Dus met het hart ongeveer in de schoenen gingen we naar de röntgen-kamer om het nieuws te vertellen. Toen zag hij - met name mijn - koppie, en toen repte hij zich om te zeggen dat het er goed uit zag
Schouder links ziet er gewoon goed uit. Er zit een heel klein "rafeltje", maar geen losse stukjes ofzo. Ellebogen is helemaal niets op aan te merken. Linkervoorpoot (en rechts ook iets) zit een heel klein beetje artrose. Maar, hij zegt ook, het is geen nieuwe hond die 7 jaar in de kast heeft gelegen. En dat is natuurlijk ook zo. Beetje slijtage na al die kilometers is natuurlijk ook niet raar, zeker niet omdat ze nooit de lichtste is geweest.
En ik ben hiermee dus volkomen gerustgesteld. Een paar kilootjes minder zou in dit geval natuurlijk niet verkeerd zijn (overigens heeft die mindere beweging die ze nu krijgt er dus wel voor gezorgd dat ze in 4 weken 1,4 kilo is aangekomen; kun je nagaan hoe dat er bij haar in hakt
). Maar goed, ik heb er een heel hard hoofd in. Ik ga het proberen, een week sperziebonen met een minimale hoeveelheid hondengehakt of pens erdoor, maar ik gok dat we in die ene week niet eens een kilo eraf krijgen. Maar, als je het niet probeert, dan kun je dat ook nooit zeker weten natuurlijk.Op verzoek van de fokster is er nog wel bloed afgenomen. Voor de schildklier, maar ook voor babeiose (of hoe je dat ook schrijft, van die zuidelijke teken). Ze bedacht zich ineens dat ze een pup in Duitsland had met dezelfde manke klachten als Saar, en die bleek die babeose-ding te hebben.
Dus blij naar huis. Glucosamine geven, en eventueel af en toe wat Rimadyl (ook 2 potjes meegekregen). Langzaam opbouwen nu weer, maar in principe is er geen lijnrust meer. Als ze zelf graag een uur op sjouw wil, dan mag dat.
Ik vind dat ik de no-claim teruggave van mijn eigen ziektekosten-verzekering vandaag aan een uitstekend doel heb uitgegeven, want er valt een last van mijn hart nu
