Het HondenForum

Net in het bos weer zo'n 'aanval'. Milder in die zin dat hij nog wel een beetje kon hobbelen, maar dat hobbelen duurde wel wat lang dit keer

Hij bleef opeens een heel stuk achter en stond erbij alsof hij zowel voor als achter in iets prikkeligs gestapt was. Ik nog alle poten nagekeken, maar niks te vinden. Daarna probeerde hij te lopen en dat gaat dan wel maar heeeel langzaam en hij heeft een hele vreemde waggel. Hij zwalkt niet ofzo, maar hij waggelt met zijn kont en loopt te veel op zijn tenen o.i.d. Maar ook zijn voorpoten doen vreemd. Als ik hem niet steeds had geroepen had hij helemaal niet meer gelopen, als het aan hem lag bleef hij stil staan.
Moos is bloedfanatiek op dennenappeltjes, dus als test heb ik twee keer een dennenappeltje weggegooit. De eerste keer deed hij drie verkrampte hopsen en stopte toen, de tweede keer deed hij niet eens meer een poging.

Dit duurde een paar minuten en toen heb ik hem even opgetild. Opvallend is dan dat ik absoluut niet zijn nek of rug mag buigen. Het kan wel als ik echt zou willen, maar hij krampt direct tegen. Als je niet beter zou weten zou je echt denken dat er iets volledig mis zit in zijn rug of nek op zo'n moment
Na een minuutje ofzo heb ik hem weer neergezet en dan is er niks meer aan de hand. Dan rent en doet hij weer.

Vlak voordat het gebeurde had hij flink met Saar gerend en gebuiteld. Maar daarna deden ze dat weer en toen was er verder niks meer aan de hand.

Maandag de da maar bellen, want dit is niks zo, twee (of eigenlijk drie) keer in zo'n korte tijd

he gatver meis die zorgen, ik hoop dat je duidelijkheid krijgt voor die kleine Moos

Hè bah....dit komt wel snel op elkaar die aanvallen.
Geef Moos een knuffel.

he, bah, dat is inderdaad niks zo, ik hoop dat ze iets voor je kunnen betekenen

Hè gekke Moos!! Als ik dit verhaal hoor kan ik me haast niet voorstellen dat dat het gevolg is van een vergroot hart . Misschien is het wel zo, maar ben toch benieuwd naar de verklaring van de dierenarts.

Sorry, maar ik ben even vergeten of er toendertijd foto's gemaakt zijn van zijn nek/ruggetje?
Bah, wat een zorgen weer, Marloes! Sterkte ermee...

Het lijken toch steeds partiële (epileptische) toevalletjes en het kan best zo zijn dat deze door het vergrote hart van Moos worden veroorzaakt.
Het beeld klopt wat dat betreft: verkrampingen, niet goed kunnen lopen, de tijdsduur van de "toevalletjes", dat er na het "toevalletje" niets meer aan de hand is, het steeds korter op elkaar komen, enz.
Heb je niet het idee dat hij zuurstof tekort komt tijdens het wandelen?

Moon schreef:Hè gekke Moos!! Als ik dit verhaal hoor kan ik me haast niet voorstellen dat dat het gevolg is van een vergroot hart . Misschien is het wel zo, maar ben toch benieuwd naar de verklaring van de dierenarts.

Sorry, maar ik ben even vergeten of er toendertijd foto's gemaakt zijn van zijn nek/ruggetje?
Bah, wat een zorgen weer, Marloes! Sterkte ermee...

Ja, er zijn foto's gemaakt van zijn rug iig, en die waren perfect.

MoniqueDM schreef:Het lijken toch steeds partiële (epileptische) toevalletjes en het kan best zo zijn dat deze door het vergrote hart van Moos worden veroorzaakt.
Het beeld klopt wat dat betreft: verkrampingen, niet goed kunnen lopen, de tijdsduur van de "toevalletjes", het steeds korter op elkaar komen, enz.
Heb je niet het idee dat hij zuurstof tekort komt tijdens het wandelen?

Niet direct dat ik echt merk dat hij zuurstof tekort heeft. Hij is wel bij vlagen gewoon een beetje een oude hond (die hij dus niet is). Hij blijft veel achter tijdens wandelingen, en het laatste jaar betrap ik mezelf er regelmatig op dat ik iets zeg van "Moos ben je moe?" als we een tijdje aan het lopen zijn. En sinds het weer echt warm en benauwd is hijgt hij al heel snel al tijdens het wandelen (op een benauwde dag dan), en dat is echt iets nieuws.
Hij is eigenlijk al een jaar aan het tobben met vlagen van terugtrekken op de slaapkamer en vlagen van 'oud lopen'. Dat is allemaal op zijn rug gegooid, maar daar is dus niks mis mee.
Hij kan trouwens aan de andere kant ook zo 1.5 uur rennen en vliegen op het strand, met wel even achter me blijven hangen tussendoor, maar daarna gaat hij dan weer vol gas verder.

Wat wel opvallend is is dat hij deze 'aanvalletjes' dus altijd krijgt tijdens actie, nooit uit rust. Wat dan wel weer zou kloppen bij problemen met het hart lijkt mij?

Moos schreef:Wat wel opvallend is is dat hij deze 'aanvalletjes' dus altijd krijgt tijdens actie, nooit uit rust. Wat dan wel weer zou kloppen bij problemen met het hart lijkt mij?

Ja precies!
Je schreef dat hij voor "het toevalletje" lekker met Saar gerend en gedold had. Dan moet het hart toch harder werken dan in rust en als het hart dan niet optimaal is, dan kan er een zuurstoftekort optreden.
Is hier geen medicatie tegen? Misschien een middel wat de zuurstofopname optimaliseert?

MoniqueDM schreef:

Moos schreef:Wat wel opvallend is is dat hij deze 'aanvalletjes' dus altijd krijgt tijdens actie, nooit uit rust. Wat dan wel weer zou kloppen bij problemen met het hart lijkt mij?

Ja precies!
Je schreef dat hij voor "het toevalletje" lekker met Saar gerend en gedold had. Dan moet het hart toch harder werken dan in rust en als het hart dan niet optimaal is, dan kan er een zuurstoftekort optreden.
Is hier geen medicatie tegen? Misschien een middel wat de zuurstofopname optimaliseert?

Geen idee eigenlijk. Er bestaat natuurlijk wel hartmedicatie voor honden, maar ik ben vergeten te vragen aan de da of dat er ook zou zijn voor Moos.
Ik neem aan dat er dan sowieso wel verder onderzoek gedaan zal moeten worden?

Het gaat er toch wel een beetje op lijken dat hij misschien wat meer last gaat krijgen van het vergrote hart. Ik vind dit niks leuk om te lezen, laat staan hoe het voor jou moet zijn. Ik denk ook dat heel verstandig is weer naar de DA te gaan en eventueel ook te laten doorsturen naar een kliniek waar ze hem eens verder kunnen onderzoeken op dat hart, of het daarvan kan zijn. Dan weet je in ieder geval of het dat is en of er iets aan gedaan kan worden of dat je je toch zo langzaamaan aan wat leefregels moet gaan houden met Moos qua belasting.

Heel naar dit, Moos is veel te jong voor zulke dingen

Anne

starfleet schreef:Het gaat er toch wel een beetje op lijken dat hij misschien wat meer last gaat krijgen van het vergrote hart. Ik vind dit niks leuk om te lezen, laat staan hoe het voor jou moet zijn. Ik denk ook dat heel verstandig is weer naar de DA te gaan en eventueel ook te laten doorsturen naar een kliniek waar ze hem eens verder kunnen onderzoeken op dat hart, of het daarvan kan zijn. Dan weet je in ieder geval of het dat is en of er iets aan gedaan kan worden of dat je je toch zo langzaamaan aan wat leefregels moet gaan houden met Moos qua belasting.

Heel naar dit, Moos is veel te jong voor zulke dingen

Anne

Ik zorg dat ik maandag bel tijdens het telefonisch spreekuur, en dan kan ik vragen naar de da die ook hem de laatste keren onderzocht heeft en de foto's heeft gemaakt.

Ik meen me te herinneren dat ze vorige keer gezegd had dat ze als het erger werd sowieso nog een algeheel bloedonderzoek wilde doen om die gegevens ook duidelijk te hebben.
De volgende stap is dan denk ik, net wat jij zegt, naar een specialist. Ik wil dan ook erg graag weten hoe zijn hart er precies voorstaat en of die aanvalletjes en het algehele tobben van het laatste jaar ook, met een beter beeld van zijn hart, daardoor te verklaren zijn.

Ik vind het ook niks Moos zou het vreselijk vinden als hij echt beperkt zou moeten worden....
Maar goed, nog maar even niet vooruit gaan denken.

naar Marloes

ik zou iig wel uitkijken met inspanning, zoals je al zegt, hij krijgt het tijdens actie, niet vanuit rust, dus als hij aangeeft dat er iets is, zou ik zeker niet "even testen"door hem iets te laten proberen, wat hij gewoon op dat moment niet wil of kan. ik zou eerst meer onderzoek en zekerheid willen hebben, van wat er nu aan de hand is.

succes met moosie..

yamie schreef:naar Marloes

ik zou iig wel uitkijken met inspanning, zoals je al zegt, hij krijgt het tijdens actie, niet vanuit rust, dus als hij aangeeft dat er iets is, zou ik zeker niet "even testen"door hem iets te laten proberen, wat hij gewoon op dat moment niet wil of kan. ik zou eerst meer onderzoek en zekerheid willen hebben, van wat er nu aan de hand is.

succes met moosie..

Dat "even" testen moest even omdat Moos sowieso vaak achterblijft, en vaak ook uit 'bananen in de oren'. Toen ik die dennenappeltjs gooide was hij net op een punt dat ik dacht "komt hij nou niet omdat hij dwars is of is er echt wat?"
Van de week had hij ook een keertje dat ik dacht "niet weer he?" en toen pakte ik een koekje en stond hij naast me op zijn achterpoten te dansen. Vandaar dat ik nu eenmalig even wilde kijken in hoeverre ik mezelf geen dramatische dingen aan aan het praten was, maar dat hij echt weer zo'n 'aanvalletje' had. Snap je?
Op een gegeven moment vertrouw ik mijn waarnemingsvermogen ook niet helemaal meer omdat ik hier natuurlijk extra allert op ben, en ik steeds alleen ben als het gebeurt (behalve de eerste keer met Yvette dan).

Is zijn hart echt slecht Marloes?
Jouw beschrijving doet me ook een beetje denken aan dit:
http://www.de-border-terrier.com/spikes-disease/

Nou, dat is dan toch wel erg snel na het vorige 'aanvalletje'...
Moet Moosie toch maar even helemaal door de medische molen, want dit is natuurlijk niks.

Geef 'm maar een knuffel (en neem er zelf ook een, voor of nee, tegen de schrik. ).

ranetje schreef:Is zijn hart echt slecht Marloes?
Jouw beschrijving doet me ook een beetje denken aan dit:
http://www.de-border-terrier.com/spikes-disease/

Of zijn hart echt zodanig slecht is weet ik dus niet.

Het lijkt een beetje op wat omschreven wordt op jouw link, alleen dat is wel veel heftiger, en toch ook anders.
Moos heeft geen dronkenmansgang Hij zwalkt ook niet. Ik kan heel moelijk omschrijven hoe hij dan precies loopt, of niet loopt...
Als hij omvalt is dat omdat zijn poten in vreemde richtingen krampen en hij daar geen controle over heeft. Maar hij strekt zijn poten niet overmatig, en als ik hem laat staan en vast hou zodat hij niet meer kan proberen te lopen valt hij ook niet om. Hij valt om (of bijna om, want ik vang hem op) als hij probeert te lopen,
Het lijkt, de twee keer dat hij ook om wilde vallen, een beetje op slow-motion lopen wat hij dan doet. Hij probeert dan zijn poten een loopbeweging te laten maken, maar ze blijven dan ergens in de lucht, of in een bocht, steken.

Oh, en voor Inge O Ik heb zijn pols gevoeld op dat moment en die was in ieder geval niet heel snel of heel traag zo op het eerste gevoel (op mijn horloge kijken en tellen was net even teveel gevraagd op dat moment). Hij was niet echt onregelmatig, maar soms wel iets sneller en soms iets trager had ik het idee

Inge O schreef:

ranetje schreef:Is zijn hart echt slecht Marloes?
Jouw beschrijving doet me ook een beetje denken aan dit:
http://www.de-border-terrier.com/spikes-disease/

vreemd, dit . wat ik zeker mis op deze site is de uitleg waarom dit géén epilepsie is, want zoals ze een (zware) aanval beschrijft is het toch wel krèk een epileptiforme aanval .

De honden blijven bij bewustzijn
Het zijn dus (dacht ik) in feite epileptiforme aanvallen, maar geen epilepsie. Want veroorzaakt door een glutenallergie

IngeO schreef: maar moos dan .....ik weet het niet of dit echt aan zijn hart te linken is - voor mij eigenlijk niet, zoals je het aanvalletje nu weer beschrijft. zuurstofgebrek door een slechte hartwerking treedt niet 'zomaar eventjes acuut' op, om daarna weer voor 100% te verdwijnen, dat kan technisch gezien gewoon niet. als het al zo zou zijn dat dit telkens door hartzwakte zou veroorzaakt worden, dan moet je buiten deze aanvallen ook iets zien - tenzij het om zware ritmestoornissen zou gaan, wat je laatste info toch weer tegenspreekt.

het begint precies toch meer en meer het beeld van epilepsie te worden - alleen hoe stel je dat dan weer vast .

Je kunt dat alleen vaststellen, door andere oorzaken uit te sluiten
Bloedonderzoek (heel veel zaken!)
Neurologisch onderzoek
Eventueel andere voeding (bijv. kvv, of glutenvrij)

Een vriendin van mij heeft een Cavaliertje van 9 jaar.
Bij dit hondje is jaren geleden al een zware hartafwijking vastgesteld. Ik geloof dat de wand van de aorta steeds dikker wordt, waardoor het hart steeds harder moet pompen om het lichaam te voorzien van zuurstofrijk bloed.
Dit hondje heeft ook wel eens een "toevalletje" en dan met name in de zomer als het erg heet is. Dit hondje is dan echt helemaal buiten bewustzijn en het toevalletje ziet eruit als een gegeneraliseerde toeval bij epilepsie. Een paar minuten later staat ze op, schudt zich uit en gaat verder waar ze was gebleven.
De dierenarts heeft gezegd dat dit aan haar hartafwijking gerelateerd is.

Inge O schreef:
maar moos dan .....ik weet het niet of dit echt aan zijn hart te linken is - voor mij eigenlijk niet, zoals je het aanvalletje nu weer beschrijft. zuurstofgebrek door een slechte hartwerking treedt niet 'zomaar eventjes acuut' op, om daarna weer voor 100% te verdwijnen, dat kan technisch gezien gewoon niet. als het al zo zou zijn dat dit telkens door hartzwakte zou veroorzaakt worden, dan moet je buiten deze aanvallen ook iets zien - tenzij het om zware ritmestoornissen zou gaan, wat je laatste info toch weer tegenspreekt.

het begint precies toch meer en meer het beeld van epilepsie te worden - alleen hoe stel je dat dan weer vast .

Dat kan je alleen vaststellen door andere dingen uit te sluiten toch?

Het is bij Moos wel dat het langzaam erger wordt, en dan langzaam uitdooft. Ik vind het heel erg lastig om te omschrijven omdat ik ook niet helemaal goed kan zien wanneer het nou precies echt begint en eindigt.

Het beginbericht is een korte samenvatting, met ook niet alles helemaal in chronologische volgorde; misschien scheelt het als ik heel nauwkeurig omschrijf hoe het precies ging?

Hij blijft eerst wat achter. Ik vraag me dan af of dat door bananen is of dat er wat aan de hand is. Ik loop door, en even later staat hij helemaal stil alsof hij dus in doornen gestaan heeft ofzo. Ik loop naar hem toe om zijn poten te controleren. Zitten geen doornen in.
Ik loop bij hem weg en roep hem. Moos komt naar mij toe, maar heeft duidelijk moeite met lopen. Ik ga door mijn hurken en hij komt tegen me aanschuren en vraagt om aandacht. Ik sta op en roep hem; hij beweegt niet. Ik roep hem weer en hij komt weer duidelijk moeilijk aangelopen. Ik blijf even met hem staan wachten; Moos staat dan ook gewoon rustig te staan. Ik roep hem weer en hij lijkt sneller te komen. Ik vraag me af of ik me ondertussen allemaal nare dingen in mijn hoofd haal en gooi een dennenappeltje weg, Moos doet een poging tot rennen, maar na drie hupsen geeft hij het op. Ik til hem even op en zet hem heel snel weer neer. Hij loopt weer maar moeizaam.
Ik blijf weer even met hem staan.
Ik loop weer verder en Moos volgt, hij loopt maar langzaam en met een waggelkont. Zo lopen we een stukje totdat ik het te lang vind duren en hem optil. Hij wil graag opgetild, maar wil niet dat ik zijn rug/nek buig.
Ik heb hem toen een bepaalde periode gedragen en toen ik hem neerzette liep hij weer goed op het eerste gezicht, hetzij nog wel ietsjes 'anders'. Vrij snel daarna hoort hij een bekende hond blaffen en zet de sprint erin, begroet de hond en baasjes en loopt dus weer goed.
(ergens hier heb ik nog eens een dennenappeltje gegooid, alleen ik kan me niet herinneren waar en wanneer).

Dat is nauwkeuriger hoe het precies ging. Misschien heb je daar wat aan qua duidelijkheid?

Meis, wat een schrik Dit is ook wel heel snel achter elkaar ineens allemaal. Ik heb er echt te weinig verstand van om je te adviseren: is het zijn hartje of toch epilepsie of toch iets anders?

Pfff.... sterkte en overleg goed met de dierenarts of een specialist niet raadzamer zou zijn om de boel uit te zoeken.

Inge O schreef:

Moos schreef:Dat is nauwkeuriger hoe het precies ging. Misschien heb je daar wat aan qua duidelijkheid?

het is wel duidelijker qua beeld wat er gebeurde, maar voor mij daarom niet duidelijk waarom. ik kan dit iig niet zomaar aan zijn hart koppelen.

Maar qua beeld is dat niet anders dan de vorige keren toch? Of had je toen ook al moeite met het idee dat het zijn hart zou zijn?

Van alles wat ik over primaire epilepsie kan vinden vind ik het daarvoor ook weer een apart beeld. Maar misschien zie ik dat verkeerd?

Hier: http://www.dierenartsvanzwol.nl/wetensw ... .php?ww=33 staat het volgende over secundaire epilepsie:

Dieren met secundaire epilepsie hebben vaak tussen de aanvallen door ook lichamelijke afwijkingen of afwijkend gedrag die een eigenaar bij navraag wellicht toch gezien heeft, hoewel ze eerst niet gedacht hadden dat dit belangrijk was. Te denken valt aan onverklaarbare agressie, depressief gedrag, tics, onregelmatig lopen, ‘verstappen’ (met name in bochten), af en toe door 1 poot zakken etc

Dat onregelmatig lopen of 'verstappen' heeft Moos dan dus wel. Ik heb het afgelopen jaar ook een aantal keer bij de da gezeten, of gebeld, omdat hij af en toe leek te manken met 1 poot (en vaak onduidelijk welke poot). Dat was dan weer iets heel anders dan zo'n 'aanvalletje'
Depressief gedrag heeft hij ook gehad; dat terugtrekken op de slaapkamer steeds.

Alleen er staat dan verder niet wat dat er dan mee te maken zou hebben...

Van wat ik kan vinden zou primaire epilepsie ook eerder optreden juist tijdens rust en secundaire eerder tijdens inspanning. Bij secundair zou er dan een onderliggende oorzaak zijn, toch?

Inge O schreef:
ja, eigenlijk wel . het was (en is) niet uit te sluiten, maar ik acht het zeer weinig waarschijnlijk - tenzij het zware ritmestoornissen zouden geweest zijn, en dat is nu ook nog weinig waarschijnlijk.

als we het over zijn vergroot hart hadden, ging het (wat mij betreft) dan eerder over het feit of daar voor hem al wel of niet veel gevaar in zat.
ik twijfelde toen ook nog of het wel of niet leek op even ineenzakken door een flauwte (die wel door zijn hart had kunnen veroorzaakt worden). maar het beeld van vandaag vind ik niet op een flauwte lijken .

Nee, een flauwte kan ik er ook niet van maken.
Zijn pols was dus wel soms iets trager en soms iets sneller zeg maar: boem............boem.............boem......boem...boem....boem......boem...........boem......................boem..............boem. Zoiets
Maar echt overduidelijk heel erg onregelmatig ook niet nee.

over het verschil tussen primaire en secundaire epilepsie weet ik dan weer heel weinig - alleen dat ik secundaire toch nog niet vaak heb horen vernoemen ivm. hartproblemen (wat het niet uitsluit natuurlijk). komt bij dat het dan ook nog eens heel moeilijk is om die primaire en secundaire uit elkaar te halen : bij elk dier dat al niet meer piepjong is kan vaak nog wel een ander probleem gevonden worden als het van boven tot onder onderzocht wordt, maar of dat de epilepsie dan per definitie ook secundair maakt? niemand zal het zeggen natuurlijk .

Ik zie zo ongeveer door de epilepsie bomen het bos niet meer. Ik kan sowieso nergens op een epilepsie bij honden site het beeld van Moos vinden. Wel de zware aanvallen met omvallen en schokken en niet meer bij zijn, of aanvallen die dan iets zijn in de trant van staart najagen, of denkbeeldige vliegjes happen.
En dan dus vaak uit rust; uit inspanning moet het dan een duidelijk onderliggende oorzaak hebben.

Maar meer dan wat ik zo kan vinden via google weet ik dus ook niet.

He jakkes, dat wordt nu toch wel erg vaak opeens, dat hij zo'n "aanvalletje" krijgt.
Het klinkt voor mijn gevoel toch als een neurologisch probleem, ik zou er zeker mee voor overleg naar een dierenarts gaan en je laten doorverwijzen voor verdere onderzoeken bij een specialist.
Dit gebeurt nu echt te vaak lijkt me, en lijkt me ook niet leuk voor Moos zelf, als hij opeens zo slecht kan bewegen.

Sterkte, het is niet niks om je ventje zo te moeten zien, dat lijkt me echt vreselijk.

Inge O schreef:over het verschil tussen primaire en secundaire epilepsie weet ik dan weer heel weinig - alleen dat ik secundaire toch nog niet vaak heb horen vernoemen ivm. hartproblemen (wat het niet uitsluit natuurlijk). komt bij dat het dan ook nog eens heel moeilijk is om die primaire en secundaire uit elkaar te halen : bij elk dier dat al niet meer piepjong is kan vaak nog wel een ander probleem gevonden worden als het van boven tot onder onderzocht wordt, maar of dat de epilepsie dan per definitie ook secundair maakt? niemand zal het zeggen natuurlijk .

Het verschil tussen primaire en secundaire epilepsie is heel duidelijk, niet qua toevallen of beeld, maar wel qua oorsprong.

Primaire epilepsie treedt op bij leeftijden van ongeveer een half jaar tot ongeveer 5 jaar. Bij een algeheel klinisch onderzoek, uitgebreid bloedonderzoek en een uitgebreid neurologisch onderzoek worden geen afwijkingen gevonden. Primaire epilepsie kan zich uiten in zowel partiële als gegeneraliseerde toevallen.

Secundaire epilepsie treedt vaak op bij honden die ouder zijn dan een jaar of vijf (heel soms ook bij pups onder een half jaar). Bij secundaire epilepsie is er altijd een onderliggende oorzaak die epileptiforme toevallen veroorzaakt. Dit kan echt van alles zijn: schildklier, lever, nieren, hart, hersentumor, ontstekingen, enz. Daarom is het ook zo belangrijk om een hond helemaal binnenste-buiten te keren, want als er een onderliggende oorzaak wordt gevonden, dan moet die behandeld worden en vaak verdwijnen de toevallen dan vanzelf. Indien er geen gedegen onderzoek wordt gedaan en er anti-epileptica worden ingezet met als doel de epileptiforme toevallen te behandelen, dan zie je vaak bij secundaire epilepsie dat deze medicatie weinig tot niets doet. Aangezien anti-epileptica geen onschuldige medicijnen zijn (die ook niet wenselijk zijn bij de secundaire vorm met uitzondering van clusters en een status epilepticus) is het dus verstandig om allereerst te beginnen met een uitgebreid bloed- en neurologisch onderzoek.
Ook bij de secundaire vorm zie je zowel partiële als gegeneraliseerde toevallen.

Marloes, registreer je anders eens op http://www.epilepsiebijhonden.nl/forum/index.php
Dit forum staat onder begeleiding van een dierenarts en een veterinair neurologe en zij kunnen je vast een stuk verder helpen.

Moos schreef:

Inge O schreef:
ja, eigenlijk wel . het was (en is) niet uit te sluiten, maar ik acht het zeer weinig waarschijnlijk - tenzij het zware ritmestoornissen zouden geweest zijn, en dat is nu ook nog weinig waarschijnlijk.

als we het over zijn vergroot hart hadden, ging het (wat mij betreft) dan eerder over het feit of daar voor hem al wel of niet veel gevaar in zat.
ik twijfelde toen ook nog of het wel of niet leek op even ineenzakken door een flauwte (die wel door zijn hart had kunnen veroorzaakt worden). maar het beeld van vandaag vind ik niet op een flauwte lijken .

Nee, een flauwte kan ik er ook niet van maken.
Zijn pols was dus wel soms iets trager en soms iets sneller zeg maar: boem............boem.............boem......boem...boem....boem......boem...........boem......................boem..............boem. Zoiets
Maar echt overduidelijk heel erg onregelmatig ook niet nee.

over het verschil tussen primaire en secundaire epilepsie weet ik dan weer heel weinig - alleen dat ik secundaire toch nog niet vaak heb horen vernoemen ivm. hartproblemen (wat het niet uitsluit natuurlijk). komt bij dat het dan ook nog eens heel moeilijk is om die primaire en secundaire uit elkaar te halen : bij elk dier dat al niet meer piepjong is kan vaak nog wel een ander probleem gevonden worden als het van boven tot onder onderzocht wordt, maar of dat de epilepsie dan per definitie ook secundair maakt? niemand zal het zeggen natuurlijk .

Ik zie zo ongeveer door de epilepsie bomen het bos niet meer. Ik kan sowieso nergens op een epilepsie bij honden site het beeld van Moos vinden. Wel de zware aanvallen met omvallen en schokken en niet meer bij zijn, of aanvallen die dan iets zijn in de trant van staart najagen, of denkbeeldige vliegjes happen.
En dan dus vaak uit rust; uit inspanning moet het dan een duidelijk onderliggende oorzaak hebben.

Maar meer dan wat ik zo kan vinden via google weet ik dus ook niet.

Dat onregelmatige kloppen van het hart kan (bij mensen iig, weet niet of het bij honden ook zo geld) komen door de ademhaling, bij inademing is er meer zuurstof in het lijf (duh) waardoor de hartslag langzamer gaat, bij uitademing is er natuurlijk iets minder, waardoor de hartslag iets sneller gaat... Dat verschil kan goed te voelen zijn...

Maar is moeilijk in te schatten omdat ik de verhouding tot dat ademhaling niet heb kunnen zien...

MoniqueDM schreef:

Inge O schreef:over het verschil tussen primaire en secundaire epilepsie weet ik dan weer heel weinig - alleen dat ik secundaire toch nog niet vaak heb horen vernoemen ivm. hartproblemen (wat het niet uitsluit natuurlijk). komt bij dat het dan ook nog eens heel moeilijk is om die primaire en secundaire uit elkaar te halen : bij elk dier dat al niet meer piepjong is kan vaak nog wel een ander probleem gevonden worden als het van boven tot onder onderzocht wordt, maar of dat de epilepsie dan per definitie ook secundair maakt? niemand zal het zeggen natuurlijk .

Het verschil tussen primaire en secundaire epilepsie is heel duidelijk, niet qua toevallen of beeld, maar wel qua oorsprong.

Primaire epilepsie treedt op bij leeftijden van ongeveer een half jaar tot ongeveer 5 jaar. Bij een algeheel klinisch onderzoek, uitgebreid bloedonderzoek en een uitgebreid neurologisch onderzoek worden geen afwijkingen gevonden. Primaire epilepsie kan zich uiten in zowel partiële als gegeneraliseerde toevallen.

Secundaire epilepsie treedt vaak op bij honden die ouder zijn dan een jaar of vijf (heel soms ook bij pups onder een half jaar). Bij secundaire epilepsie is er altijd een onderliggende oorzaak die epileptiforme toevallen veroorzaakt. Dit kan echt van alles zijn: schildklier, lever, nieren, hart, hersentumor, ontstekingen, enz. Daarom is het ook zo belangrijk om een hond helemaal binnenste-buiten te keren, want als er een onderliggende oorzaak wordt gevonden, dan moet die behandeld worden en vaak verdwijnen de toevallen dan vanzelf. Indien er geen gedegen onderzoek wordt gedaan en er anti-epileptica worden ingezet met als doel de epileptiforme toevallen te behandelen, dan zie je vaak bij secundaire epilepsie dat deze medicatie weinig tot niets doet. Aangezien anti-epileptica geen onschuldige medicijnen zijn (die ook niet wenselijk zijn bij de secundaire vorm met uitzondering van clusters en een status epilepticus) is het dus verstandig om allereerst te beginnen met een uitgebreid bloed- en neurologisch onderzoek.
Ook bij de secundaire vorm zie je zowel partiële als gegeneraliseerde toevallen.

Marloes, registreer je anders eens op http://www.epilepsiebijhonden.nl/forum/index.php
Dit forum staat onder begeleiding van een dierenarts en een veterinair neurologe en zij kunnen je vast een stuk verder helpen.

Moos zit qua leeftijd net een beetje op die grens he? Hij wordt over 4 weken 5 jaar.

Ik ga me registreren; bedankt voor de link

Ja, Moos zit inderdaad een beetje op de grens en dat maakt het vaak net iets moeilijker. Maar aangezien hij toch wat aan zijn hart heeft, denk ik dat er wel in die richting moet worden doorgezocht, temeer ook omdat de toevalletjes na inspanning ontstaan en vaak zie je dat niet bij primaire epilepsie.

Goed dat je je op het forum registreer Marloes .

MoniqueDM schreef:Ja, Moos zit inderdaad een beetje op de grens en dat maakt het vaak net iets moeilijker. Maar aangezien hij toch wat aan zijn hart heeft, denk ik dat er wel in die richting moet worden doorgezocht, temeer ook omdat de toevalletjes na inspanning ontstaan en vaak zie je dat niet bij primaire epilepsie.

Goed dat je je op het forum registreer Marloes .

Oke, dus dat klopt inderdaad dan dat toevalletjes na inspanning meestal niet bij primaire epilepsie horen?

Reuze bedankt voor de hulp en de link