Update Joep.
Geplaatst: 17 feb 2007 16:02
Gisteren zijn we op aanraden van een trimster hier uit de buurt bij een dierenarts in Gerzat (net boven Clermont-Ferrand) geweest om verder te laten uitzoeken wat er met Joep aan de hand is. Deze dierenarts zou heel goed zijn, gespecialiseerd in kleine huisdieren (en niet voornamelijk in vee, zoals de artsen hier in de buurt) en ook nog eens goed onderlegd in hart- en vaatafwijkingen.
Al bij binnenkomst zag het er aanzienlijk beter uit dan bij onze dierenartsen in Mauriac: schoon, ruim, licht, fijne wachtkamer, verstelbare onderzoekstafels, aparte operatie- en röntgenkamers, dat soort dingen. In Mauriac is dat allemaal nogal primitief.
We deden ons verhaal bij de DA en vertelden dat er werd gedacht aan hersenbloedingen, veroorzaakt door hoge bloeddruk. Dat er geen afwijkingen in zijn bloed te vinden waren, dat Mauriac verder niets meer voor hem kon/wilde doen wegens gebrek aan uitrusting maar dat we wel wilden weten waar zijn problemen vandaan kwamen en mogelijk toch iets aan preventie wilden doen.
Ik moet zeggen: de DA nam zeer uitgebreid de tijd om Joep te onderzoeken. Hij heeft heel lang zijn ogen onderzocht en naar zijn hart geluisterd. Hij dacht dat het bijna onmogelijk hersenbloedingen konden zijn, omdat de aanvallen maar heel kort duren. Hersenbloedingen duren normaal gesproken langer.
Hij denkt eerder aan een voorstadium van epilepsie of aan hartproblemen. Daarom moeten we over ruim een week nog een keer terug voor een ECG en een echo van zijn hart. Ondertussen wordt zijn bloed nog op andere dingen onderzocht (het is ons door gebrekkig Frans op medisch gebied niet helemaal duidelijk waarop, Milo dacht aan diabetes maar dat had ik weer niet zo begrepen) om zoveel mogelijk uit te sluiten.
Het is wat lullig dat zowel epilepsie als hartproblemen er beide voor zorgen dat verdere dekkingen door Joep niet meer aan de orde zijn, maar goed: dat is niet onze grootste zorg. Wat de DA betreft hoeven we overigens niet bang te zijn dat hij bij een volgende aanval blijvende schade oploopt, dat is wel een geruststelling. Want mijn grootste angst is een volgende aanval waarna hij half verlamd of wellicht dood achterblijft, maar die angst is dus niet nodig.
Enfin. Wordt vervolgd. Ik heb er nu tenminste een beetje vertrouwen in dat er op zijn minst goed geneeskundig met hem wordt omgegaan. Dat scheelt al de helft.
Al bij binnenkomst zag het er aanzienlijk beter uit dan bij onze dierenartsen in Mauriac: schoon, ruim, licht, fijne wachtkamer, verstelbare onderzoekstafels, aparte operatie- en röntgenkamers, dat soort dingen. In Mauriac is dat allemaal nogal primitief.
We deden ons verhaal bij de DA en vertelden dat er werd gedacht aan hersenbloedingen, veroorzaakt door hoge bloeddruk. Dat er geen afwijkingen in zijn bloed te vinden waren, dat Mauriac verder niets meer voor hem kon/wilde doen wegens gebrek aan uitrusting maar dat we wel wilden weten waar zijn problemen vandaan kwamen en mogelijk toch iets aan preventie wilden doen.
Ik moet zeggen: de DA nam zeer uitgebreid de tijd om Joep te onderzoeken. Hij heeft heel lang zijn ogen onderzocht en naar zijn hart geluisterd. Hij dacht dat het bijna onmogelijk hersenbloedingen konden zijn, omdat de aanvallen maar heel kort duren. Hersenbloedingen duren normaal gesproken langer.
Hij denkt eerder aan een voorstadium van epilepsie of aan hartproblemen. Daarom moeten we over ruim een week nog een keer terug voor een ECG en een echo van zijn hart. Ondertussen wordt zijn bloed nog op andere dingen onderzocht (het is ons door gebrekkig Frans op medisch gebied niet helemaal duidelijk waarop, Milo dacht aan diabetes maar dat had ik weer niet zo begrepen) om zoveel mogelijk uit te sluiten.
Het is wat lullig dat zowel epilepsie als hartproblemen er beide voor zorgen dat verdere dekkingen door Joep niet meer aan de orde zijn, maar goed: dat is niet onze grootste zorg. Wat de DA betreft hoeven we overigens niet bang te zijn dat hij bij een volgende aanval blijvende schade oploopt, dat is wel een geruststelling. Want mijn grootste angst is een volgende aanval waarna hij half verlamd of wellicht dood achterblijft, maar die angst is dus niet nodig.
Enfin. Wordt vervolgd. Ik heb er nu tenminste een beetje vertrouwen in dat er op zijn minst goed geneeskundig met hem wordt omgegaan. Dat scheelt al de helft.
