Het HondenForum

Dit is de buik van puck, ze stond (wilde niet liggen dus van onderaf genomen.) De hechtingen zitten naar binnen.

En dan zag ik de foto van tommie



wat is nou het verschil in die verschillende manieren van hechten, waarom wordt voor de een of de andere manier gekozen?

volgens mij wordt de eerste gedaan, met hechtdraad die vanzelf oplost, , dat is een onderhuidse hechting anders zou ik het ook niet weten

Zo'n onderhuidse hechting kunnen ze niet aan gaan pulken, of niet makkelijk iig, maar waarom soms de ene en soms de andere manier gebruikt wordt weet ik ook niet

Ik weet wel dat Saar heel erg allergisch was voor het hechtmateriaal, en na haar castratie onderhuids was gehecht. Dat was een flink probleem, want die doen er (naar wat ik begrepen heb) wel een maand over om op te lossen. Saar heeft dan ook zo'n 15 dagen aan de AB gezeten omdat ze door die allergie bulten met pus kreeg...
Bij haar was dat dus helemaal niet zo handig achteraf.

Zo te zien heeft Puck idd een subdermale hechting (oftewel onderhuids). Deze hechting lost vanzelf op en hoeven dus niet verwijderd te worden. Daarbij laten de meeste honden (en katten) een onderhuidse hechting eerder met rust dan de knoopjes, er is minder kans op ontstekingen en ze hoeven dan ook geen kap op.
Volgens mij is het hechtdraad wel iets duurder dan het ouderweste "catgut", maar goed, dat weegt niet op tegen de voordelen (denk ik).


Edit: volgens mij heet het echt catgut, maar of je het zo schrijft?

Rami schreef:Zo te zien heeft Puck idd een subdermale hechting (oftewel onderhuids). Deze hechting lost vanzelf op en hoeven dus niet verwijderd te worden. Daarbij laten de meeste honden (en katten) een onderhuidse hechting eerder met rust dan de knoopjes, er is minder kans op ontstekingen en ze hoeven dan ook geen kap op.
Volgens mij is het hechtdraad wel iets duurder dan het ouderweste "catgut", maar goed, dat weegt niet op tegen de voordelen (denk ik).


Edit: volgens mij heet het echt catgut, maar of je het zo schrijft?

Dat schrijf je idd zo .

http://nl.wikipedia.org/wiki/Catgut

de maag is leeg gemaakt en in 2 lagen gehecht met monocryl, toen gespoeld, en de 'pars pylorica' rond de 12-e rib vast gezet met proleen 2/0 linea gesloten met vycril 1, subcutis en intradermaal doorlopen vycril 2/0
Is er iemand die mij hier over het hoe en wat en waarom iets kan uitleggen?

ik heb er geen twijfels bij hoor, maar ben gewoon nieuwsgierig...

Inge O schreef:

Moos schreef: Ik weet wel dat Saar heel erg allergisch was voor het hechtmateriaal, en na haar castratie onderhuids was gehecht. Dat was een flink probleem, want die doen er (naar wat ik begrepen heb) wel een maand over om op te lossen. Saar heeft dan ook zo'n 15 dagen aan de AB gezeten omdat ze door die allergie bulten met pus kreeg...
Bij haar was dat dus helemaal niet zo handig achteraf.

maar dat probleem zou ze waarschijnlijk ook gehad hebben met 'gewone' hechtingen, want de subcutis (onderhuid) wordt sowieso ook gehecht en dat is altijd met oplosbare hechtingen .

Ahhh, oke! Dat wist ik niet

Daan schreef:de maag is leeg gemaakt en in 2 lagen gehecht met monocryl, toen gespoeld, en de 'pars pylorica' rond de 12-e rib vast gezet met proleen 2/0 linea gesloten met vycril 1, subcutis en intradermaal doorlopen vycril 2/0
Is er iemand die mij hier over het hoe en wat en waarom iets kan uitleggen?

ik heb er geen twijfels bij hoor, maar ben gewoon nieuwsgierig...

De hechtingen die je noemt lossen zichzelf op. De beschreven techniek klopt prima overigens.

Verder wat ze gedaan hebben is de maag vastgezet aan een rib, om te voorkomen dat er weer een maagtorsie optreedt.
Pars pylorica: het deel van de maag dat overgaat in de twaalfvingerige darm.

Over de fotos: Puck ziet eruit hoe het hoort. Dat hebben ze bij Tommie ook gedaan (zie wat Inge0 zegt) maar vervolgens is er een extra nylon hechting aangebracht. Dat hangt een beetje af van hoe de hond ingeschat wordt. Een hele rustige hond heeft het niet nodig, bij het erg nerveuze honden of katten (waar het verwijderen een probleem zou zijn) doe je het ook liever niet.
De hechtingen op Tommie verdienen geen schoonheidsprijs maar zolang de hechtingen aan de binnenkant maar goed zitten is dat niet erg. De externe, zichtbare hechtingen zijn alleen bedoeld als extra veiligheidsmaatregel.

Groetjes,

Kees

Casey schreef:

Daan schreef:de maag is leeg gemaakt en in 2 lagen gehecht met monocryl, toen gespoeld, en de 'pars pylorica' rond de 12-e rib vast gezet met proleen 2/0 linea gesloten met vycril 1, subcutis en intradermaal doorlopen vycril 2/0
Is er iemand die mij hier over het hoe en wat en waarom iets kan uitleggen?

ik heb er geen twijfels bij hoor, maar ben gewoon nieuwsgierig...

De hechtingen die je noemt lossen zichzelf op. De beschreven techniek klopt prima overigens.

Verder wat ze gedaan hebben is de maag vastgezet aan een rib, om te voorkomen dat er weer een maagtorsie optreedt.
Pars pylorica: het deel van de maag dat overgaat in de twaalfvingerige darm.

Over de fotos: Puck ziet eruit hoe het hoort. Dat hebben ze bij Tommie ook gedaan (zie wat Inge0 zegt) maar vervolgens is er een extra nylon hechting aangebracht. Dat hangt een beetje af van hoe de hond ingeschat wordt. Een hele rustige hond heeft het niet nodig, bij het erg nerveuze honden of katten (waar het verwijderen een probleem zou zijn) doe je het ook liever niet.
De hechtingen op Tommie verdienen geen schoonheidsprijs maar zolang de hechtingen aan de binnenkant maar goed zitten is dat niet erg. De externe, zichtbare hechtingen zijn alleen bedoeld als extra veiligheidsmaatregel.

Groetjes,

Kees

OK, dat is mij duidelijk, maar waarom bij de ene hond en de andere hond inwendige en of uitwendige hechtingen blijft onduidelijk.
Of is het gewoon afhankelijk van de arts die je treft en waar hij/zij goed in is...........

Casey schreef:Verder wat ze gedaan hebben is de maag vastgezet aan een rib, om te voorkomen dat er weer een maagtorsie optreedt.

Nou ja; om de kans op een volgende torsie zo klein mogelijk te maken, want voorkomen worden kan het nooit, helaas.

Daan schreef: OK, dat is mij duidelijk, maar waarom bij de ene hond en de andere hond inwendige en of uitwendige hechtingen blijft onduidelijk.
Of is het gewoon afhankelijk van de arts die je treft en waar hij/zij goed in is...........

Nee, ik ben niet duidelijk genoeg geweest. De eerste paar hechtingen zijn altijd hetzelfde. Eerst wordt aan de binnenkant alles gehecht (in het geval van Puck dus de maagwand). Vervolgens worden de spieren van de buikwand gehecht. Daarna de huid zelf; dit gebeurt altijd met een 'onzichtbare' hechting. Dan, afhankelijk van hoe de arts de hond inschat, kan er aan de buitenkant ook nog gehecht worden. Dat is een extra veiligheidsmaatregel voor als de hond aan de wond gaat likken. Dat zijn de hechtingen die je bij Tommie ziet zitten. Bij Puck vond de DA dat blijkbaar niet nodig. Als ze niet aan haar wond heeft lopen likken en de boel niet weer opengehaald heeft, dan had hij gelijk

Hoewel de hechtingen aan de buitenkant er heel anders uit zien, is het dus voor het grootste deel precies hetzelfde.

Groetjes,

Kees

Scooby schreef:

Casey schreef:Verder wat ze gedaan hebben is de maag vastgezet aan een rib, om te voorkomen dat er weer een maagtorsie optreedt.

Nou ja; om de kans op een volgende torsie zo klein mogelijk te maken, want voorkomen worden kan het nooit, helaas.

Helaas heb je gelijk

Kees

interresant:) onze tommy loopt inderdaad aan zn hechtingen te likken, dus gelukkig nog extra hechtingen:)
toch apart dat het bij de ene hond wel word gedaan, en bij de ander niet:)

Inge O schreef:
ben ik het niet helemaal mee eens : bij de techniek zoals die vroeger vooral gebruikt werd (en zeker nog vaak wordt) wordt de onderhuid apart gehecht van de opperhuid.
dat zou dan willen zeggen dat je in jouw voorbeeld met een gapende wonde van openstaande opperhuid (cutis) te maken hebt en dat is natuurlijk niet de bedoeling. in dat geval moet de opperhuid met aparte hechtingen gehecht worden.

Ok, weer iets geleerd. Hoewel... ik weet idd wel dat er wel eens "stiekum" nylon gebruikt wordt omdat de onderhuidse hechting niet helemaal mooi geworden was. Eén knoopje nylon en het zit weer netjes

Groetjes,

Kees