieden toe om hem lekker los te laten lopen. Bovendien heeft hij anderhalf jaar om medische redenen aangelijnd gelopen en dat maakt dat ik er extra moeite mee heb om hem vast te moeten houden.
Ik ben afgelopen zaterdag voor het eerst sinds jaren weer naar een training geweest (apporteertraining). Dante was alleen maar bezig met het in de gaten houden van hondjes in de verte. Ik weet uit ervaring dat hij als hij naar die hondjes toe mag, even kennis maakt (of soms nog niet eens) en ze verder links laat liggen. Het komt altijd op mij over of hij even wil checken of er een loopse teef bij is of niet (maar misschien schat ik dit wel helemaal verkeerd in

). Tot spelen of meer interactie komt hij maar zelden of nooit met andere honden.
Nu is die training natuurlijk geen reden om hem te laten castreren (om geen misverstand te kweken

), maar ik vond het wel typisch. Natuurlijk kan het zijn dat hij er geen bal aan vond

Over het algemeen heb ik het idee dat het sexuele gedoe hem constant in de greep heeft en hem stress geeft.. Maar ja hoe meet je dat?

Nu heb ik net vanmorgen een afspraak gemaakt met de da. om Dante volgende week te laten opereren aan een bult in zijn hals die hij al heel lang heeft (vaak laten inspecteren door de da) en die de laatste tijd groter geworden is. Nu loop ik er mee in mijn hoofd dat als ik hem wil laten castreren (omdat ik daar al heel lang over loop te twijfelen) ik dat dan gelijk moet laten doen. Dante is nogal gevoelig voor narcose en hoe minder vaak hij dit risico loopt hoe beter.
Ik weet wel dat ik degene ben die die beslissing moet nemen en dat niemand anders dat voor me kan doen. Maar o, ik ben toch zo'n twijfelaar. En ik vind het zó'n belangrijke beslissing... Zou toch jullie mening wel willen horen!

Tja, da's een moeilijke... Jij kent je eigen hond het beste en als jij denkt dat hij zelf echt last heeft van zijn "hormonen"

, dan is castreren misschien nog niet zo'n slecht idee.Als het maar over bepaalde korte periodes per jaar gaat dat hij er last van heeft dan is het volgens mij niet zo nodig, maar dat is moeilijk te zeggen zo. Als het jezelf meer "rust"geeft dat hij als hij gecastreerd is niet meer achter de loopse teefjes aan gaat en dus niet meer wegloopt, zou het toch wel een goed idee zijn. Het is idd wel handig dat het dan in combinatie kan met de komende operatie, scheelt weer een narcose extra. Ik vind castratie zeker zijn voordelen hebben( bij een reu dan he, bij een teef vind ik het toch wel een vrij zware ingreep..), maar ik heb toevallig ook altijd gecastreerde reuen gehad...

Kleine Bantam hier had ook enorm last van zijn hormonen.
Niet zo zeer weglopen maar wel heel vaak hele dagen voor het raam zitten, buiten als een in een roes aan plasjes ruiken en klapperen met z'n tanden.
Praktisch het hele jaar door.

Hij at vaak lange periodes heel slecht en werd daardoor heel erg mager, dat vond ik ook heel erg.

Toen Megan erbij kwam en ook nog eens loops werd natuurlijk, werd het allemaal nog veel erger.
Op haar hoogtepunt hield ik ze gescheiden (ja ondanks het formaat verschil, je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt

)
Maar vervolgens sliep hij dagen niet, at hij niet enz.

Ik heb hem uiteindelijk toch laten helpen en ik heb er geen spijt van.
Het is nog steeds wel een haantje hoor (volgens mij denkt hij dat hij ze nog heeft) maar hij is er zoveel beter van geworden.
Alle lichamelijke en psychische nadelen voor hem die ik noemde hierboven zijn verdwenen en voor de rest is hij nog steeds het heerlijk vrolijke ventje.

Ik vond de keuze toen zo ontzettend moeilijk maar hij had geen fijn leventje zo.
Achteraf was het dus de goede keuze voor hem.

Succes met je beslissing, het is altijd moeilijk zoiets.

Bedankt voor jullie reactie!
Het lastige is dat hij niet constant die heel duidelijke problemen heeft (zoals bijv. bij jouw Bantam, Suuz). Dan had ik ws. al veel eerder de beslissing genomen. Maar ik ging me bij die training ineens realiseren dat dat gedrag wat hij daar liet zien ook bij de symptomen kan horen..
Daarbij komend dat hij volgende week onder narcose moet, daardoor kreeg ik het gevoel van' nu móet ik die beslissing nemen!
Maar pfff, wat is het moeilijk; denk denk, pieker pieker, twijfel twijfel

Job kon ook zo doen. Ik had, op aanraden van iemand, geslachtsdrift druppels. Bij haar honden hielp het echt fantastisch. Bij Job niet super maar wel wat. Het zijn homeopatische druppels. Misschien nog iets om te proberen? (alleen heeft dat waarschijnlijk niet al effect voor donderdag)

Lysette schreef:Job kon ook zo doen. Ik had, op aanraden van iemand, geslachtsdrift druppels. Bij haar honden hielp het echt fantastisch. Bij Job niet super maar wel wat. Het zijn homeopatische druppels. Misschien nog iets om te proberen? (alleen heeft dat waarschijnlijk niet al effect voor donderdag)

Prodier geslachtsdrift is dat hè? Heb ik al eens geprobeerd, en merkte er helemaal niets van

. Daarna heb ik hem chemisch laten castreren, hij was toen rond de drie jaar en daarna is het een hele tijd goed (nou ja, dragelijk

) gegaan.

Je kunt het alleen zelf beslissen natuurlijk Marijke

Kort geleden zag ik in een ander topic een verhaal van iemand waar de hond ook wat bloed verloor als er veel loopse teven in de buurt waren.
Daar was het na de castratie over.
(ik kan uiteraard dat topic niet meer terugvinden

)

De connectie met de training tussen andere honden zie ik niet

Dante heeft een hele tijd niet in een groep getraind (dacht ik?)
Dat gaat door gewenning wel weer beter.
Ik zie na de zomerstop de cursisten op het veld al worstelen om de aandacht van hun hond vast te houden. De eerste les in de nieuwe groep is altijd een zootje

En die honden hebben maar 6 tot 8 weken "vrij" gehad ..................

Mijn mening is dat veel mensen castratie als een soort wondermiddel gebruiken voor van alles en nog wat. Ze hebben de hond niet eens fatsoenlijk leren luisteren en dan moeten de ballen er maar af zodat hij meer baasgericht wordt, dat soort dingen.

Maar....er zijn uitzonderingen waarbij ik denk dat castratie wel een goede optie is. Kijk, een keer achter een loopse teef aangaan of in de war zijn als het buurhondje loops is, vind ik normaal reuengedrag. Maar helemaal niet meer los kunnen als er een loopse teef langsgekomen is en de gehele lente van het padje af zijn, vind ik een ander uiterste. Ik zou dan zelf wel heel serieus na gaan denken over castratie, ook al ben ik veel meer gecharmeerd van 'echte' reuen dan van castraten.

ranetje schreef:Je kunt het alleen zelf beslissen natuurlijk Marijke

Kort geleden zag ik in een ander topic een verhaal van iemand waar de hond ook wat bloed verloor als er veel loopse teven in de buurt waren.
Daar was het na de castratie over.
(ik kan uiteraard dat topic niet meer terugvinden )

De connectie met de training tussen andere honden zie ik niet
Dante heeft een hele tijd niet in een groep getraind (dacht ik?)
Dat gaat door gewenning wel weer beter.
Ik zie na de zomerstop de cursisten op het veld al worstelen om de aandacht van hun hond vast te houden. De eerste les in de nieuwe groep is altijd een zootje
En die honden hebben maar 6 tot 8 weken "vrij" gehad ..................

Ik weet het natuurlijk dat ik dat alleen zelf kan beslissen, en natuurlijk heb ik er veel over gelezen (niet alleen op dit forum). Maar het zou kunnen dat iemand met een negatief punt komt wat ik over het hoofd gezien heb

Zie het maar meer als 'delen van mijn twijfels'

En wat die cursus betreft, dat kan zeker hoor, dat het weer wennen is. Maar Dante heeft altijd al veel belangstelling gehad voor andere honden maar niet om daar nou een fijne interactie mee te hebben, het is echt alleen even snuffelen en klaar. Soms loopt hij er alleen naar toe en komt hij als hij op een paar meter genaderd is al terug

Ik vertaal dat dan dat hij checkt of het soms een loopse teef is (of een lekkere gecastreerde reu, of zo). Naar mijn idee is hij er dus altijd mee bezig. En nu zijn er wéér loopse teven in de wijk en lijkt dat gedrag alleen maar toe te nemen. Vandaar dat ik me bedacht dat dat gedrag op de cursus er ook mee te maken had (als je me nog begrijpt

).
Maar mijn grootste probleem is dat hij nu weer met dat weglopen begonnen is dat kán hier gewoon niet, ik loop best in redelijk grote gebieden maar dat wordt gevaarlijk!

Moon schreef: Ik vertaal dat dan dat hij checkt of het soms een loopse teef is (of een lekkere gecastreerde reu, of zo). Naar mijn idee is hij er dus altijd mee bezig.

Hm, Bram is niet een bijzonder geile reu, maar 'moet' inderdaad ook altijd even kijken wat voor vlees hij in de kuip heeft. Die drang wordt overigens wel minder wat fijn is tijdens training als de volgende groep aan komt lopen

Moon schreef:
ranetje schreef:Je kunt het alleen zelf beslissen natuurlijk Marijke

Kort geleden zag ik in een ander topic een verhaal van iemand waar de hond ook wat bloed verloor als er veel loopse teven in de buurt waren.
Daar was het na de castratie over.
(ik kan uiteraard dat topic niet meer terugvinden )

De connectie met de training tussen andere honden zie ik niet
Dante heeft een hele tijd niet in een groep getraind (dacht ik?)
Dat gaat door gewenning wel weer beter.
Ik zie na de zomerstop de cursisten op het veld al worstelen om de aandacht van hun hond vast te houden. De eerste les in de nieuwe groep is altijd een zootje
En die honden hebben maar 6 tot 8 weken "vrij" gehad ..................
Ik weet het natuurlijk dat ik dat alleen zelf kan beslissen, en natuurlijk heb ik er veel over gelezen (niet alleen op dit forum). Maar het zou kunnen dat iemand met een negatief punt komt wat ik over het hoofd gezien heb
Zie het maar meer als 'delen van mijn twijfels'

En wat die cursus betreft, dat kan zeker hoor, dat het weer wennen is. Maar Dante heeft altijd al veel belangstelling gehad voor andere honden maar niet om daar nou een fijne interactie mee te hebben, het is echt alleen even snuffelen en klaar. Soms loopt hij er alleen naar toe en komt hij als hij op een paar meter genaderd is al terug Ik vertaal dat dan dat hij checkt of het soms een loopse teef is (of een lekkere gecastreerde reu, of zo). Naar mijn idee is hij er dus altijd mee bezig. En nu zijn er wéér loopse teven in de wijk en lijkt dat gedrag alleen maar toe te nemen. Vandaar dat ik me bedacht dat dat gedrag op de cursus er ook mee te maken had (als je me nog begrijpt ).
Maar mijn grootste probleem is dat hij nu weer met dat weglopen begonnen is dat kán hier gewoon niet, ik loop best in redelijk grote gebieden maar dat wordt gevaarlijk!

Ik begrijp je nog steeds hoor

Rana heeft die controleneiging trouwens ook gehad in groepen waar ze voor het eerst kwam.
Vandaar dat ik dat waarschijnlijk niet zo sterk verbind aan het trainen?

Of het achter loopse teven aanlopen verdwenen zal zijn na de castratie durf ik niet te zeggen.
Er zijn reuen die nog wel gaan zeker in het begin en dan zich afvragen

wat ze eigenlijk aan het doen zijn

Dan houden ze er mee op.
Maar er zijn ook reuen die nog steeds een loopse teef best wel lekker vinden

Ik denk dat als jij consequent met hem blijft trainen (en dat doe je vast en zeker!) zijn gedrag zeker zal verbeteren

Ook vanwege jouw verhaal dat die chemische castratie enig effect heeft gehad.

In ieder geval is er een beste kans dat dat bloedverlies stopt.

Inge O schreef:als ik een reu had die grotendeels door zijn hormoontjes geleefd werd zou ik hem zeker laten castreren. ik vind dit echt onder stress vallen : constant willen en niet mogen (want daar komt het bij reutjes tenslotte continu op neer). dan kunnen er wel mensen aankomen met het argument 'ja maar, bij wolven mag ook alleen de alfa....' enz., maar dat argument is gemakkelijk te weerleggen:
- ten eerste zal een wolvenreu die het zo erg te pakken heeft gewoon weggaan uit die roedel en een nieuwe roedel proberen te stichten
- ten tweede zíjn honden geen wolven en de 'primitieve honden' gingen en gaan hier ook veel makkelijker mee om. die hebben geen vaste roedels en reuen maken er zeker meer kans op een wip dan in een kunstmatige situatie als huishond.

ik heb kwiebus overigens om dezelfde reden gecastreerd : hij was als jong reutje heel hevig en ik zag het niet zo voor me dat hij hier weken per jaar tussen de loopse teven zou moeten zitten.

Dante zit dan wel niet in een roedel maar wel met zijn neus er bovenop. Er is hier in de buurt geen ontkomen aan

Waardoor ik zo twijfelachtig ben is dat het soms tijden goed gegaan is. Maar nu, dat weglopen weer.. En idd dat sneue van het willen en niet kunnen/mogen..

op de hondenwei heeft ons gotcha zelfs van gecastreerde honden aantrek en rijden er op los.Maar zij houd die hitsige mannetjes wel op afstand hoor

.Dus of dat de oplossing is?

Moon schreef:
Lysette schreef:Job kon ook zo doen. Ik had, op aanraden van iemand, geslachtsdrift druppels. Bij haar honden hielp het echt fantastisch. Bij Job niet super maar wel wat. Het zijn homeopatische druppels. Misschien nog iets om te proberen? (alleen heeft dat waarschijnlijk niet al effect voor donderdag)
Prodier geslachtsdrift is dat hè? Heb ik al eens geprobeerd, en merkte er helemaal niets van . Daarna heb ik hem chemisch laten castreren, hij was toen rond de drie jaar en daarna is het een hele tijd goed (nou ja, dragelijk ) gegaan.

Ja dat ja! Maar werkt dus ook niet.. helaas

Ik denk dat als mijn reu zo bezeten zou zijn ik wel voor castreren zou gaan.

Zoek stok! schreef:Mijn mening is dat veel mensen castratie als een soort wondermiddel gebruiken voor van alles en nog wat. Ze hebben de hond niet eens fatsoenlijk leren luisteren en dan moeten de ballen er maar af zodat hij meer baasgericht wordt, dat soort dingen.

Maar....er zijn uitzonderingen waarbij ik denk dat castratie wel een goede optie is. Kijk, een keer achter een loopse teef aangaan of in de war zijn als het buurhondje loops is, vind ik normaal reuengedrag. Maar helemaal niet meer los kunnen als er een loopse teef langsgekomen is en de gehele lente van het padje af zijn, vind ik een ander uiterste. Ik zou dan zelf wel heel serieus na gaan denken over castratie, ook al ben ik veel meer gecharmeerd van 'echte' reuen dan van castraten.

Nou, ik heb heel veel energie en tijd gestoken in het leren luisteren van Dante

Maar ik zie die drang toch zo ongeveer als de jachtdrift; tot een zeker level controleerbaar, maar als die drift erg hoog zit, wordt het toch wel moeilijk

En ik ben ook gecharmeerd van een echte reu, vandaar mijn twijfel..

Gotcha is dan niet loops hoor!Dan ga ik niet op de hondenwei.

Moon schreef:
Zoek stok! schreef:Mijn mening is dat veel mensen castratie als een soort wondermiddel gebruiken voor van alles en nog wat. Ze hebben de hond niet eens fatsoenlijk leren luisteren en dan moeten de ballen er maar af zodat hij meer baasgericht wordt, dat soort dingen.

Maar....er zijn uitzonderingen waarbij ik denk dat castratie wel een goede optie is. Kijk, een keer achter een loopse teef aangaan of in de war zijn als het buurhondje loops is, vind ik normaal reuengedrag. Maar helemaal niet meer los kunnen als er een loopse teef langsgekomen is en de gehele lente van het padje af zijn, vind ik een ander uiterste. Ik zou dan zelf wel heel serieus na gaan denken over castratie, ook al ben ik veel meer gecharmeerd van 'echte' reuen dan van castraten.
Nou, ik heb heel veel energie en tijd gestoken in het leren luisteren van Dante Maar ik zie die drang toch zo ongeveer als de jachtdrift; tot een zeker level controleerbaar, maar als die drift erg hoog zit, wordt het toch wel moeilijk
En ik ben ook gecharmeerd van een echte reu, vandaar mijn twijfel..

Mijn eerste alinea was algemeen bedoeld en de tweede op jouw situatie (even toelichten voor de zekerheid

). Ik denk dat ik het dus zou doen....na heeeeeel lang nadenken en twijfelen

Zoek stok! schreef:
Moon schreef:
Zoek stok! schreef:Mijn mening is dat veel mensen castratie als een soort wondermiddel gebruiken voor van alles en nog wat. Ze hebben de hond niet eens fatsoenlijk leren luisteren en dan moeten de ballen er maar af zodat hij meer baasgericht wordt, dat soort dingen.

Maar....er zijn uitzonderingen waarbij ik denk dat castratie wel een goede optie is. Kijk, een keer achter een loopse teef aangaan of in de war zijn als het buurhondje loops is, vind ik normaal reuengedrag. Maar helemaal niet meer los kunnen als er een loopse teef langsgekomen is en de gehele lente van het padje af zijn, vind ik een ander uiterste. Ik zou dan zelf wel heel serieus na gaan denken over castratie, ook al ben ik veel meer gecharmeerd van 'echte' reuen dan van castraten.
Nou, ik heb heel veel energie en tijd gestoken in het leren luisteren van Dante Maar ik zie die drang toch zo ongeveer als de jachtdrift; tot een zeker level controleerbaar, maar als die drift erg hoog zit, wordt het toch wel moeilijk
En ik ben ook gecharmeerd van een echte reu, vandaar mijn twijfel..
Mijn eerste alinea was algemeen bedoeld en de tweede op jouw situatie (even toelichten voor de zekerheid ). Ik denk dat ik het dus zou doen....na heeeeeel lang nadenken en twijfelen

Je kunt me idd van alles betichten, maar niet dat ik 'impulser' ben

Bloed druppelen duidt toch op een prostaatontsteking of ben ik nou gek

mijn reu pieste telkens bloed als de buurhond loops was (en was kompleet van de kaart). Elk half jaar kon ik ab gaan halen om de protaatontsteking te bestrijden. Na de 3e keer adviseerde de da mij dringend hem te laten castreren wat uiteindelijk op zijn 5e gebeurd is. Hij is gelukkig weinig veranderd alleen de echte 'dwang' is weg alhoewel hij nog steeds wel achterin de tuin staat te klappertanden als de buurhond op haar hoogtepunt zit.

Hier heb ik vorige week maandag ook de grote stap genomen, en Svear naar de "zakkenroller"gebracht

Lichtelijk vergrootte prostaat, regelmatig bloed druppen (als er loopse teven in de buurt waren)
als er loopse teven langs gelopen waren, 2 à 3 dagen èn nachten, zeer onrustig heen en weer lopen en uren voor het raam naar buiten staren en huilen.
Om hem eventueel in te zetten als dekreu, had ik de beslissing maar vooruit geschoven, maar nu, met Andra in huis, z'n leeftijd, beeindigen van z'n showcarriere en qua leeftijd niet meer voor 'n evenuele dekking te gebruiken, en na weer 2 slapenloze nachten, de knoop doorgehakt.

Dus veel info over z'n "nieuwe" gedrag kan ik nog niet geven, maar ik hoop dat alle bovengenoemde "euvels" verminderen en hopelijk ophouden.
sterkte met je beslissing, best wel een lastige,

alm@ schreef:Bloed druppelen duidt toch op een prostaatontsteking of ben ik nou gek mijn reu pieste telkens bloed als de buurhond loops was (en was kompleet van de kaart). Elk half jaar kon ik ab gaan halen om de protaatontsteking te bestrijden. Na de 3e keer adviseerde de da mij dringend hem te laten castreren wat uiteindelijk op zijn 5e gebeurd is. Hij is gelukkig weinig veranderd alleen de echte 'dwang' is weg alhoewel hij nog steeds wel achterin de tuin staat te klappertanden als de buurhond op haar hoogtepunt zit.

Toen Dante voor de eerste keer bloed druppelde ben ik (natuurlijk) direct naar de da gegaan. Maar die kon niets bijzonders vinden aan zijn prostaat. Toen gebruikte Dante (langdurig) Rymadil en werd het op de bloedverdunnende werking daarvan gegooid (in combinatie met de voortdurende staat van opwinding).

Wat is precies je angst of zorg mbt castreren Marijke?
Ik zou zelf 2 lijstjes maken met plus- en minpunten, dan maar kijken welk lijstje het langst is en hoe zwaar je de argumenten wilt laten wegen.

Moon schreef:
alm@ schreef:Bloed druppelen duidt toch op een prostaatontsteking of ben ik nou gek mijn reu pieste telkens bloed als de buurhond loops was (en was kompleet van de kaart). Elk half jaar kon ik ab gaan halen om de protaatontsteking te bestrijden. Na de 3e keer adviseerde de da mij dringend hem te laten castreren wat uiteindelijk op zijn 5e gebeurd is. Hij is gelukkig weinig veranderd alleen de echte 'dwang' is weg alhoewel hij nog steeds wel achterin de tuin staat te klappertanden als de buurhond op haar hoogtepunt zit.
Toen Dante voor de eerste keer bloed druppelde ben ik (natuurlijk) direct naar de da gegaan. Maar die kon niets bijzonders vinden aan zijn prostaat. Toen gebruikte Dante (langdurig) Rymadil en werd het op de bloedverdunnende werking daarvan gegooid (in combinatie met de voortdurende staat van opwinding).

Oké. Er zal wel verschil zitten in wat bloed druppelen en écht bloed plassen, bij Rock werd echt prostaatontsteking geconstateerd te wijten aan grote opwinding

Jaap* schreef:Wat is precies je angst of zorg mbt castreren Marijke?
Ik zou zelf 2 lijstjes maken met plus- en minpunten, dan maar kijken welk lijstje het langst is en hoe zwaar je de argumenten wilt laten wegen.

Verandering van karakter of temperament, dat de 'spirit' eruit gaat.

Dik worden, of eigenlijk nog meer hongergevoel. Want dik worden heb je zelf natuurlijk wel in de hand. Maar Dante heeft al meer hongergevoel door de medicatie die hij gebruikt, als dat nog meer wordt vind ik dat wel erg sneu.

Dat hij aantrekkelijk wordt voor andere reuen en dat daardoor mot ontstaat. Nu hebben we zelden of nooit problemen hoewel Dante best een zelfverzekerd ventje is.

Dat lijstje is er eigenlijk al en de pluspunten (of eigenlijk minpunt is maar hoe je het bekijkt

) zijn door het weglopen wel behoorlijk door gaan wegen..

Hamilton schreef:Hier heb ik vorige week maandag ook de grote stap genomen, en Svear naar de "zakkenroller"gebracht

Lichtelijk vergrootte prostaat, regelmatig bloed druppen (als er loopse teven in de buurt waren)
als er loopse teven langs gelopen waren, 2 à 3 dagen èn nachten, zeer onrustig heen en weer lopen en uren voor het raam naar buiten staren en huilen.
Om hem eventueel in te zetten als dekreu, had ik de beslissing maar vooruit geschoven, maar nu, met Andra in huis, z'n leeftijd, beeindigen van z'n showcarriere en qua leeftijd niet meer voor 'n evenuele dekking te gebruiken, en na weer 2 slapenloze nachten, de knoop doorgehakt.

Dus veel info over z'n "nieuwe" gedrag kan ik nog niet geven, maar ik hoop dat alle bovengenoemde "euvels" verminderen en hopelijk ophouden.
sterkte met je beslissing, best wel een lastige,

Hè, gelukkig ben ik niet de enige twijfelaar

En ook dat bloeddruppelen met loopse teven.. Nou dan zal hij het helemaal wel moeilijk hebben gehad met loopse Andra :N:

Moon schreef:
Jaap* schreef:Wat is precies je angst of zorg mbt castreren Marijke?
Ik zou zelf 2 lijstjes maken met plus- en minpunten, dan maar kijken welk lijstje het langst is en hoe zwaar je de argumenten wilt laten wegen.
Verandering van karakter of temperament, dat de 'spirit' eruit gaat.
Gizmo hier is ook gecatreerd, heb geen enkele verandering gemerkt in caracter ofzo. Het is ook nog net zo'n felle donder als eerst.

Dik worden, of eigenlijk nog meer hongergevoel. Want dik worden heb je zelf natuurlijk wel in de hand. Maar Dante heeft al meer hongergevoel door de medicatie die hij gebruikt, als dat nog meer wordt vind ik dat wel erg sneu.
Dik worden hier ook niet, Gizmo is bijna te dun dus daar kan ik niet over meepraten. Maar heb altijd gecastreerde reuen gehad en er was er geen een die echt snel dik werd..

Dat hij aantrekkelijk wordt voor andere reuen en dat daardoor mot ontstaat. Nu hebben we zelden of nooit problemen hoewel Dante best een zelfverzekerd ventje is.
Hebben we hier ook nooit last van. Er is geen twijfel over bij andere honden dat hij een vent is !!

Dat lijstje is er eigenlijk al en de pluspunten (of eigenlijk minpunt is maar hoe je het bekijkt ) zijn door het weglopen wel behoorlijk door gaan wegen..

Moon schreef:
Jaap* schreef:Wat is precies je angst of zorg mbt castreren Marijke?
Ik zou zelf 2 lijstjes maken met plus- en minpunten, dan maar kijken welk lijstje het langst is en hoe zwaar je de argumenten wilt laten wegen.
Verandering van karakter of temperament, dat de 'spirit' eruit gaat.

Dik worden, of eigenlijk nog meer hongergevoel. Want dik worden heb je zelf natuurlijk wel in de hand. Maar Dante heeft al meer hongergevoel door de medicatie die hij gebruikt, als dat nog meer wordt vind ik dat wel erg sneu.

Dat hij aantrekkelijk wordt voor andere reuen en dat daardoor mot ontstaat. Nu hebben we zelden of nooit problemen hoewel Dante best een zelfverzekerd ventje is.

Dat lijstje is er eigenlijk al en de pluspunten (of eigenlijk minpunt is maar hoe je het bekijkt ) zijn door het weglopen wel behoorlijk door gaan wegen..

Ik weet dat dit allemaal voor kan komen bij gecastreerde reuen, maar ik herken het niet bij Moos, en eigenlijk ook niet bij alle andere gecastreerde reuen die ik ken uit de buurt

Moos had altijd al altijd honger, en na zijn castratie was dat nog net zo (maar niet erger dus).
Aantrekken voor andere reuen gebeurt weleens, maar echt heel zelden. Moos is ook een zelfverzekerd ventje, en die paar keer per jaar dat een reu hem voor een lekkere teef aanziet grauwt hij van zich af (als ik te laat ben met afleiden en wegsturen). Voordeel is dat ze hem dus als teef zien op zo'n moment, en ze dus met de oortjes in de nek, kop op standje geil, zich heel charmant weg laten snauwen ook.
Maar dat gebeurt echt heel heel zelden bij Moos, misschien 3 keer per jaar.

De spirt is er zeer zeker ook niet uitgegaan, en lui is hij ook absoluut niet geworden.

Toen ik nog aan singel/uitlaatplaats woonde heb ik op het punt gestaan om Bill te laten castreren. Het hele jaar door loopse teven voor de deur had het gevolg dat Bill niet los kon (want ging achter sporen van teven aan), niet luisterde (er was maar één ding waar 'ie aan dacht), niet meer at, en vaak/veel voor het raam stond te piepen, janken. Kortom, hij was er echt ziek van.
Maar goed, ik woon nu op een beetje verlaten plek aan de rand van stad en polder, ben niet meer aangewezen op drukke uitlaatplaatsen, dus inmiddels speelt het probleem - gelukkig - niet meer. Daarbij is Bill een dagje ouder en dat scheelt - denk ik - ook wel.
Maar ik kan me dus goed voorstellen dat je wel de beslissing tot castratie neemt. Ik denk dat een gecastreerde reu die lekker los kan lopen, zonder stress en gedoe een gelukkigere hond is dan een die ziek is van opwinding.

Moos schreef:
Moon schreef:
Jaap* schreef:Wat is precies je angst of zorg mbt castreren Marijke?
Ik zou zelf 2 lijstjes maken met plus- en minpunten, dan maar kijken welk lijstje het langst is en hoe zwaar je de argumenten wilt laten wegen.
Verandering van karakter of temperament, dat de 'spirit' eruit gaat.

Dik worden, of eigenlijk nog meer hongergevoel. Want dik worden heb je zelf natuurlijk wel in de hand. Maar Dante heeft al meer hongergevoel door de medicatie die hij gebruikt, als dat nog meer wordt vind ik dat wel erg sneu.

Dat hij aantrekkelijk wordt voor andere reuen en dat daardoor mot ontstaat. Nu hebben we zelden of nooit problemen hoewel Dante best een zelfverzekerd ventje is.

Dat lijstje is er eigenlijk al en de pluspunten (of eigenlijk minpunt is maar hoe je het bekijkt ) zijn door het weglopen wel behoorlijk door gaan wegen..
Ik weet dat dit allemaal voor kan komen bij gecastreerde reuen, maar ik herken het niet bij Moos, en eigenlijk ook niet bij alle andere gecastreerde reuen die ik ken uit de buurt

Moos had altijd al altijd honger, en na zijn castratie was dat nog net zo (maar niet erger dus).
Aantrekken voor andere reuen gebeurt weleens, maar echt heel zelden. Moos is ook een zelfverzekerd ventje, en die paar keer per jaar dat een reu hem voor een lekkere teef aanziet grauwt hij van zich af (als ik te laat ben met afleiden en wegsturen). Voordeel is dat ze hem dus als teef zien op zo'n moment, en ze dus met de oortjes in de nek, kop op standje geil, zich heel charmant weg laten snauwen ook.
Maar dat gebeurt echt heel heel zelden bij Moos, misschien 3 keer per jaar.

De spirt is er zeer zeker ook niet uitgegaan, en lui is hij ook absoluut niet geworden.

Felix is in geen enkel opzicht veranderd, nou ja op 2 kleine opzichtjes na dan

Niet dat dat iets in algemene sferen betekent trouwens.
Castreren met de hoop op gedragsverandering (rustiger worden) zou ik overigens nooit aanraden, want ik ken ook geen enkele hond die er significant

door is veranderd, maar daar gaat het jou ook niet om

SuzieC1970 schreef:
Moon schreef:
Dat hij aantrekkelijk wordt voor andere reuen en dat daardoor mot ontstaat. Nu hebben we zelden of nooit problemen hoewel Dante best een zelfverzekerd ventje is.
Hebben we hier ook nooit last van. Er is geen twijfel over bij andere honden dat hij een vent is !!

Hier is ook geen twijfel bij andere honden dat Rock een echte vent is hoor

maar toch zijn er soms volle (vaak jonge) reuen die hem proberen te bestijgen. En daar komt het grootste gedonder van want hij pikt dat niet :N: Sinds zijn (late) castratie is dat iets wat ik donders goed in de gaten moet houden.

Het HondenForum

Toch laten castreren?

Toch laten castreren?