Het HondenForum

cindy1986 schreef:Wat zouden jullie in dit geval doen?

cindy1986 schreef:Sem, de Labrador Retriever van mijn vriend, is net 2 jaar oud en heeft epilepsie.
Toen hij 9 maanden oud was kreeg hij z'n eerste aanval. Al gauw kreeg hij er zo'n 6 per maand (en zelfs een maand van 15 aanvallen).
Vanaf januari krijgt hij medicijnen Fenobarbital 50 mg.
Hij is begonnen met 2,5 tabletten per dag. Hij kreeg toen een aantal "halve" aanvallen. De dosering is een aantal keren verhoogd. Een aantal weken geleden krijg hij 's ochtends 2 en 's avonds 1,5 tablet.

cindy1986 schreef:Laatst heeft hij een aanval gehad, die er niet helemaal doorkwam (door de pillen komen die aanvallen soms niet 100%), mijn vriend en zijn moeder waren aan het praten, Sem kreeg een aanval, en begon mijn vriend aan te vallen. Mijn vriend zag aan zijn ogen dat hij een aanval had en heeft hem in de houtgreep gepakt. Toen Sem weer bijkwam was er niks aan de hand meer.

cindy1986 schreef:Ze hebben de dierenarts gebeld, die zei dat ze, zodra Sem een aanval heeft, de kamer uitmoeten, omdat hij dan niet weet wat hij doet.
De moeder van mijn vriend heeft reuma, en kan in haar uppie Sem lichamelijk niet aan als hij haar aan zal vallen. Daarbij komt nog, dat als ze allemaal de kamer uitmoeten, ze 3 katten en de andere hond de kamer uit moet krijgen. Dit is voor haar geen leefbare situatie, omdat ze zelf al aangeeft, dat ze dan eigenlijk bang is dat ze te vroeg het huis weer ingaat. Op het moment van een aanval kan hij haar dus grijpen.

cindy1986 schreef:2 weken geleden kreeg hij een heel zware aanval. Ze zijn toen met hem naar de dierenarts geweest, en die wou hem in laten slapen. Hier waren ze nog niet aan toe. 's morgens komt hij vaak zijn bench uit "wankelen" en heeft hij waarschijnlijk 's nachts weer een aanval gehad (ook omdat hij dan alles heeft laten lopen 's nachts). Sindsdien zit hij op 4 pillen per dag (2 's ochtends en 2 's avonds). Onder het wandelen valt hij soms ook gewoon om (kan zijn evenwicht niet meer houden).

cindy1986 schreef:Nu hebben we het er vandaag een paar keer over gehad, en ze geeft aan moeilijk de keuze te maken wanneer en of ze hem in moet laten slapen. Ze is er nog niet aan toe, maar weet dat Sem er last van heeft en dat dit op den duur geen houdbare situatie meer is.
Het moeilijkst is dat Sem dus normaal gesproken een vrolijke hond is. Geestelijk is hij niet 100% dan, maar gewoon heel vrolijk. Op de momenten dat hij geen aanval heeft, zie je niet aan hem dat hij ziek is.

cindy1986 schreef:Sem zit overdag veel te piepen, of hij pijn heeft weten we niet. Hij krijgt vaak 's nachts een aanval en valt soms zomaar om. Zijn tong is eigenlijk altijd blauwig, en nooit mooi roze (zuurstoftekort?). Elke keer na een aanval moet de dosis verhoogd worden, maar hoeveel pillen is de grens?

Wat zouden jullie in dit geval doen?

Precies, waar ligt de grens? Als ervaringsdeskunidige van een hond met epilepsie zeg ik dat de grens is bereikt. Zeker gezien de agressie die Sem vertoont, dit is geen beeld dat bij epilepsie past.
Ik denk dus dat de dierenarts gelijk heeft en dat jullie heel hard moeten nadenken over het advies dat door de dierenarts is gegeven.

Heel veel sterkte ermee, want ik weet maar al te goed hoe moeilijk dit is

Sennaruby schreef:Is de hond goed onderzocht naar een mogelijke oorzaak van de aanvallen? Het probleem is dat agressie GEEN symptoom is dat bij epilepsie hoort! Het kan wel eens voorkomen na een aanval, maar nooit ervoor! Is er onderzocht op een levershunt? Ik zou je vriend of zijn moeder aanraden een doorverwijzing te vragen voor Lisette Overduin in Oisterwijk (veterinairespecialisten.nl) zij is de enige echte epilepsiespecialiste in Nederland en zij kan hen vast en zeker verder helpen.

Voor wat betreft de dosering voor fenobarbital. Normaal is 2 tot 5 mg fenobarbital per kg lichaamsgewicht 2 of 3 maal daags. uitgaande van een labrador van 30 kg betekent dat dat Sem 120 tot 450 mg fenobarbital per dag zou mogen krijgen. Hij krijgt nu dus een redelijk goede dosering, maar hij kan zeker nog wel omhoog. Elke keer na een aanval verhogen lijkt mij niet nodig. Wel is het raadzaam een keer de bloedspiegel te laten controleren om te kijken of die tussen de therapeutische grenzen ligt.

Maar gezien wat je schrijft, zou ik hem GOED laten onderzoeken, want agressie hoort niet bij epilepsie!!!

Mocht je meer informatie willen hebben, kijk dan eens op www.epilepsiebijhonden.nl en meld je aan op het bijbehorende forum. Als je me wilt bellen kan dat ook, pb me maar voor mijn telefoonnummer.

Groetjes,

Fieke

cindy1986 schreef: Mijn vriend en zijn moeder hebben hem toen dus bij de bek vastgepakt.
Zij wisten niet dat dit eigenlijk niet moest, dit hebben ze later van de dierenarts gehoord, dus nu laten ze hem met rust als hij een aanval heeft.

MoniqueDM schreef:Ik ga even een paar dingen aanvullen of corrigeren, want dit is een vreemd verhaal omtrent epilepsie.

cindy1986 schreef:Sem, de Labrador Retriever van mijn vriend, is net 2 jaar oud en heeft epilepsie.
Toen hij 9 maanden oud was kreeg hij z'n eerste aanval. Al gauw kreeg hij er zo'n 6 per maand (en zelfs een maand van 15 aanvallen).
Vanaf januari krijgt hij medicijnen Fenobarbital 50 mg.
Hij is begonnen met 2,5 tabletten per dag. Hij kreeg toen een aantal "halve" aanvallen. De dosering is een aantal keren verhoogd. Een aantal weken geleden krijg hij 's ochtends 2 en 's avonds 1,5 tablet.

Het meest verstandige is om de doseringen gelijk te houden. Epileptische toevallen treden vaak op in momenten van rust. Als toevallen al op zo'n jonge leeftijd plaatsvinden en in deze heftige frequentie, dan moet je er ernstig rekening mee houden dat er een onderliggende oorzaak is voor de toevallen.
Is daar überhaupt onderzoek naar gedaan? Ik bedoel hiermee: uitgebreid bloed- en neurologisch onderzoek. Epilepsie kan namelijk alleen worden gediagnostiseerd door andere eventuele onderliggende oorzaken uit te sluiten.

Sem is uitgebreid onderzocht. Ik weet niet hoe het allemaal heet, maar zijn bloed is onderzocht, zijn lever, zijn nieren, er is onderzocht of hij een tumor had. Maar Sem was toen, naast de epilepsie, helemaal gezond. Na die onderzoeken zijn we ook pas begonnen met de medicatie.

cindy1986 schreef:Laatst heeft hij een aanval gehad, die er niet helemaal doorkwam (door de pillen komen die aanvallen soms niet 100%), mijn vriend en zijn moeder waren aan het praten, Sem kreeg een aanval, en begon mijn vriend aan te vallen. Mijn vriend zag aan zijn ogen dat hij een aanval had en heeft hem in de houtgreep gepakt. Toen Sem weer bijkwam was er niks aan de hand meer.

Zeer onverstandig om een hond in een toeval in de houtgreep te nemen. Er komen krachten vrij tijdens een toeval die je echt niet tegengaat. Wat je moet doen is eigenlijk niets! Alleen ervoor zorgen dat de hond zich niet kan bezeren aan meubels e.d. Een hond die in een toeval wordt beetgepakt, kan nog veel dieper in de toeval terecht komen. Nooit meer doen dus!
Daarnaast hoort agressie absoluut niet bij epilepsie. Vaak is daar een andere oorzaak voor; denk aan een ruimte-innemend proces in de hersenen. Dit verklaart ook weer waarom ik aandring op een uitgebreid bloed- en neurologisch onderzoek, eventueel aangevuld met een MRI-scan.

Nee, het was een instinctieve reactie. Ze schrokken er zo van dat ze zijn bek hebben dichtgehouden. Ze weten nu ook dat ze dat niet moeten doen. Ik was er niet bij, ik weet dat je de hond met rust moet laten, maar kan me voorstellen dat ze zo gereageerd hebben. Heb een paar keer een aanval van hem meegemaakt, en vind het een ontzettend triest gezicht.

Ik heb het even goed nagevraagd, want bij het navertellen blijkt het altijd iets anders te zijn gegaan. Ik denk dat het inderdaad het klapperen van de kaken was, wat zij voor bijten hebben aangezien. De moeder van mijn vriend had het erover dat hij mijn vriend aanvloog, mijn vriend zei dat hij op de grond lag en in de rondte begon te bijten. Ik denk dat het dus inderdaad het klapperen van de kaken was. Ik was er niet bij, dus ik weet niet hoe het eruit ziet.

cindy1986 schreef:Ze hebben de dierenarts gebeld, die zei dat ze, zodra Sem een aanval heeft, de kamer uitmoeten, omdat hij dan niet weet wat hij doet.
De moeder van mijn vriend heeft reuma, en kan in haar uppie Sem lichamelijk niet aan als hij haar aan zal vallen. Daarbij komt nog, dat als ze allemaal de kamer uitmoeten, ze 3 katten en de andere hond de kamer uit moet krijgen. Dit is voor haar geen leefbare situatie, omdat ze zelf al aangeeft, dat ze dan eigenlijk bang is dat ze te vroeg het huis weer ingaat. Op het moment van een aanval kan hij haar dus grijpen.

Nogmaals: agressie is absoluut geen eigenschap van epilepsie. Daar is een andere oorzaak voor. Ik zou het zeer verstandig vinden om de hersenen te laten onderzoeken op een eventuele tumor of de lever op levershunt, dan zie je inderdaad toenemende agressie ontstaan tijdens toevallen.

Maar het is toch wel zo dat een hond tijdens een aanval niet meer weet wat hij doet?
Het is nu al zo dat de andere hond, Jessy, voordat Sem een aanval heeft, al heel snel bij hem weggaat. Die wil voor geen goed bij Sem is de buurt komen tijdens een aanval.
De moeder van mijn vriend is nu bang dat ze wordt gegrepen als Sem een aanval krijgt. Als hij geen aanval heeft, is hij gewoon betrouwbaar (al merk je wel dat zijn hersenen steeds meer beschadigd worden) en een vrolijke en gezonde hond. Als hij een aanval krijgt, is zijn moeder dus wel bang voor hem.

cindy1986 schreef:2 weken geleden kreeg hij een heel zware aanval. Ze zijn toen met hem naar de dierenarts geweest, en die wou hem in laten slapen. Hier waren ze nog niet aan toe. 's morgens komt hij vaak zijn bench uit "wankelen" en heeft hij waarschijnlijk 's nachts weer een aanval gehad (ook omdat hij dan alles heeft laten lopen 's nachts). Sindsdien zit hij op 4 pillen per dag (2 's ochtends en 2 's avonds). Onder het wandelen valt hij soms ook gewoon om (kan zijn evenwicht niet meer houden).

Sorry hoor, ik heb anderhalve week geleden mijn eigen hond in moeten laten slapen als gevolg van epilepsie.
Er werd zeker niet gevraagd of ik er aan toe was, maar ik heb voor mijn hond gekozen. Zij was aan het lijden en dat doet deze hond ook! Als een dierenarts al dit advies geeft, dan moet je jezelf niet afvragen of jij er aan toe bent, maar je moet dan voor de hond kiezen.
Je kunt eindeloos blijven verhogen met medicatie, maar waar eindigt dit?!
Ik denk dat de impact van anti-epileptica hier een klein beetje wordt onderschat.

Het probleem is dus, dat deze aanval heel onverwachts kwam. Ik heb gisteren met haar gepraat, en ze gaf aan dat ze het moeilijk vind die beslissing te nemen, omdat ze dan haar kinderen verdriet aandoet, vooral mijn vriend, die stapelgek is op Sem. Mijn vriend weet ook dat het zo niet langer gaat, en ik heb hem gister ook gezegd dat hij met zijn moeder moet praten. Ze hebben afgesproken wat de grens is, en dat mijn vriend wordt opgebeld zodra Sem een aanval heeft. Bij de volgende zware aanval hakken ze dan hopelijk de knoop door. Ik zou absoluut niet met ze willen ruilen. De dierenarts zei dat ze hem niet in de aanval zelf kunnen laten inslapen, omdat hij dan heel veel pijn krijgt. Het inslapen kan pas als hij uit de aanval is?
Wij willen graag weten of dit echt "the limit" is, of dat er nog meer mogelijkheden zijn. We willen niet het idee hebben dat we het te vroeg opgegeven hebben.
Gisteren hebben we bijvoorbeeld een hele lange wandeling gemaakt met onze 4 honden. Sem heeft de gehele wandeling gerend, gespeeld en alles. Als je hem zo ziet, dan kun je je niet voorstellen dat je hem in moet laten slapen. Dat is zo cru. Als je een doodzieke hond hebt, dan is het makkelijker lijkt me (ik heb er gelukkig nog geen ervaring mee).

cindy1986 schreef:Nu hebben we het er vandaag een paar keer over gehad, en ze geeft aan moeilijk de keuze te maken wanneer en of ze hem in moet laten slapen. Ze is er nog niet aan toe, maar weet dat Sem er last van heeft en dat dit op den duur geen houdbare situatie meer is.
Het moeilijkst is dat Sem dus normaal gesproken een vrolijke hond is. Geestelijk is hij niet 100% dan, maar gewoon heel vrolijk. Op de momenten dat hij geen aanval heeft, zie je niet aan hem dat hij ziek is.

Dat is de pest met epilepsie. Honden zijn alleen ziek op dagen van toevallen, maar als de toevallen te heftig zijn, de frequentie van de toevallen te hoog is, de eigenschappen van de toevallen niet kloppen, dan moet je ingrijpen.
En natuurlijk is dat verdrietig........, ik weet er alles van. Maar ik weet ook hoe toevallen een hondenlichaam kunnen slopen en dan zwijg ik nog maar over de medicatie en de impact daarvan. Houden van betekent ook dat je in liefde moet kunnen laten gaan.................

Ja, ik denk dat het voor hen makkelijker is als ze zeker weten dat ze al het mogelijke hebben geprobeerd. Jij hebt er meer verstand van, als je het verhaal van Sem hoort, denk jij dat er dan nog mogelijkheden zijn die we kunnen proberen?

cindy1986 schreef:Sem zit overdag veel te piepen, of hij pijn heeft weten we niet. Hij krijgt vaak 's nachts een aanval en valt soms zomaar om. Zijn tong is eigenlijk altijd blauwig, en nooit mooi roze (zuurstoftekort?). Elke keer na een aanval moet de dosis verhoogd worden, maar hoeveel pillen is de grens?

Wat zouden jullie in dit geval doen?

Precies, waar ligt de grens? Als ervaringsdeskunidige van een hond met epilepsie zeg ik dat de grens is bereikt. Zeker gezien de agressie die Sem vertoont, dit is geen beeld dat bij epilepsie past.
Ik denk dus dat de dierenarts gelijk heeft en dat jullie heel hard moeten nadenken over het advies dat door de dierenarts is gegeven.

Heel veel sterkte ermee, want ik weet maar al te goed hoe moeilijk dit is

Stang schreef:Het in laten slapen tijdens een aanval, is praktisch bijna ook onmogelijk. Of zo'n aanval moet enorm lang duren, maar meestal is de echte aanval na 5 of 10 minuten voorbij.

Stang schreef:Als de aanvallen lang duren, kan je beter voor nood valium in huis hebbeen, wat rectaal toegediend kan worden. Dit om de hond eerder uit de aanval te halen (Monique, kan je dit nog toelichten, want de officiële naam ben ik even kwijt??).

Moon schreef:Even een vraagje; hoe zinvol is het om een belastend (narcose) en duur onderzoek als een MRI te doen als hetgeen je wilt uitsluiten (tumor) niet behandelbaar (naar mijn weten) is?

Moon schreef:Even een vraagje; hoe zinvol is het om een belastend (narcose) en duur onderzoek als een MRI te doen als hetgeen je wilt uitsluiten (tumor) niet behandelbaar (naar mijn weten) is?

MoniqueDM schreef:

Moon schreef:Even een vraagje; hoe zinvol is het om een belastend (narcose) en duur onderzoek als een MRI te doen als hetgeen je wilt uitsluiten (tumor) niet behandelbaar (naar mijn weten) is?

Een narcose geeft altijd een risico, maar is voor een MRI-scan noodzakelijk. Voor een MRI-scan moet je op een bedrag rekenen tussen de 500 en 600 euro.

Op het epilepsie-forum is recent een hond met epilepsie, als gevolg van een hersentumor, geopereerd in België. In hoeverre dit succesvol uitpakt is de vraag, want naar wat ik heb vernomen is de operatie en revalidatie enorm belastend, zowel voor de hond als de eigenaar.
Sommige hersentumoren zijn dus operabel (welliswaar niet in Nederland voor zover ik weet), maar ik denk dat je voor jezelf goed af moet wegen of het zware traject waar je instapt, het waard is voor beide partijen.

Stang schreef:Epilepsie is vreselijk, ik heb het zelf bij mijn hond meegemaakt (epilipsie n.a.v. ziekte) en hem uiteindelijk in laten slapen op 5,5 jarige leeftijd omdat 3 dagen aanval na aanval bleef krijgen en er tussentijds niet meer uitraakte.
Ik kon het echt niet meer aanzien: hij was een nacht opgenomen geweest, zat onder de medicijnen en desondanks bleef hij aanvallen krijgen. Tussendoor herstelde hij zich niet. Hij wilde niet meer gaan liggen (heeft bijna letterlijk 36 uur achter elkaar heen-en-weer gelopen), botste overal tegenop, liet urine en ontlasting lopen.
Ik kon mijn hond dit niet meer aandoen ondanks dat ik hem ontzettend graag bij me wilde houden, maar mijn liefde voor Moritz was groter en hij moest zijn rust krijgen.