Het gaat heel slecht met Nelson.
Geplaatst: 17 aug 2007 23:08
Niet leuk om meteen als nieuw lid met een triest topic te openen, maar ik wil het verhaal toch kwijt. Wellicht hebben anderen er ook wat aan.
Zoals ik in het voorstel topic al gemeld heb hebben wij (mijn vriendin en ik) een schat van een hondje. Nelson. Uit het asiel gehaald toen hij 7 maanden was. Hij is nu 6 jaar en 6 maanden en heeft werkelijk nooit, maar dan ook echt nooit iets verkeerds gedaan. Nooit grommen, nooit iets kapot gemaakt, alleen maar heel lief zijn lijkt zijn motto te zijn.
Het wordt een lang verhaal maar hopelijk lezen jullie het helemaal en staan er misschien ook tips in over de kunde en ONkunde van dierenartsen.
Ongeveer twee jaar geleden merkten we ineens dat Nelson op een ochtend een ietwat stijve nek had. Ach, flink gespeeld met andere honden uit de buurt, misschien een spiertje verrekt dachten we. Na 2 dagen nog geen verbetering dus gelijk naar onze dierenarts. Die voelde, maar kon niks ontdekken. Gaf hem een spierverslappend prikje en na een uurtje was er geen vuiltje meer aan de lucht. Toch keerde na enkele weken de klachten terug dus weer naar de dierenarts. We kregen Metacam mee en hij reageerde daar erg goed op. Een paar maanden ging het goed, maar toen bemerkten we dat hij een beetje met zijn voorpootjes uit elkaar begon te lopen. De schouders ietwat naar buiten gericht. Weer terug naar de dierenarts. Die kon nog steeds niets ontdekken. HD begint bij de heupen dus dat kon het niet zijn. Een nekhernia zou het kunnen zijn. Hij verwees ons door naar een dierenarts in de buurt van Eindhoven (zal de naam wel niet mogen noemen denk ik) die over Röngtgenapaaratuur beschikte om een foto te laten maken. Nelson begon toen ook al soms uit te schuiven op onze parketvloer. Voorpoten gleden uit elkaar. (die vloer ligt ondertussen vol met anti-slip matten)
Foto's gemaakt op 6 december 2006 onder lichte narcose. Uitslag: Geen tumoren of hernia te zien. Ook geen Wobblerafwijking. Diagnose die wij meekregen: 1. Restant van Hernia of 2. Tumor in het ruggemerg. Optie 2 sloot de dierenarts eigenlijk uit omdat de klachten daarvoor al te lang aan de gang waren, en als het een tumor was dan zou Nelson het nooit zo lang hebben volgehouden. Gelukkig dachten wij. Maar aan de andere kant: Wat dan? Hij kreeg Cortaphen in hoge dosis mee. Dit gaf tijdelijk enige verbetering. De dosering mocht zelfs omlaag. Op 25 januari 2007 weer naar de dierenarts die de foto's had gemaakt. Kon niks speciaals ontdekken. Nelson buiten laten lopen en het bleek dat het vooral bij de wandelpas mis was. Bij het rennen was er niks afwijkends te zien. Nelson was niet motorisch gestoord maar sensibel.
We lieten het er niet bij zitten en hebben een afspraak gemaakt bij Dorith Aharon. Daar konden we op 2 februari terecht. Een heel eind rijden vanuit Eindhoven dus een lekker bedje voor Nelson op de achterbank van de auto gemaakt. Lange autoritten werden al moeilijk voor hem. Hij liep steeds slechter, maar was nog dezelfde enthousiasteling die hij altijd geweest was. De wil was er, maar hij kon steeds moeilijker.
Bij Dorith kwamen we heel optimistisch binnen. Voor ons was een hondje aan de beurt wat helemaal niet meer kon lopen. Werd in de mand binnengedragen. En wat bleek: na 10 minuten door Dorith behandeld te zijn sprong het beestje vrolijk naar buiten. Dan viel het met Nelson nogal mee dachten we nog. Dorith vroeg of we Nelson even buiten op haar af wilden laten lopen. Ze had blijkbaar aan 5 meter genoeg gezien, want we mochten al naar binnen. Nog nooit had ze een dergelijk afwijkend loopgedrag bij een hond gezien zei ze. Ze bekeek de foto's even die we mee hadden genomen van de dierenarts. Ze knipte hier en daar willekeurig wat plukjes haar weg (waarom is ons nog steeds een raadsel) en begon Nelson geconcentreerd op zijn wervels te 'behandelen.' Na een minuut of 5 stopte ze en zei dat ze helemaal niks voor hem kon doen. Hij had absoluut geen gevoel meer in de voorpoten, wat dus resulteerde in het rare loopgedrag. Nelson zette zijn voorpootjes op 'goed geluk' neer. Hij had kanker volgens haar en we moesten de paar maandjes die hij nog had maar veel van hem genieten. Dat was het. Compleet overrompeld door deze diagnose stonden we even later buiten haar praktijk te janken als kleine kinderen. Klinkt hier misschien niet raar (bij veel andere mensen nog wel), maar Nelson zien we eigenlijk als ons kind. En we moesten nog dat hele stuk terug naar Eindhoven.
Ze heeft haar diagnose doorgestuurd naar de dierenarts die de foto's gemaakt heeft. 3 Opties: a. Trauma b. Neoplasie c. Myelitis.
Met een verzoek erbij om nog eens foto's te maken van het gebied waar Dorith de tumor gevoeld dacht te hebben. Deze foto's zijn gemaakt op 7 februari 2007. Uitslag: 2 wervels liggen zonder tussenruimte tegen elkaar aan. Arts blijft erbij dat het geen tumor kan zijn omdat dit al te lang speelt en de achteruitgang daarvoor niet snel genoeg is gegaan, maar dat het een overblijfsel van een hernia is omdat er een hapje uit een tussenwervelschijf te zien is. Dat stukje is volgens hem 'vergruisd' en in het ruggemerg terechtgekomen, waardoor enkele gaatjes naar de zenuwen verstopt zijn geraakt. Hierdoor blijft de hond sensibel gestoord. Maar met een lage dosis dexamethason (Dexoral) kon Nelson volgens hem nog jaren leven. Een heel stuk opgeluchter verlieten we zijn praktijk weer. Hij heeft zich vooral toegelegd op neurolgie. (geen specialist!) Advies: over een half jaar nogmaal foto's laten maken.
Dat hebben we vorige week op 8 augustus dus laten doen. De praktijk is inmiddels overgenomen door een andere dierenarts, maar de vorige dierenarts draait op de achtergrond nog mee voor zijn specialistische kennis. Hij constateerde nu ook een lichte uitval aan de achterpoten.
De diagnose n.a.v. deze foto's: Neoplasie, oftewel toch kanker met een verwachte levensduur van nog 6 maanden. Weer een enorme klap in het gezicht. We konden het wederom niet geloven. Deze vrolijke, lieverd zou er dus over 6 maanden echt niet meer zijn. Cortaphen Forte meegekregen om zijn laatste maanden beter dor te komen.
Om absolute zekerheid te krijgen konden we door worden verwezen naar Specialistenkliniek Binnnenhof in Almkerk. Na een slapeloze nacht doorgemaakt te hebben besloten we dit maar te doen. De dierenarts heeft een verwijsbrief geschreven en we maakten een afspraak voor afgelopen maandag 13 augustus. Heel fijn dat dit al zo snel kon. Helaas konden we zelf niet mee. We werken beiden in het onderwijs en afgelopen maandag was de eerste schooldag hier in het zuiden. In het onderwijs kan het dan 'natuurlijk' niet dat de leerkracht er op de eerste schooldag niet is vanwege een hondje. Misschien begrijpelijk. (voor mijn gevoel echter niet) Gelukkig konden mijn schoonouders met Nelson er naar toe. (met Nelson's medisch dossier en de foto's)
Hij is daar onder zware narcose gebracht en er zijn contrastfoto's gemaakt. Uitslag: weer geen zekerheid, maar aan kanker wordt niet gedacht, maar ook niet uitgesloten. Onbegrijpelijk vonden ze het het daar echter dat een dierenarts op basis van de slechte foto's die er gemaakt waren een dergelijke diagnose durfde te stellen. De foto's waren bewogen en dus helemaal niet scherp. Van een hernia is nooit sprake geweest. Nelson's wervels waren zelfs helemaal intact. Nog een grote fout die er gemaakt was door de 'in neurologie gespecialiseerde' dierenarts, was het feit dat wanneer er twijfel is, niet afgewacht mag worden, vonden ze in Almkerk. Nelson had in februari al doorverwezen moeten worden. Wanneer je iets vermoedt zorg dan dat het bevestigd of ontkracht wordt. Aan twijfel en een halfjaar afwachten heb je abslouut niks vond de specialist aldaar. In Almkerk denken ze nu aan Syringomyelia. De ziekte die vooral voorkomt bij de Cavalier King Charles. Door het ruggemerg stroomt een vloeistof die alles naar de hersenen en terug soepel houdt. Nu schijnt er bij Nelson een cyste in zijn ruggemerg te zitten die deze doorstroming tegenhoudt. Gevolg: een ophoping van vloeistof waardoor het ruggemerg als het ware open gaat staan en tegen de zenuwen aandrukt, die daardoor gevoelloosheid veroorzaken in de poten en er dus verlammingsverschijnselen optreden. Maar omdat ze niets zeker weten en bevestiging zoeken adviseerden ze ons om een MRI-Scan in Utrecht te laten maken. En alsjeblieft niet bij een 'gewone' dierenarts die toevallig zo'n apparaat heeft. Dat vonden ze geld weggooien. Er eentje hebben is 1, maar ermee kunnen werken is 2 was hun mening. Om met een MRI-Scanner te kunnen werken en vooral te kunnen interpreteren is een opleiding van 6 jaar nodig. De begeleiding in Almkerk is prima. Ze willen elke dag op de hoogte gehouden worden van Nelson's toestand. Maandag na de narcose was een drama. Nelson kon echt niks meer. Ook 's avonds nog niet. Hij heeft een flinke dosis Prednoral meegekregen en een AB-kuur van 10 dagen. Iedere dag 8 Prednoral pilletjes en 2 AB-pillen. Dat is heavy!
Dinsadgochtend mocht hij weer eten en dat deed hij goed. Daarin zaten natuurlijk de pillen verstopt, dus die waren mooi naar binnen. Maar lopen ging echt niet. De voorpootjes sloegen dubbel en hij sleepte zich naar buiten. Ik moest hem dus maar het park achter ons huis dragen. Plassen deed hij liggend. Voorpootjes gestrekt, borstkas op de grond en kontje omhoog. Ontlasting kwam er helemaal niet. Plassen en drinken moet hij natuurlijk enorm veel door de Prednoral. (We zetten 's nachts om 3 uur ook de wekker om hem weer uit te laten.) Hij ligt lekker bij ons op bed.
Op woensdag was hij nog helemaal niks. 2 Meter lopen buiten, hijgen, liggend plassen en weer naar binnen. Ogen superdroef. Hartverscheurend om te zien. De Binnenhof belde om te informeren. Men probeerde ons gerust te stellen met het verhaal, dat het normaal was dat de situatie in dit geval wel moést verslechteren. Nelson heeft al een opeenhoping van vloeistof van zichzelf door zijn aandoening en daar hebben zij nog eens contrastvloeistof bijgespoten. Gevolg: nog meer uitval van de zenuwen. Klinkt logisch. De uitslag van zijn bloed en hersenvloeistof waren ook binnen en daarin waren geen tumorcellen gevonden. Dat was in ieder geval positief. Tumor is nog steeds niet geheel uit te sluiten maar staat bij hen zeker niet bovenaan hun lijstje met wat het wel is. We hebben besloten om De Binnenhof een afspraak te laten maken voor een MRI-Scan in Utrecht. Dit gaat volgende week vijdag 24 augustus gebeuren.
Echter, gisterochtend ging het in het park bij het uitlaten (als je het zo nog mag noemen) nog veel slechter. Lopen was helemaal niet meer aan de orde. Alleen nog maar slepen en omvallen. Ontlasting kwam nog steeds niet. We waren echt bang dat Nelson het weekend niet meer zou halen. Het was echt té verschrikkleijk om aan te zien. Ik zat me in het park hardop af te vragen waar we mee bezig waren. Ik vond dit bijna op dierenmishandeling lijken. Eten ging echter nog steeds goed en ook de temperatuur was perfect.
De Binnenhof weer gebeld, en daar deelde men ons mee dat we geduld moesten hebben. Het was tenslotte pas 3 dagen geleden. De contrastvloeistof moet eruit en de pillen moeten aanslaan. We moeten Nelson letterlijk over het weekend heentillen en dinsdag weer contact opnemen. Wanneer er dan nog geen verbetering is dan kan de scan nog altijd uitgesteld of geannuleerd worden, maar dan willen zij Nelson wel graag terug zien.
En verdomd, vanochtend sprong meneer zelf van het bed. (zakte nog wel door) en wilde zelf de trap af. Daar stak ik een stokje voor en heb hem naar beneden gedragen. Hij liep vervolgens helemaal zelf door onze tuin naar het park. Af en toe sloeg zijn rechtervoorpoot nog dubbel, maar hij rende zelfs een stukje in het park. (op zijn zwaberrende manier dan) Maar het was letterlijk een verschil van dag en nacht met gistermorgen. Plassen ging alweer staand (wel schommelend) en de ontlasting is ook weer op gang gekomen. Hij loopt ook al zeker weer 100 meter, en dat is op dit moment voor Nelson heel erg veel!
We geven hem dan ook flinke complimentjes en dan begint hij ook echt te kwispelen. Vanavond liep hij zelfs alleen de trap op. Hij wil er ook alleen vanaf maar dat vertrouw ik nog steeds niet.
Als hij deze progressie voortzet, dan zal de scan volgende week wel doorgaan. Maar we zijn zo bang voor het feit dat hij weer onder narcose moet! Als we zien wat een ellende het deze week is geweest....pffff.
We weten niet of hij het aankan.
Sorry dat het zo'n lang verhaal is geworden. Maar wat ik er ook mee wil zeggen is het volgende: We hebben zeer pijnlijke ervaringen ondevonden bij verschillende dierenartsen. Dorith die zei dat hij nog 2 maanden had en een ander die zei dat hij nog 6 maanden te leven had.
Allebei mis dus. Wanneer er twijfel is: Doorverwijzen naar een specialist. Wij ( en dan vooral Nelson) zijn er waarschijnlijk nog lang niet, maar we zijn al weer wat optimistischer!
We kunnen het ons haast niet voorstellen dat onze grootste vriend er over een paar maanden niet meer zou zijn. We wachten met spanning de komende dagen af, en of de scan door zal gaan of niet. Het kost natuurlijk veel geld en mensen (collega's o.a.) snappen hier niks van. Maar dit kan ons niks, maar dan ook helemaal niks schelen. Het is natuurlijk wel een aanslag op je spaarrekening maar kinderen kosten óók geld. We vinden het alleen heel triest dat er mensen zijn die net zoveel van hun vriendje houden en het helaas niet op kunnen brengen. Dat lijkt me echt vreselijk. Daar zou eigenlijk ook een fonds voor moeten worden opgericht.
Ik zal jullie op de hoogte houden over Nelson en hoop met positievere berichten een bijdrage aan dit forum te kunnen leveren.
Zoals ik in het voorstel topic al gemeld heb hebben wij (mijn vriendin en ik) een schat van een hondje. Nelson. Uit het asiel gehaald toen hij 7 maanden was. Hij is nu 6 jaar en 6 maanden en heeft werkelijk nooit, maar dan ook echt nooit iets verkeerds gedaan. Nooit grommen, nooit iets kapot gemaakt, alleen maar heel lief zijn lijkt zijn motto te zijn.
Het wordt een lang verhaal maar hopelijk lezen jullie het helemaal en staan er misschien ook tips in over de kunde en ONkunde van dierenartsen.
Ongeveer twee jaar geleden merkten we ineens dat Nelson op een ochtend een ietwat stijve nek had. Ach, flink gespeeld met andere honden uit de buurt, misschien een spiertje verrekt dachten we. Na 2 dagen nog geen verbetering dus gelijk naar onze dierenarts. Die voelde, maar kon niks ontdekken. Gaf hem een spierverslappend prikje en na een uurtje was er geen vuiltje meer aan de lucht. Toch keerde na enkele weken de klachten terug dus weer naar de dierenarts. We kregen Metacam mee en hij reageerde daar erg goed op. Een paar maanden ging het goed, maar toen bemerkten we dat hij een beetje met zijn voorpootjes uit elkaar begon te lopen. De schouders ietwat naar buiten gericht. Weer terug naar de dierenarts. Die kon nog steeds niets ontdekken. HD begint bij de heupen dus dat kon het niet zijn. Een nekhernia zou het kunnen zijn. Hij verwees ons door naar een dierenarts in de buurt van Eindhoven (zal de naam wel niet mogen noemen denk ik) die over Röngtgenapaaratuur beschikte om een foto te laten maken. Nelson begon toen ook al soms uit te schuiven op onze parketvloer. Voorpoten gleden uit elkaar. (die vloer ligt ondertussen vol met anti-slip matten)
Foto's gemaakt op 6 december 2006 onder lichte narcose. Uitslag: Geen tumoren of hernia te zien. Ook geen Wobblerafwijking. Diagnose die wij meekregen: 1. Restant van Hernia of 2. Tumor in het ruggemerg. Optie 2 sloot de dierenarts eigenlijk uit omdat de klachten daarvoor al te lang aan de gang waren, en als het een tumor was dan zou Nelson het nooit zo lang hebben volgehouden. Gelukkig dachten wij. Maar aan de andere kant: Wat dan? Hij kreeg Cortaphen in hoge dosis mee. Dit gaf tijdelijk enige verbetering. De dosering mocht zelfs omlaag. Op 25 januari 2007 weer naar de dierenarts die de foto's had gemaakt. Kon niks speciaals ontdekken. Nelson buiten laten lopen en het bleek dat het vooral bij de wandelpas mis was. Bij het rennen was er niks afwijkends te zien. Nelson was niet motorisch gestoord maar sensibel.
We lieten het er niet bij zitten en hebben een afspraak gemaakt bij Dorith Aharon. Daar konden we op 2 februari terecht. Een heel eind rijden vanuit Eindhoven dus een lekker bedje voor Nelson op de achterbank van de auto gemaakt. Lange autoritten werden al moeilijk voor hem. Hij liep steeds slechter, maar was nog dezelfde enthousiasteling die hij altijd geweest was. De wil was er, maar hij kon steeds moeilijker.
Bij Dorith kwamen we heel optimistisch binnen. Voor ons was een hondje aan de beurt wat helemaal niet meer kon lopen. Werd in de mand binnengedragen. En wat bleek: na 10 minuten door Dorith behandeld te zijn sprong het beestje vrolijk naar buiten. Dan viel het met Nelson nogal mee dachten we nog. Dorith vroeg of we Nelson even buiten op haar af wilden laten lopen. Ze had blijkbaar aan 5 meter genoeg gezien, want we mochten al naar binnen. Nog nooit had ze een dergelijk afwijkend loopgedrag bij een hond gezien zei ze. Ze bekeek de foto's even die we mee hadden genomen van de dierenarts. Ze knipte hier en daar willekeurig wat plukjes haar weg (waarom is ons nog steeds een raadsel) en begon Nelson geconcentreerd op zijn wervels te 'behandelen.' Na een minuut of 5 stopte ze en zei dat ze helemaal niks voor hem kon doen. Hij had absoluut geen gevoel meer in de voorpoten, wat dus resulteerde in het rare loopgedrag. Nelson zette zijn voorpootjes op 'goed geluk' neer. Hij had kanker volgens haar en we moesten de paar maandjes die hij nog had maar veel van hem genieten. Dat was het. Compleet overrompeld door deze diagnose stonden we even later buiten haar praktijk te janken als kleine kinderen. Klinkt hier misschien niet raar (bij veel andere mensen nog wel), maar Nelson zien we eigenlijk als ons kind. En we moesten nog dat hele stuk terug naar Eindhoven.
Ze heeft haar diagnose doorgestuurd naar de dierenarts die de foto's gemaakt heeft. 3 Opties: a. Trauma b. Neoplasie c. Myelitis.
Met een verzoek erbij om nog eens foto's te maken van het gebied waar Dorith de tumor gevoeld dacht te hebben. Deze foto's zijn gemaakt op 7 februari 2007. Uitslag: 2 wervels liggen zonder tussenruimte tegen elkaar aan. Arts blijft erbij dat het geen tumor kan zijn omdat dit al te lang speelt en de achteruitgang daarvoor niet snel genoeg is gegaan, maar dat het een overblijfsel van een hernia is omdat er een hapje uit een tussenwervelschijf te zien is. Dat stukje is volgens hem 'vergruisd' en in het ruggemerg terechtgekomen, waardoor enkele gaatjes naar de zenuwen verstopt zijn geraakt. Hierdoor blijft de hond sensibel gestoord. Maar met een lage dosis dexamethason (Dexoral) kon Nelson volgens hem nog jaren leven. Een heel stuk opgeluchter verlieten we zijn praktijk weer. Hij heeft zich vooral toegelegd op neurolgie. (geen specialist!) Advies: over een half jaar nogmaal foto's laten maken.
Dat hebben we vorige week op 8 augustus dus laten doen. De praktijk is inmiddels overgenomen door een andere dierenarts, maar de vorige dierenarts draait op de achtergrond nog mee voor zijn specialistische kennis. Hij constateerde nu ook een lichte uitval aan de achterpoten.
De diagnose n.a.v. deze foto's: Neoplasie, oftewel toch kanker met een verwachte levensduur van nog 6 maanden. Weer een enorme klap in het gezicht. We konden het wederom niet geloven. Deze vrolijke, lieverd zou er dus over 6 maanden echt niet meer zijn. Cortaphen Forte meegekregen om zijn laatste maanden beter dor te komen.
Om absolute zekerheid te krijgen konden we door worden verwezen naar Specialistenkliniek Binnnenhof in Almkerk. Na een slapeloze nacht doorgemaakt te hebben besloten we dit maar te doen. De dierenarts heeft een verwijsbrief geschreven en we maakten een afspraak voor afgelopen maandag 13 augustus. Heel fijn dat dit al zo snel kon. Helaas konden we zelf niet mee. We werken beiden in het onderwijs en afgelopen maandag was de eerste schooldag hier in het zuiden. In het onderwijs kan het dan 'natuurlijk' niet dat de leerkracht er op de eerste schooldag niet is vanwege een hondje. Misschien begrijpelijk. (voor mijn gevoel echter niet) Gelukkig konden mijn schoonouders met Nelson er naar toe. (met Nelson's medisch dossier en de foto's)
Hij is daar onder zware narcose gebracht en er zijn contrastfoto's gemaakt. Uitslag: weer geen zekerheid, maar aan kanker wordt niet gedacht, maar ook niet uitgesloten. Onbegrijpelijk vonden ze het het daar echter dat een dierenarts op basis van de slechte foto's die er gemaakt waren een dergelijke diagnose durfde te stellen. De foto's waren bewogen en dus helemaal niet scherp. Van een hernia is nooit sprake geweest. Nelson's wervels waren zelfs helemaal intact. Nog een grote fout die er gemaakt was door de 'in neurologie gespecialiseerde' dierenarts, was het feit dat wanneer er twijfel is, niet afgewacht mag worden, vonden ze in Almkerk. Nelson had in februari al doorverwezen moeten worden. Wanneer je iets vermoedt zorg dan dat het bevestigd of ontkracht wordt. Aan twijfel en een halfjaar afwachten heb je abslouut niks vond de specialist aldaar. In Almkerk denken ze nu aan Syringomyelia. De ziekte die vooral voorkomt bij de Cavalier King Charles. Door het ruggemerg stroomt een vloeistof die alles naar de hersenen en terug soepel houdt. Nu schijnt er bij Nelson een cyste in zijn ruggemerg te zitten die deze doorstroming tegenhoudt. Gevolg: een ophoping van vloeistof waardoor het ruggemerg als het ware open gaat staan en tegen de zenuwen aandrukt, die daardoor gevoelloosheid veroorzaken in de poten en er dus verlammingsverschijnselen optreden. Maar omdat ze niets zeker weten en bevestiging zoeken adviseerden ze ons om een MRI-Scan in Utrecht te laten maken. En alsjeblieft niet bij een 'gewone' dierenarts die toevallig zo'n apparaat heeft. Dat vonden ze geld weggooien. Er eentje hebben is 1, maar ermee kunnen werken is 2 was hun mening. Om met een MRI-Scanner te kunnen werken en vooral te kunnen interpreteren is een opleiding van 6 jaar nodig. De begeleiding in Almkerk is prima. Ze willen elke dag op de hoogte gehouden worden van Nelson's toestand. Maandag na de narcose was een drama. Nelson kon echt niks meer. Ook 's avonds nog niet. Hij heeft een flinke dosis Prednoral meegekregen en een AB-kuur van 10 dagen. Iedere dag 8 Prednoral pilletjes en 2 AB-pillen. Dat is heavy!
Dinsadgochtend mocht hij weer eten en dat deed hij goed. Daarin zaten natuurlijk de pillen verstopt, dus die waren mooi naar binnen. Maar lopen ging echt niet. De voorpootjes sloegen dubbel en hij sleepte zich naar buiten. Ik moest hem dus maar het park achter ons huis dragen. Plassen deed hij liggend. Voorpootjes gestrekt, borstkas op de grond en kontje omhoog. Ontlasting kwam er helemaal niet. Plassen en drinken moet hij natuurlijk enorm veel door de Prednoral. (We zetten 's nachts om 3 uur ook de wekker om hem weer uit te laten.) Hij ligt lekker bij ons op bed.
Op woensdag was hij nog helemaal niks. 2 Meter lopen buiten, hijgen, liggend plassen en weer naar binnen. Ogen superdroef. Hartverscheurend om te zien. De Binnenhof belde om te informeren. Men probeerde ons gerust te stellen met het verhaal, dat het normaal was dat de situatie in dit geval wel moést verslechteren. Nelson heeft al een opeenhoping van vloeistof van zichzelf door zijn aandoening en daar hebben zij nog eens contrastvloeistof bijgespoten. Gevolg: nog meer uitval van de zenuwen. Klinkt logisch. De uitslag van zijn bloed en hersenvloeistof waren ook binnen en daarin waren geen tumorcellen gevonden. Dat was in ieder geval positief. Tumor is nog steeds niet geheel uit te sluiten maar staat bij hen zeker niet bovenaan hun lijstje met wat het wel is. We hebben besloten om De Binnenhof een afspraak te laten maken voor een MRI-Scan in Utrecht. Dit gaat volgende week vijdag 24 augustus gebeuren.
Echter, gisterochtend ging het in het park bij het uitlaten (als je het zo nog mag noemen) nog veel slechter. Lopen was helemaal niet meer aan de orde. Alleen nog maar slepen en omvallen. Ontlasting kwam nog steeds niet. We waren echt bang dat Nelson het weekend niet meer zou halen. Het was echt té verschrikkleijk om aan te zien. Ik zat me in het park hardop af te vragen waar we mee bezig waren. Ik vond dit bijna op dierenmishandeling lijken. Eten ging echter nog steeds goed en ook de temperatuur was perfect.
De Binnenhof weer gebeld, en daar deelde men ons mee dat we geduld moesten hebben. Het was tenslotte pas 3 dagen geleden. De contrastvloeistof moet eruit en de pillen moeten aanslaan. We moeten Nelson letterlijk over het weekend heentillen en dinsdag weer contact opnemen. Wanneer er dan nog geen verbetering is dan kan de scan nog altijd uitgesteld of geannuleerd worden, maar dan willen zij Nelson wel graag terug zien.
En verdomd, vanochtend sprong meneer zelf van het bed. (zakte nog wel door) en wilde zelf de trap af. Daar stak ik een stokje voor en heb hem naar beneden gedragen. Hij liep vervolgens helemaal zelf door onze tuin naar het park. Af en toe sloeg zijn rechtervoorpoot nog dubbel, maar hij rende zelfs een stukje in het park. (op zijn zwaberrende manier dan) Maar het was letterlijk een verschil van dag en nacht met gistermorgen. Plassen ging alweer staand (wel schommelend) en de ontlasting is ook weer op gang gekomen. Hij loopt ook al zeker weer 100 meter, en dat is op dit moment voor Nelson heel erg veel!
We geven hem dan ook flinke complimentjes en dan begint hij ook echt te kwispelen. Vanavond liep hij zelfs alleen de trap op. Hij wil er ook alleen vanaf maar dat vertrouw ik nog steeds niet.
Als hij deze progressie voortzet, dan zal de scan volgende week wel doorgaan. Maar we zijn zo bang voor het feit dat hij weer onder narcose moet! Als we zien wat een ellende het deze week is geweest....pffff.
We weten niet of hij het aankan.
Sorry dat het zo'n lang verhaal is geworden. Maar wat ik er ook mee wil zeggen is het volgende: We hebben zeer pijnlijke ervaringen ondevonden bij verschillende dierenartsen. Dorith die zei dat hij nog 2 maanden had en een ander die zei dat hij nog 6 maanden te leven had.
Allebei mis dus. Wanneer er twijfel is: Doorverwijzen naar een specialist. Wij ( en dan vooral Nelson) zijn er waarschijnlijk nog lang niet, maar we zijn al weer wat optimistischer!
We kunnen het ons haast niet voorstellen dat onze grootste vriend er over een paar maanden niet meer zou zijn. We wachten met spanning de komende dagen af, en of de scan door zal gaan of niet. Het kost natuurlijk veel geld en mensen (collega's o.a.) snappen hier niks van. Maar dit kan ons niks, maar dan ook helemaal niks schelen. Het is natuurlijk wel een aanslag op je spaarrekening maar kinderen kosten óók geld. We vinden het alleen heel triest dat er mensen zijn die net zoveel van hun vriendje houden en het helaas niet op kunnen brengen. Dat lijkt me echt vreselijk. Daar zou eigenlijk ook een fonds voor moeten worden opgericht.
Ik zal jullie op de hoogte houden over Nelson en hoop met positievere berichten een bijdrage aan dit forum te kunnen leveren.
Heel veel sterkte gewenst!
