adder beet
Geplaatst: 05 jun 2007 22:41
Afgelopen zaterdag hebben wij onze nest reuni gehouden. Hier is een van mijn "puppen" (inmiddels 1 jaar oud) gebeten door een adder.
Omdat er zo weinig bekend is hoe te handelen bij een adderbeet, heeft het baasje van Gently haar verhaal geschreven. Ondanks dat het maar weinig voorkomt, wil ik het toch met jullie delen. Het is een lang verhaal, maar zeker de moeite waard om het te lezen
Dit verhaal plaats ik met toestemming van de eigenaar.
Hoe een gezellige dag kan eindigen in een, voor mij, nachtmerrie.
Gentley en ik waren uitgenodigd om op 2 juni op de terugkomdag van de fokker te komen, dit staat ook wel bekend als “nest dag”.
Bonieke zou, met Ishta, mee gaan, dit omdat er best wel eens wat mis gaat als ik mijn rolstoel gebruik alsof het gewoon twee benen zijn, maar vooral omdat wij door dik en dun samen zijn.
We kwamen ’s morgens al vroeg aan in Draft (bij Havelte) en daar bleek dat “onze” dag samen met een jaarlijkse wandeling van de Golden Retriever club was en er waren wel 100/150 honden of zo. Het waren er zo veel dat het Ishta blond voor de ogen werd, maar gelukkig kwamen Marcus en Tineke (van Personal Service Dogs waar Gentley van is als hulp hond) en die hadden de half broer van Ishta bij zich en een Labrador in opleiding, dus toch iets wat minder blond was.
We gingen met de hele meute de hei op en op een gegeven moment werd er geroepen dat de honden los mochten, wat een geweldig moment was dat, al die honden die samen aan de ren gingen en dit zonder dat er dan ook maar 1 hond was die naar tegen een ander was. We zagen grote stofwolken waarin zicht massa’s honden bevonden die allemaal speelden, voor de ander uit renden en het eerste kwartier was er geen hond die er zich bewust van was dat hij/zij ook nog een baas had. Na verloop van tijd zag je wat honden terug komen en snuffelend langs de wandelende bazen lopen om op hun neus hun eigen baas te lokaliseren. Als ze die gevonden hadden gingen ze weer naar de anderen honden toe en was de baas weer even vergeten. Gentley had als 1 van de eersten ergens bagger gevonden en al snel waren er honden bij die absoluut niet meer als Golden te herkennen waren, heerlijk om te zien. Natuurlijk kwam echt het moment dat mijn rolstoel het niet meer zag zitten en die stopte ermee, na mijn aandringen hebben wij alle mensen laten doorlopen (iedereen wilde helpen en dat zou ten koste gaan van allen en dat wilde ik absoluut niet). Met ons vieren hebben de stoel weer aan de praat gekregen en hebben de anderen weer ingehaald, dit tot ieders verbazing en vanuit de tussenstop gingen we weer door.
De honden waren inmiddels wel moe en bleven dichter bij de bazen, vandaar dat ik exact kan aangeven waar het mis ging:
Een stuk of 6 honden sprongen een greppel in en even daarna kwamen er 5 weer uit, alleen Gentley niet en Tineke ging even kijken of die soms weer in de bagger lag. Gentley kwam echter even verderop weer uit de greppel en ik zag dat hij een beetje mankte, dus heb ik hem even bij mij geroepen en zijn poot op steentjes of zo nagekeken, maar ik zag en voelde niets, dus hij weer verder. Een paar minuten later liep hij echter veel manker, dus hem plat gelegd en goed nagekeken op mogelijk breuken of zo, maar niets te zien of voelen en hij reageerde ook nergens met pijn op. Dus maar weer laten gaan alleen ging hij van minuut tot minuut achteruit, niet alleen mankte hij met zijn voorpoot, zijn totale gang werd vreemd, hij kromde ook zijn rug, poepte strompelend op het pad, zijn blik werd troebel, zijn uitdrukking vreemd en ik dacht dit gaat fout, er is iets en ik weet niet wat. Stelde Bonieke voor hem op mijn schoot te zetten en zo snel door te rijden, maar zij zei dat zij hem zou aanlijnen en hem, middels zijn tuig zou ondersteunen, naar het vennetje dat wat verderop was en waar de honden in mochten. Dus toch maar door, ook kwamen wij langs nog een baggerplas en toen hij daar absoluut niet in wilde wist ik het voor mij zelf zeker: Hij is heel erg ziek, maar ik heb niets gezegd uit angst dat er mensen zouden zijn die mij kinderachtig of zo zouden vinden, hoe kon ik zo stom zijn, ik ken mijn hond als geen ander en ik had moeten zeggen tot hier en niet verder, heb ik niet gedaan.
Dus door met hem, Bonieke is met hem naar het water gegaan en hij wilde er niet in, toen heeft zij hem toch een stukje in het water meegenomen omdat wij er nog steeds van overtuigd waren dat hij iets gekneusd / een spierscheuring of zo had en dan is water heel goed.
In het water begon Gentley wat te wankelen, te bibberen en toen zag ook Bonieke dat het goed fout zat. Zij is meteen met hem teruggekomen en zodra Gentley weer bij de rolstoel was viel hij neer en was duidelijk in een shock toestand. Toen ging alles ineens heel snel, de mensen die er omheen stonden zagen ook meteen dat hij in shock was en hebben hem in de auto gelegd en zijn naar de dierenarts gegaan. Ik kon niet mee met de rolstoel en ik kan niet vertellen hoe moeilijk het is dat je beste vriend en maatje door anderen wordt meegenomen, dat je niet weet wat er is en dat je ook niet weet of je hem nog terug ziet.
Wij zijn terug gegaan en niet snel daarna waren ze al terug : de dierenarts ging lunchen en ze konden over een half uur terug komen !!!!!!!!!
Na een half uur zijn ze weer terug gegaan en het bleek dat Gentley was gebeten door een adder. Hij had corticosteroïden, antibiotica ingespoten gekregen en ook medicijnen mee voor thuis, zijn poot was ook gezwollen en dat zou binnen 2 dagen verminderen. Wij zijn zo snel mogelijk terug naar huis gegaan omdat ik wilde dat hij rust kreeg en in zijn eigen omgeving zou komen, wat toch veel rustiger voor hem zou zijn.
Toen we thuis kwamen met de taxi kon hij niet meer lopen en heeft Bonieke hem uit de bus naar binnen getild en op zijn bedje gelegd, daar is hij meteen, wankelend, vanaf gegaan en op de grond gaan liggen. We zagen hem eigenlijk helemaal niet opknappen, hij was volledig apathisch.
Gelukkig hebben wij op de club veel collega trainers waarvan er 2 waren die zeiden dat wij misschien wel een andere dierenarts zouden kunnen raadplegen, een secund opinion, dat hebben wij gedaan en op haar advies zijn wij in Emmeloord terecht gekomen.
Ook die arts gaf door de telefoon aan hier niet echt deskundig in te zijn, maar we konden wel meteen komen. In de korte tijd die hij had vóór wij in Emmeloord waren, had hij al collega’s om raad gevraagd, had zich op internet geïnformeerd en toen wij aan kwamen heeft hij Gentley meteen aan het infuus gelegd, een hartfilmpje gemaakt, pols gecontroleerd, alles wat er nodig was nagekeken. Wetende om wat voor gif het ging heel goed afgewogen wat hij wel/niet kon doen of geven, 10 minuten de hele poot onder de spuit gezet etc.
Na ongeveer 3 uur was Gentley redelijk stabiel en mochten wij naar huis, wel met de opdracht om pols/stolling en ogen te blijven controleren gedurende de nacht en als wij iets niet vertrouwden moesten wij hem echt bellen. Ook had hij een document voor mij geprint vanaf internet met veel informatie, deze informatie gaat over beten bij mensen, maar het verloop bij honden is vergelijkbaar met die van bij mensen. Op de document staat niet waar dit vandaan komt, wie het wil hebben geeft het maar aan, dan zorg ik dat je het krijgt.
Gelukkig is dat niet nodig geweest en gaat het nu, 48 uur na het bijtincident, al weer veel en veel beter met Gentley, hij is best wel snel moe, slaapt nog veel, maar dat is niet vreemd als je weet wat dit gif kan aanrichten en waar zijn lichaam tegen moet vechten, nog steeds. Want tot 7 dagen na de beet kunnen er nog steeds complicaties optreden en zal ik goed op moeten letten of er geen veranderingen in het totale beeld optreden.
Bij deze de volgende waarschuwing: Als je met je hond gaat lopen in gebieden waar de adder voor komt (Drent / stukken in Limburg) en gezien de toenemende populatie van dit akelige beest, ook op andere plaatsen let dan op het volgende:
Als je hond gaat kreupel lopen en je kunt niets vinden wat deze kreupelheid veroorzaakt, als je hond na deze grondige inspectie al snel steeds meer gaat kreupel lopen en een nare algehele indruk maakt:
• Zwachtel (als je kunt) de poot waar hij kreupel mee loopt in ( niet te strak), dit om te zorgen dat het gif niet meteen geheel door het lichaam verspreid kan worden
• Til je hond op en laat hem niet verder lopen, de zere poot laten hangen (ook weer om de circulatie van het gif af te remmen)
• Zorg dat je zo snel mogelijk bij een dierenarts komt en spreek daar je vermoeden uit
• Als die dierenarts er niets van weet sta er dan op dat ze het vergiftigingscentrum bellen (24 uur per dag en 7 dagen per week te bereiken)
• Als je niet tevreden bent over de behandeling, schroom niet een secund opinion te vragen (in Emmeloord weten ze er nu van)
• Wees niet bang van wat anderen van jouw mening vinden, jij bent de enige expert, de enige die zijn hond door en door kent en die dus weet wanneer er iet niet goed gaat met je hond.
Mary Hanekamp
De kans dat je hond gebeten wordt door een adder is zeer gering, in Nederland zijn er 4 á 5 bijtincidenten per jaar, dit bij zowel mens als dier, maar ik weet nu uit ervaring dat het dus wel kan gebeuren en als je dan meer weet dan ik toen het Gentley overkwam, zal je hond misschien minder ziek worden als Gentley was want dit wens ik geen hond en zijn baas toe.
Omdat er zo weinig bekend is hoe te handelen bij een adderbeet, heeft het baasje van Gently haar verhaal geschreven. Ondanks dat het maar weinig voorkomt, wil ik het toch met jullie delen. Het is een lang verhaal, maar zeker de moeite waard om het te lezen
Dit verhaal plaats ik met toestemming van de eigenaar.
Hoe een gezellige dag kan eindigen in een, voor mij, nachtmerrie.
Gentley en ik waren uitgenodigd om op 2 juni op de terugkomdag van de fokker te komen, dit staat ook wel bekend als “nest dag”.
Bonieke zou, met Ishta, mee gaan, dit omdat er best wel eens wat mis gaat als ik mijn rolstoel gebruik alsof het gewoon twee benen zijn, maar vooral omdat wij door dik en dun samen zijn.
We kwamen ’s morgens al vroeg aan in Draft (bij Havelte) en daar bleek dat “onze” dag samen met een jaarlijkse wandeling van de Golden Retriever club was en er waren wel 100/150 honden of zo. Het waren er zo veel dat het Ishta blond voor de ogen werd, maar gelukkig kwamen Marcus en Tineke (van Personal Service Dogs waar Gentley van is als hulp hond) en die hadden de half broer van Ishta bij zich en een Labrador in opleiding, dus toch iets wat minder blond was.
We gingen met de hele meute de hei op en op een gegeven moment werd er geroepen dat de honden los mochten, wat een geweldig moment was dat, al die honden die samen aan de ren gingen en dit zonder dat er dan ook maar 1 hond was die naar tegen een ander was. We zagen grote stofwolken waarin zicht massa’s honden bevonden die allemaal speelden, voor de ander uit renden en het eerste kwartier was er geen hond die er zich bewust van was dat hij/zij ook nog een baas had. Na verloop van tijd zag je wat honden terug komen en snuffelend langs de wandelende bazen lopen om op hun neus hun eigen baas te lokaliseren. Als ze die gevonden hadden gingen ze weer naar de anderen honden toe en was de baas weer even vergeten. Gentley had als 1 van de eersten ergens bagger gevonden en al snel waren er honden bij die absoluut niet meer als Golden te herkennen waren, heerlijk om te zien. Natuurlijk kwam echt het moment dat mijn rolstoel het niet meer zag zitten en die stopte ermee, na mijn aandringen hebben wij alle mensen laten doorlopen (iedereen wilde helpen en dat zou ten koste gaan van allen en dat wilde ik absoluut niet). Met ons vieren hebben de stoel weer aan de praat gekregen en hebben de anderen weer ingehaald, dit tot ieders verbazing en vanuit de tussenstop gingen we weer door.
De honden waren inmiddels wel moe en bleven dichter bij de bazen, vandaar dat ik exact kan aangeven waar het mis ging:
Een stuk of 6 honden sprongen een greppel in en even daarna kwamen er 5 weer uit, alleen Gentley niet en Tineke ging even kijken of die soms weer in de bagger lag. Gentley kwam echter even verderop weer uit de greppel en ik zag dat hij een beetje mankte, dus heb ik hem even bij mij geroepen en zijn poot op steentjes of zo nagekeken, maar ik zag en voelde niets, dus hij weer verder. Een paar minuten later liep hij echter veel manker, dus hem plat gelegd en goed nagekeken op mogelijk breuken of zo, maar niets te zien of voelen en hij reageerde ook nergens met pijn op. Dus maar weer laten gaan alleen ging hij van minuut tot minuut achteruit, niet alleen mankte hij met zijn voorpoot, zijn totale gang werd vreemd, hij kromde ook zijn rug, poepte strompelend op het pad, zijn blik werd troebel, zijn uitdrukking vreemd en ik dacht dit gaat fout, er is iets en ik weet niet wat. Stelde Bonieke voor hem op mijn schoot te zetten en zo snel door te rijden, maar zij zei dat zij hem zou aanlijnen en hem, middels zijn tuig zou ondersteunen, naar het vennetje dat wat verderop was en waar de honden in mochten. Dus toch maar door, ook kwamen wij langs nog een baggerplas en toen hij daar absoluut niet in wilde wist ik het voor mij zelf zeker: Hij is heel erg ziek, maar ik heb niets gezegd uit angst dat er mensen zouden zijn die mij kinderachtig of zo zouden vinden, hoe kon ik zo stom zijn, ik ken mijn hond als geen ander en ik had moeten zeggen tot hier en niet verder, heb ik niet gedaan.
Dus door met hem, Bonieke is met hem naar het water gegaan en hij wilde er niet in, toen heeft zij hem toch een stukje in het water meegenomen omdat wij er nog steeds van overtuigd waren dat hij iets gekneusd / een spierscheuring of zo had en dan is water heel goed.
In het water begon Gentley wat te wankelen, te bibberen en toen zag ook Bonieke dat het goed fout zat. Zij is meteen met hem teruggekomen en zodra Gentley weer bij de rolstoel was viel hij neer en was duidelijk in een shock toestand. Toen ging alles ineens heel snel, de mensen die er omheen stonden zagen ook meteen dat hij in shock was en hebben hem in de auto gelegd en zijn naar de dierenarts gegaan. Ik kon niet mee met de rolstoel en ik kan niet vertellen hoe moeilijk het is dat je beste vriend en maatje door anderen wordt meegenomen, dat je niet weet wat er is en dat je ook niet weet of je hem nog terug ziet.
Wij zijn terug gegaan en niet snel daarna waren ze al terug : de dierenarts ging lunchen en ze konden over een half uur terug komen !!!!!!!!!
Na een half uur zijn ze weer terug gegaan en het bleek dat Gentley was gebeten door een adder. Hij had corticosteroïden, antibiotica ingespoten gekregen en ook medicijnen mee voor thuis, zijn poot was ook gezwollen en dat zou binnen 2 dagen verminderen. Wij zijn zo snel mogelijk terug naar huis gegaan omdat ik wilde dat hij rust kreeg en in zijn eigen omgeving zou komen, wat toch veel rustiger voor hem zou zijn.
Toen we thuis kwamen met de taxi kon hij niet meer lopen en heeft Bonieke hem uit de bus naar binnen getild en op zijn bedje gelegd, daar is hij meteen, wankelend, vanaf gegaan en op de grond gaan liggen. We zagen hem eigenlijk helemaal niet opknappen, hij was volledig apathisch.
Gelukkig hebben wij op de club veel collega trainers waarvan er 2 waren die zeiden dat wij misschien wel een andere dierenarts zouden kunnen raadplegen, een secund opinion, dat hebben wij gedaan en op haar advies zijn wij in Emmeloord terecht gekomen.
Ook die arts gaf door de telefoon aan hier niet echt deskundig in te zijn, maar we konden wel meteen komen. In de korte tijd die hij had vóór wij in Emmeloord waren, had hij al collega’s om raad gevraagd, had zich op internet geïnformeerd en toen wij aan kwamen heeft hij Gentley meteen aan het infuus gelegd, een hartfilmpje gemaakt, pols gecontroleerd, alles wat er nodig was nagekeken. Wetende om wat voor gif het ging heel goed afgewogen wat hij wel/niet kon doen of geven, 10 minuten de hele poot onder de spuit gezet etc.
Na ongeveer 3 uur was Gentley redelijk stabiel en mochten wij naar huis, wel met de opdracht om pols/stolling en ogen te blijven controleren gedurende de nacht en als wij iets niet vertrouwden moesten wij hem echt bellen. Ook had hij een document voor mij geprint vanaf internet met veel informatie, deze informatie gaat over beten bij mensen, maar het verloop bij honden is vergelijkbaar met die van bij mensen. Op de document staat niet waar dit vandaan komt, wie het wil hebben geeft het maar aan, dan zorg ik dat je het krijgt.
Gelukkig is dat niet nodig geweest en gaat het nu, 48 uur na het bijtincident, al weer veel en veel beter met Gentley, hij is best wel snel moe, slaapt nog veel, maar dat is niet vreemd als je weet wat dit gif kan aanrichten en waar zijn lichaam tegen moet vechten, nog steeds. Want tot 7 dagen na de beet kunnen er nog steeds complicaties optreden en zal ik goed op moeten letten of er geen veranderingen in het totale beeld optreden.
Bij deze de volgende waarschuwing: Als je met je hond gaat lopen in gebieden waar de adder voor komt (Drent / stukken in Limburg) en gezien de toenemende populatie van dit akelige beest, ook op andere plaatsen let dan op het volgende:
Als je hond gaat kreupel lopen en je kunt niets vinden wat deze kreupelheid veroorzaakt, als je hond na deze grondige inspectie al snel steeds meer gaat kreupel lopen en een nare algehele indruk maakt:
• Zwachtel (als je kunt) de poot waar hij kreupel mee loopt in ( niet te strak), dit om te zorgen dat het gif niet meteen geheel door het lichaam verspreid kan worden
• Til je hond op en laat hem niet verder lopen, de zere poot laten hangen (ook weer om de circulatie van het gif af te remmen)
• Zorg dat je zo snel mogelijk bij een dierenarts komt en spreek daar je vermoeden uit
• Als die dierenarts er niets van weet sta er dan op dat ze het vergiftigingscentrum bellen (24 uur per dag en 7 dagen per week te bereiken)
• Als je niet tevreden bent over de behandeling, schroom niet een secund opinion te vragen (in Emmeloord weten ze er nu van)
• Wees niet bang van wat anderen van jouw mening vinden, jij bent de enige expert, de enige die zijn hond door en door kent en die dus weet wanneer er iet niet goed gaat met je hond.
Mary Hanekamp
De kans dat je hond gebeten wordt door een adder is zeer gering, in Nederland zijn er 4 á 5 bijtincidenten per jaar, dit bij zowel mens als dier, maar ik weet nu uit ervaring dat het dus wel kan gebeuren en als je dan meer weet dan ik toen het Gentley overkwam, zal je hond misschien minder ziek worden als Gentley was want dit wens ik geen hond en zijn baas toe.
.
Wel heeft hij zo af en toe angst aanvallen, die zich uiten door zo uit het niets verschikkelijk bang in een hoekje te gaan zitten. Hier is dus geen aanleiding voor. De Da geeft als verklaring dat dit kan komen door het gif. Uiteindelijk zal dit wel verdwijnen, maar voor nu is het triest voor Gently. Blaffen doet hij ook ineens, deed hij voorheen nooit. Belangrijkste is dat hij vooruit gaat. 
. Hij komt er vast en zeker weer helemaal bovenop