Het HondenForum

Al een tijdje gaat het niet zo goed met onze bijna 9 jarige Dobermann reu. Vier jaar geleden knalde hij in volle vaart tegen een boom waardoor hij diezelfde dag volledig verlamd raakte. Na vele therapieen, als fysio, magneetveld en orthomanuele therapie ( de laatste na een MRI scan om te zien of het nog wel zin had) kon hij weer lopen. Weliswaar bleef je aan zijn gangwerk zien dat hij verlamd was geweest en helaas konden we niet meer met hem werken terwijl hij een maand voor zijn ongeluk zijn IPO III gehaald, maar dat vonden wij niet erg.
Maar nu, nu loopt hij te wankelen op zijn benen, valt om, sleept met zijn voorbenen over de grond waardoor er een nagel tot op het leven is afgebroken en gisteren zakte hij door zijn achterhand toen hij zich wilde ontlasten. 2 Weken geleden heeft de dierenarts hem een opbouw spuit gegeven ( wat anabolen en extra vitaminen) maar dat heeft niet geholpen. We hebben toen ook fotos laten maken en er is veel artrose te zien in zijn tussen wervelschijven.

Wanneer is genoeg genoeg ?
Wanneer is zijn bestaan geen "leven" meer ?
Wanneer is zijn waardigheid zo aangetast dat ik hem in moet laat slapen ?

Ik wil hem echt niet tegen beter weten in bij ons houden, maar hij is best nog vrolijk. Gaat graag mee naar buiten, eet en drinkt goed, wil nog steeds de bal en blaft me nog steeds aan als ik zeg dat hij "gek" is .( Dat laatste is liefkozend bedoelt)

Wat een dilemma.

Poeh,dat is inderdaad een dilemma... Ik kan je ook niet zeggen wanneer genoeg genoeg is. Ik denk dat je dat het beste zelf kan beslissen.
Iedereen heeft daar waarschijnlijk een andere mening over.
Als ik nu naar mijn eigen hond kijk,na een hele ochtend van hijgen en piepen,denk ik ook dat het genoeg is. Maar als ik dan weer zie dat hij met losloopwandelingen nog wel (weliswaar hele kleine) stukjes meerent,dan twijfel ik meteen weer.

Sterkte met wat je ook beslist.

Groetjes Petra

Jij zit dus met hetzelfde probleem. Wat is er met jouw hond ?

Zie topic Dylan is ziek. Daar staat het allemaal in. Maar volgens mij had je daar al gereageerd?

Groetjes Petra

Ik heb het inmiddels gelezen Petra maar ik had in dat topic nog niet gereageerd.

Wat een nare toestand ik kan me jouw ongerustheid heel goed voorstellen.
Maar wat een vreemde reaktie van de DA, heel verstandig dat je naar een ander gaat,.
Ik ben met onze reu waar ik nu over schreef, 2 weken helemaal naar Zeist gereden ( 200 km heen en 200 km terug) omdat ik ook geen vertrouwen heb in de DA hier in mijn omgeving.

Sterkte met alles.

Ja,je hebt toch heel wat voor je beessies over he?
Jij ook sterkte met je hond!

het is genoeg als jij aanvoelt dat het genoeg is. Volgens mij weet je dat zelf het beste. Wij hebben het gehad met onze herder, hij had kanker, op een gegeven ogenblik zie je aan je hond dat het genoeg is geweest.

ik wens je veel sterkte.

Da's zo moeilijk! Wanneer zie je aan je hond wanneer het genoeg is? De dierenspecialist in Almkerk gaf een eenvoudige redenatie: Een hond moet zelfstandig kunnen poepen, plassen, eten, drinken en lopen. Wanneer één van deze zaken wegvalt is het genoeg.

Onze Nelson speelt nog, drinkt en eet goed (zeker met die prednison) maar loopt enkel niet zoveel meer en een beetje wankelig met de voorpootjes. Absoluut nog geen hondje om in te laten slapen.

Hij waarschuwde ons echter wel voor het feit dat wij de hond iedere dag zien, en hem dus eigenlijk maar heel geleidelijk achteruit zien gaan. Daarom adviseerde hij ons Nelson met tussenpozen aan de eigen (betrouwbare) DA te laten zien. Die ziet dan de achteruitgang wat objectiever. Baasjes rekken het toelaatbare toch vaak op.

Maar het is zo verdomde moeilijk! Sinds we het te horen hebben gekregen denken we aan niks anders meer.

Jij ook, heel veel sterkte en heel veel wijsheid!

Ik twijfel echter enorm aan mezelf of ik het moment van 'genoeg' ooit zal kunnen aanvaarden. Het moet wel, maar ik ben een te grote slappeling volgens mij om het te kunnen. En dat is zo verschrikkelijk erg.

René Maas schreef: Ik twijfel echter enorm aan mezelf of ik het moment van 'genoeg' ooit zal kunnen aanvaarden. Het moet wel, maar ik ben een te grote slappeling volgens mij om het te kunnen. En dat is zo verschrikkelijk erg.

Die twijfel is weg op het moment dat je ziet/aanvoelt dat het echt genoeg geweest is; afgelopen december heb ik Beauty moeten laten inslapen en gek genoeg was die beslissing "makkelijker" te nemen dan ik had gedacht en waarom?? Omdat het naar haar kijken zoals ze daar lag vele malen moeilijker en erger waren.
De klap krijg je weliswaar pas achteraf, maar rationeel weet je dat je op dat moment juist gehandeld hebt, nl. in het belang van de hond!
Mijn d.a. zei altijd "hou in de gaten dat ze een hondwaardig bestaan heeft" en je ziet het slechter worden maar die kleine momentjes van opleven, blijdschap, kwispelen e.d. zorgen ervoor dat je je grens verlegd totdat je echt ziet dat het leven een kwelling is geworden voor de hond. En je wilt gewoon niet dat je hond moet lijden maar het is en blijft moeilijk, de grens ligt voor iedereen ergens anders maar als ik het verhaal van ts lees ........ tja, is dit nog wel hondwaardig??
Hoe dan ook, sterkte met het nemen van die verrekt moeilijke beslissing.

Soms is de geest van een hond veel sterker dan het lijf, en dan is het erg moeilijk om tebeslissen.
Ik vind het genoeg als het niet hondwaardig meer is...dus het liggen in eigen ontlasting, niet meer kunnen lopen...mss wel willen maar het niet meer kunnen en ook geen zicht meer op verbetering.

Jacqueline

Het klinkt mij ook erg bekend in de oren. Onze herder is inmiddels 13 jaar, heeft al sinds jonge leeftijd last van HD. Komt steeds lastiger omhoog, vooral 's ochtends. Eenmaal buiten loopt hij dan weer redelijk goed, wel steeds langzamer. Ook voelt hij het niet meer goed aankomen als hij moet poepen en doet dit dan ook met regelmaat binnen.
Binnen enkele weken is hij compleet doof geworden. Ik denk naar aanleiding hiervan begint hij soms midden in de nacht doelloos te blaffen. Niet hard, maar van die 'zeurblafjes' om de minuut ofzo.
Zijn zicht is weer wel prima in orde.
Hij is ondertussen onderwerp van enkele echtelijke ruzies, omdat mijn man het al lang 'genoeg' vindt. Ik zie daarintegen nog het plezier dat hij heeft als ik hem uitgebreid aai of borstel, of als ie mee uit mag en daarna een koekje krijgt, hoe hij reageert als ik thuis kom, als hij 's avonds het bakje van mijn toetje uit mag likken etc etc.
Het blijft lastig, om zo'n beslissing te moeten maken voor je eigen huisdier...

jacq1970 schreef:Soms is de geest van een hond veel sterker dan het lijf, en dan is het erg moeilijk om tebeslissen.
Ik vind het genoeg als het niet hondwaardig meer is...dus het liggen in eigen ontlasting, niet meer kunnen lopen...mss wel willen maar het niet meer kunnen en ook geen zicht meer op verbetering.

Jacqueline

Dit vind ik eigenlijk al te ver gaan