Het HondenForum

Vanochtend zijn de foto's van in eerste instantie Moos' rug gemaakt. Ik ben wel super trots op hem want de dierenarts kon er niet over uit hoe ontzettend lief hij was. Hij bleef zo netjes rustig en ontspannen liggen uit zichzelf dat hij niet onder narcose hoefde, dus dat was ook erg fijn.

Zijn rug zag er perfect uit. De da vond mijn verhaal echter toch wel erg vreemd en heeft daarom ook zijn borstkas op de foto gezet. Daaruit bleek dat hij een vergroot hart heeft. Ze legde uit dat normaal het hart 1/3 van borstkas beslaat en bij Moos was dat 1/2 deel. Je kon het ook duidelijk zien zoals ze het uitlegde met de foto's erbij.
Dit zou die twee kramp-aanvallen kunnen verklaren. Hij krijgt op zo'n moment dan net even te kort zuurstof. De laatste keer was hij voordat hij verkrampte min of meer aan het kokhalsen/hyperventileren dus dat zou inderdaad een plausibele verklaring zijn dan volgens de da. De eerste keer had hij zich net een dik uur ongans lopen rennen met Saar en Sita. Maar goed, dat doet hij wel vaker opzich...

Ik hoef hem verder niet te beperken, hij mag rennen en doen. Mocht het nou regelmatiger voor gaan komen (nu was het 2 keer in 3/4 jaar tijd) dan wil ze verder gaan onderzoeken, maar het hoeft zeker niet vaker te gaan gebeuren. Voor nu is het gelukkig niet echt iets om me heel erg veel zorgen om te maken begreep ik, en die foto van vandaag ligt er zodat er ook goed vergeleken kan worden later.

Jeetje, dat is toch wel even schrikken hè. Je hebt in ieder geval de geruststelling dat je je geen zorgen hoeft te maken en hem niet hoeft te beperken. Ik ga duimen dat hij er gewoon geen last meer van gaat krijgen

Reini schreef:Jeetje, dat is toch wel even schrikken hè. Je hebt in ieder geval de geruststelling dat je je geen zorgen hoeft te maken en hem niet hoeft te beperken. Ik ga duimen dat hij er gewoon geen last meer van gaat krijgen

Ja, leuk is even anders...
De da begon eerst over hoe prachtig zijn rug eruit zag, maar ik had de 'maar' allang gehoord. Het verhaal over zijn mooie rug ging dan ook het ene oor in en het andere uit. Ik had echt zoiets van, ja, kom maar op met die 'maarrr'.
Ik schrok wel even, maar volgens de da hoef ik me echt niet erg veel zorgen te maken, in ieder geval nu nog niet, dus dat probeer ik dan ook maar niet te doen...

Het is aan de andere kant ook wel ergens prettig dat er iets te zien was, dan weet je dat tenminste ook weer.

o.k. dan weet je dat ook weer, al hed je liever gezien natuurlijk dat hij helemaal goed gekeurd, was, hopen dat hij er niet teveel last van gaat krijgen

Ik duim voor je dat het in de toekomst niet erger wordt, dat zou echt heel vervelend zijn.

Je zal best wel geschrokken zijn. Iets aan het hart is toch altijd eng.
Gelukkig hoef jij je geen zorgen te maken volgens de DA en mag Moos gewoon alles doen.
Ik duim voor je dat het niet vaker gaat voorkomen. Knuffie voor Moos!

Nou, inderdaad is het nu moeilijk om te zeggen dat ik nou enorm blij ben met deze uitslag, ik zie Moossie liever gewoon gezond. Maar je weet nu wel wat er aan de hand is, en dat lijkt me prettig. Bovendien denk ik dat je bij een hond met een slechte rug een hele hoop ellende kunt verwachten, terwijl je nu gewoon door kan gaan zoals altijd. Dat hij er op zijn oude dag wellicht meer last van gaat krijgen, tja...dat heb je altijd met zwakke plekken he? Ik hoop dat hij nog heel lang probleemloos door blijft huppelen, en dat verwacht ik ook wel een beetje.

verder super dat hij niet onder narcose hoefde!

Ja, dubbel is dat hè! Eerst de schrik en natuurlijk het nare idee dat er iets niet in orde is en aan de andere kant blij zijn dat je eindelijk weet wat er aan de hand is! Alle andere enge dingen (rugproblemen, epilepsie) kun je gelukkig nu wegstrepen. Ook heerlijk dat je hem geen beperkingen op hoeft te leggen We gaan er gewoon vanuit dat hij -met vergroot hart- een vrolijke oude Moossie wordt

Dat valt reuze mee zeg
Mijn laatste Teckel had ook een vergroot hart. Hij heeft er nog jaren mee geleefd zonder problemen
Als hij er problemen mee krijgt (over een tijd) zijn er ook nog medicijnen (ook homeopathische) die het hart wat kunnen stimuleren zodat hij nog lekker verder kan.

Moon schreef: We gaan er gewoon vanuit dat hij -met vergroot hart- een vrolijke oude Moossie wordt

Precies

Tjee dat is schrikken he, geef hem maar een knuf en neem er zelf ook eentje.

Ik ken het gevoel, Tonnie heeft in de hete zomer van 2003 ook last gekregen van haar hart en later met haar schildklieronderfunctie.
Als ondersteuning kreeg ik de tip van mijn DA op Crataegus te geven, en idd dat werkte.

google maar even, ik denk dat je dat nu ook kan geven zodat de stap evt. later naar echte medicijnen dan langer op zick kan wachten.

Melanie 74 schreef:Tjee dat is schrikken he, geef hem maar een knuf en neem er zelf ook eentje.

Ik ken het gevoel, Tonnie heeft in de hete zomer van 2003 ook last gekregen van haar hart en later met haar schildklieronderfunctie.
Als ondersteuning kreeg ik de tip van mijn DA op Crataegus te geven, en idd dat werkte.

google maar even, ik denk dat je dat nu ook kan geven zodat de stap evt. later naar echte medicijnen dan langer op zick kan wachten.

Bedankt voor de tip! Ik ga even googlen!

Hmm nou tis dan gelukkig niets ernstigs maar even schrikken is het toch wel.

Onze Fritz is overigens ontzettend oud geworden (op een leuke manier) met een vergroot hart, en dat gaat met Moos ook vast gebeuren.

Toch een knuffel voor je ventje, alleen al omdat hij zo lief was bij de DA

Nou, dat is wel wat anders dan waar je aan dacht. Kan me voorstellen dat je er even van schrikt, Marloes.

Voor wat het waard is, ik heb een kat gehad die ook een vergroot hart had, kat is 16 geworden. (Hij overleed trouwens door ernstige nierproblemen).
Nu zal een kat misschien niet te vergelijken zijn met een hond maar in ieder geval had hij geen last van deze (erfelijke?) aandoening.

Je weet nu in ieder geval waarom Moos af en toe verkrampt. Als het volgens de da verder geen kwaad kan is dat toch wel fijn om te weten, toch?

Rami schreef:
Je weet nu in ieder geval waarom Moos af en toe verkrampt. Als het volgens de da verder geen kwaad kan is dat toch wel fijn om te weten, toch?

Ja is het ook hoor De kans is uitermate groot dat dit het is.
En inderdaad, zolang het met hem gaat zoals het nu gaat dan is er niks aan de hand verder. Zoals ik de da hoorde praten had ik het idee dat de kans heel erg groot is dat het nog jarenlang goed gaat, en misschien wel gewoon de rest van zijn leven.

gelukkig geen rugprobleem maar toch ook wer iets waar je effe over ligt te tobben hé. Er is een hele trits hartmedicatie die je als het nodig moest zijn kan geven aan de andere kant, denk maar dat hij een sporthart heeft veel sportmannen (en vrouwen) hebben een vergroot hart en kijk maar eens wat zij presteren

Inge O schreef:mmmm, goed en niet goed dus. goed dat er iets gevonden is, niet goed dat het toch even schrikken is.

als ik nog even advocaat van de duivel mag spelen vind ik het alleen wel vreemd dat dit ook zou gespeeld hebben toen hij vanuit rust die 'aanval' kreeg.

maar ja, ook niet alle dingen zijn 100% logisch verklaarbaar .

knuffeltje voor jullie allebei .

Maar kokhalzen/overgeven is toch geen 'rust', Inge? Ik kan me voorstellen dat dit juist druk geeft op (slag)aderen en ook hart. Of niet?

Inge O schreef:mmmm, goed en niet goed dus. goed dat er iets gevonden is, niet goed dat het toch even schrikken is.

als ik nog even advocaat van de duivel mag spelen vind ik het alleen wel vreemd dat dit ook zou gespeeld hebben toen hij vanuit rust die 'aanval' kreeg.

maar ja, ook niet alle dingen zijn 100% logisch verklaarbaar .

knuffeltje voor jullie allebei .

Nou, ik heb dat toen in het topic misschien niet helemaal duidelijk omschreven. Dat verkrampen kwam niet vanuit rust. Vanuit rust stond hij op omdat hij wilde spugen (tenminste, dat dacht ik). Hij heeft toen binnen een soort van kokhals-achtige bewegingen staan maken, waarbij hij dus ook raar ademde. Ik heb hem toen de tuin in gedaan omdat hij binnen niet wil spugen en ik dacht dat hij misschien zo aan het kokhalsen/vreemd ademen was omdat hij het 'in aan het houden' was.
In de tuin ging hij toen verder met tja, kokhalsen (dat was het niet echt, maar het leek erop), en toen pas kwam dat verkrampen.
In het begin was hij dus misselijk met braakneigingen, of iig iets wat daar heel erg op leek, en pas nadat hij zich op had staan winden van de misselijkheid? verkrampte hij.

Oeps, we zaten tegelijk te tikken Marloes!

Jee, dat is wel even schrikken Marloes.. Wel fijn dat de DA aangeeft dat je hem niet hoeft in te perken qua beweging ofzo. Best dubbel, aan de ene kant 'fijn' dat de waarschijnlijke oorzaak gevonden is, aan de andere kant wil je gewoon dat Moosje helemaal niets mankeert.

Rami schreef:Oeps, we zaten tegelijk te tikken Marloes!

haha ja, ik zag het

Goed dat je nu weet wat er aan de hand is. Het zal aan mij liggen, maar wat betekent dit nou? Je hebt het over een tekort aan zuurstof wat kan ontstaan. Dat komt dan omdat het grotere hart trager is en daarom het bloed niet hard genoeg door het lichaam pompt? Of zeg ik nou iets heel raars?

Hoe komt het hart zo groot, is dat aangeboren?

Inge O schreef:

Moos schreef:

Inge O schreef:mmmm, goed en niet goed dus. goed dat er iets gevonden is, niet goed dat het toch even schrikken is.

als ik nog even advocaat van de duivel mag spelen vind ik het alleen wel vreemd dat dit ook zou gespeeld hebben toen hij vanuit rust die 'aanval' kreeg.

maar ja, ook niet alle dingen zijn 100% logisch verklaarbaar .

knuffeltje voor jullie allebei .

Nou, ik heb dat toen in het topic misschien niet helemaal duidelijk omschreven. Dat verkrampen kwam niet vanuit rust. Vanuit rust stond hij op omdat hij wilde spugen (tenminste, dat dacht ik). Hij heeft toen binnen een soort van kokhals-achtige bewegingen staan maken, waarbij hij dus ook raar ademde. Ik heb hem toen de tuin in gedaan omdat hij binnen niet wil spugen en ik dacht dat hij misschien zo aan het kokhalsen/vreemd ademen was omdat hij het 'in aan het houden' was.
In de tuin ging hij toen verder met tja, kokhalsen (dat was het niet echt, maar het leek erop), en toen pas kwam dat verkrampen.
In het begin was hij dus misselijk met braakneigingen, of iig iets wat daar heel erg op leek, en pas nadat hij zich op had staan winden van de misselijkheid? verkrampte hij.

ohh, zo .

ik had die misselijkheid en het kokhalzen al bij het probleem gerekend .

Dat die misselijkheid ook al door zijn hart komt bedoel je?
Toen hij begon met spuugneigingen maakte ik me nog helemaal geen zorgen, Moos spuugt wel vaker namelijk.
Pas nadat hij zich op had staan winden qua spuugneigingen verkrampte hij dus en kon hij zijn evenwicht niet meer houden.

Inge O schreef:
nee, ik bedoel niet dat dat hoefde hoor, maar ik had het zo begrépen . ik dacht dus dat hij meteen al zo vreemd deed toen hij braakneigingen kreeg .

Ah oke. Niet dus

moet je dan ook zn voorpoten naar voren strekken tot het over is?
zoiets had een vriendin van me met haar hond ook
die werd dan erg benouwd en dan trok ze zn voorpoten even naar voren dat ie weer op adem kwam

sterkte overigens

Poeh, da's toch wel effe schrikken he? Maar zoals ik het begrijp is het een hartkwaaltje dat op zich geen problemen hoeft te geven?

Moos schreef: Dat die misselijkheid ook al door zijn hart komt bedoel je?
Toen hij begon met spuugneigingen maakte ik me nog helemaal geen zorgen, Moos spuugt wel vaker namelijk.
Pas nadat hij zich op had staan winden qua spuugneigingen verkrampte hij dus en kon hij zijn evenwicht niet meer houden.

Kotsen doet nogal wat met je lijf hoor. Ademen wordt moeilijk, je hartslag schiet omhoog door de stress, niet zo gek dat Moos daardoor een aanval krijgt. Ik zou dus niet denken dat de misselijkheid door zijn hart komt, maar echt andersom.

Ik zou niet gaan lopen tobben hoor! Een niet-alarmerende hartkwaal komt wel vaker voor, voorzover ik weet, en daar kan je gewoon oud mee worden.

Het is gewoon een schat met een "groot" hart

Jojoke schreef:Het is gewoon een schat met een "groot" hart

Ahhh, dat klinkt wel heel lief
Heeft Moos dus een nóg groter hart om van jou (Marloes) en Saar te houden

Moon schreef:

Jojoke schreef:Het is gewoon een schat met een "groot" hart

Ahhh, dat klinkt wel heel lief
Heeft Moos dus een nóg groter hart om van jou (Marloes) en Saar te houden

Een vriendin van me zei dat gisteren aan de telefoon ook Klinkt inderdaad erg lief.

Knoeppie heeft ook een vergroot hard (bij haar door een gaatje) en rent de grootste honden er uit, is mega snel en herstelt vrij snel. Alleen met warm weer kan ze nog niet tot het einde van de straat lopen zonder haar longen uit d'r lijf te hijgen.
Wij merken totaal niets aan haar en volgens de arts in Utrecht gaat ze wat haar hart betreft gewoon 13 worden.

Niet teveel zorgen dus om Moos, hij gaat vast heel oud worden