Het HondenForum

Wel apart dat je dat gevoel hebt. Hier heb ik best wel veel herplaatsers gehad en iedere hond heeft zijn eigen rugzakje en karaktereigenschappen natuurlijk, maar één voor één hebben ze mijn hart gestolen en voelde ik wederzijdse connectie.

Voor mij heeft elke hond een plekje in mijn hart, elk op zijn/haar eigen manier... 2 honden als pup in huis gekregen. Tyson en Bowie en 2 , Samara en Esperanza vanaf een foto gezien waarvan ik 1 , samara, eigenlijk niet wilde maar door de stichting als ideale hond voor ons werd aangemerkt dus toch gekomen.
Elke hond is mijn lief al is elke band anders, Tyson was mijn eerste echte eigen hond, bijna 16 jaar gehad, kon met hem lezen en schrijven of ik hem zelf geworpen had zeg ik wel eens, mis hem nog steeds!
Samara werd ongewild mijn hond maar jeetje wat kroop die vanaf moment 1 in mijn hart, wat heb ik veel van haar geleerd en zielsveel gehouden en een verdriet gehad toen we haar pijn niet meer konden stillen en we haar moesten laten in slapen.
Bowie, de pup die vriendlief zo graag wilde, bloed, zweet en tranen.. hoe vaak heb ik niet geroepen "die hond moet eruit".. nu ruim 8 jaar verder ben ik zoooo blij dat we hebben doorgezet, een manier hebben gevonden om beide blij te zijn en kan ik werkelijk genieten van haar, wat een heerlijke hond is het geworden.
Esperanza, de hond die kwam om haar laatste maanden hier te slijten , omringt door kussen, eten, drinken, wandeling en knuffels, 19 maanden heeft ze mogen genieten, een hond die weinig binding had met personen maar stapel gek op alle mensen, die liep met iedereen mee en zou niet eens achterom kijken als ze bij een ander zou moeten wonen, ben zo blij dat ik dat voor haar heb kunnen doen en ook weer zoveel geleerd van haar.

4 verschillende honden en blij dat ik ze alle 4 heb leren kennen, had het voor geen goud willen missen!
Dus ja alle 4 anders, alle 4 geliefd op een andere manier maar de 1 niet minder dan de andere....
Nou heb ik zelf niet zoveel met een "Klik"moeten hebben met een dier dus ik kijk mss anders dan andere naar mijn dieren.. alles wat hier over de drempel kom ga ik van houden.

Suske was vanaf minuut één mijn wijffie.

Maar soms heeft dat tijd nodig.
Heeft bij mij met Belle heel lang geduurd
En hoewel ze echt niet mijn type hond is ben ik wel degelijk aan haar gehecht.
Ze is wie ze is, stront eigenwijs, luistert voor geen meter, hondsbrutaal.
Als ze in de weg zit, ligt of staat zal ze ook nooit een stap opzij zetten.
Nee, altijd de richting op waar wij ook naar toe willen dus ze loopt altijd in de weg.
Ook in het bos, op de hei, zelfs op het strand.
Maar ik kan daar al een hele tijd vreselijk om lachen.

Ik ben trouwens aan alle drie even gehecht, maar ze nemen wel allemaal een ander plekje in mijn hart in. Dat is ook logisch want ze zijn alle drie heel erg anders. En als ik, met het mes op mijn keel er een zou moeten kiezen om weg te doen, dat zou dat echt een drama zijn. Ik zou niet kunnen kiezen.

Gehecht ben ik aan alle honden die ik heb of gehad heb. Aan de een meer als aan de ander (zo heb ik duidelijk minder met Pia en Sonic dan bijv. met Alfy) maar ik wil ze allemaal niet kwijt. Kenji steekt daar echt bovenuit, als ik terugdenk nog meer als dat Oryn dat deed. Ik had bij Kenji alle kans om weloverwogen een keuze te maken maar wist bij het zien van de geboorteportretjes al dat hij mijn hond zou gaan worden. Kan met hem lezen en schrijven, hij voelt me perfect aan en gelukkig heeft hij af en toe een middelvinger moment wel zo leuk.

Andersom merk ik het ook wel, dat honden wisselend klikken met / hechten aan mensen. In een dienstweek waarin ik de honden weinig zie huppelen Pia, Alfy en Sonic vrolijk door terwijl Kenji minder goed gaat eten en echt minder happy is. Ben ik weer wat meer thuis is dat over.

Ik herken dat helemaal niet.

Ik ben al extreem gehecht voor het beestje überhaupt bij mij woont ongeveer.

Ik had nooit gedacht dat het mij nog eens zou gebeuren, maar ik heb precies hetzelfde gehad. Altijd best "moeilijk" opvoedbare honden gehad. Honden waar veel tijd in ging zitten. En toen kwam Pebbles er bij... een westie reu van 5 jaar. Keurig opgevoed, ontzettend lief, rustig, maar goed waaks. Gewoon een heel leuk hondje. Toen hij bij ons kwam wonen was het net of hij er al jaren was.
Alleen.... ik had er niets met hem. Ik was honden met een uitdaging gewend en Pebbles was echt het braafste jongetje van de klas. Ik had er totaal geen werk mee. Best moeilijk om toe te geven trouwens en ik voel me er nog wel af en toe schuldig over maar ik voelde niet zoveel voor hem. Ik snapte het zelf ook niet. Zo'n ontzettend lief hondje, erg mooi om te zien ook en ik heb er niks mee. Durfde er ook met niemand over te praten.
Hij heeft overigens nog 5 jaar bij ons gewoond en is 3 jaar geleden overleden. Mijn man en kinderen waren er helemaal kapot van...

Ik ben aan de meeste honden wel gehecht, maar de band en klik verschilt inderdaad nogal. Alleen met 1 dobermann had ik geen klik en was ook niet aan haar gehecht. Die kwam met 3jr bij mij, heel zelfstandig, voor ons super lief maar verder geen sjeu aan. Speelde ook mee dat ze Hippo 'onderdrukte' en onze kat het liefst zou vermoorden. Ik heb haar toen aan een vriend gegeven. Bij hem is ze nu na 2jr wel wat losser, maar nog steeds wel onafhankelijk. Ze gaat wel ontzettend goed samen met de hond die hij al had.

Met mijn huidige honden is de band heel verschillend. Hippo was de eerste 2jr alles behalve makkelijk, maar inmiddels hebben we wel echt een band met hem. Oscar is een best makkelijke hond die enorm graag voor je werkt, maar buiten het werk om ook z'n grenzen verlegd. Na onze examinering wordt hij verkocht, ik ga hem zeker missen.

Axel is anders, met hem heb ik wel echt een klik, ook al is bij nog maar sinds mei bij ons. Super fijne hond die echt contact met je maakt en graag voor je werkt, maar niet zo in je wil kruipen, dat vind ik heel prettig.

Ik kan me er trouwens wel iets bij voorstellen. Ik denk niet dat ik met alle honden zo'n band zou kunnen opbouwen als met mijn duo - er zijn echt wel honden die me gewoon niet aanspreken, qua uiterlijk, qua karakter, qua gedrag. Ik vermoed dat ik die honden dan ook niet in huis zou halen ivm geen 'klik' maar als een hond inderdaad helemaal aan je eisenpakketje voldoet is het misschien moeilijk te voorspellen dat die echte band niet gaat ontstaan.

renee-uk schreef:

Lunatic schreef: Ik vraag me af - en dat is geen oordeel maar een vraag- kan het ook komen omdat een hoop mensen hun hond uit bijv het buitenland, puur uitzoeken op een foto en een kleine beschrijving? Dan is het toch maar afwachten wat je in huis krijgt lijkt me.

voor mij heeft dat er niks mee te maken.

Voor mij ook niet.
Csiva is mijn alles. Die hond is mijn spiegel en schaduw. En die komt amper vanaf een foto, en een beschrijving zat er al helemaal niet bij

Ik ben onwijs gehecht aan Sam en omgekeerd.

Voor mij is Sam alles en zonder Sam is er voor mij niks.

Lothian schreef:Ik kan me er trouwens wel iets bij voorstellen. Ik denk niet dat ik met alle honden zo'n band zou kunnen opbouwen als met mijn duo - er zijn echt wel honden die me gewoon niet aanspreken, qua uiterlijk, qua karakter, qua gedrag. Ik vermoed dat ik die honden dan ook niet in huis zou halen ivm geen 'klik' maar als een hond inderdaad helemaal aan je eisenpakketje voldoet is het misschien moeilijk te voorspellen dat die echte band niet gaat ontstaan.

O ja, ik ook. Met sommige opvangers en langdurige logés heb/had ik ook geen klik of na weken nog steeds niet het gevoel dat we iets van een band hadden opgebouwd, terwijl dat er met andere meteen was of relatief snel zo groeide. Sommige honden liggen me gewoon niet zo, ook al zouden ze in theorie misschien wel goed bij me moeten passen.

Leuk, na dit topic aanmaken is er wel wat gebeurd. Bewustwording is in dit geval de eerste stap naar een oplossing Toen ik me ervan bewust werd dat we nog zo weinig een band hebben, ben ik er maar wat aan gaan doen.

We hebben onze eerste les schapendrijven gehad en dat ging boven verwachting goed. Ze had al eerder bij de schapen gelopen. De trainer was zelfs zo over dr te spreken, dat ie zei dat hij nog wel mensen voor dr wist Nou daar ben ik niet op in gegaan, dus zo slecht is het nog niet met ons gesteld.

Daarnaast is ze mijn vaste maatje voor de voorbereidingen voor de verhuizing (dan laat ik Mayke thuis). We hebben samen heel wat bouwmarkten van binnen gezien en toen ik vanmiddag niet kon kiezen tussen twee soorten vinyl voor de vloer, heb ik Kiwi tussen die twee laten kiezen Kiwi's choice (ze koos naturel ipv grijs)
Vanmorgen hebben we gefietst en geoefend met het afstoppen, wat we nodig gaan hebben tijdens het schapen drijven. Dat deed ze zo braaf, dat ze los naast me mocht blijven fietsen toen ik de stad weer in reed. Ze heeft helemaal tot mijn huis (rand binnenstad) los naast gelopen, echt bizar knap om zo betrouwbaar naast de fiets te lopen voor zo'n jonge hond.
Maar het gevoel was goed en daar durf ik dan ook op te vertrouwen.

Wat een onwijs tof stuk om te lezen! Bewust gaan werken aan je band is natuurlijk een feestje, niet alles hoeft vanzelf te gaan.

Wat leuk!

Leuk om je laatste update te lezen!

Leuk je laatste update

Zou het er ook niet juist aan liggen dat je een diepere band krijgt met een hond waar je een hoop energie insteekt?
Die juist bang is of niet gehoorzaam geboren ( ), waar je dus juist hard aan en mee moet werken waardoor
de band zich verdiept?
Ik kan me dat namelijk wel zo voorstellen.

Met al mijn honden die ik heb gehad en nog heb, heb ik een hele goede band (gehad). Met de een net iets specialer, maar
ik kan niet zeggen dat ik de een liever had dan de ander.
Wel herken ik het gevoel richting mijn katten: ik hou best van ze en doe alles voor ze, maar die band is vele malen minder
dan die met mijn honden. Ik zou daarin absoluut direct voor mijn hond kiezen en niet voor de kat.

Lunatic schreef:Ik herken het niet, maar ik kies mijn honden - puppen en herplaatsers- altijd zorgvuldig uit, dus de klik is er al voor ze mee naar huis gaan. Wel is de band met elke hond anders, even speciaal, maar anders

Ik vraag me af - en dat is geen oordeel maar een vraag- kan het ook komen omdat een hoop mensen hun hond uit bijv het buitenland, puur uitzoeken op een foto en een kleine beschrijving? Dan is het toch maar afwachten wat je in huis krijgt lijkt me.

Daar heb ik dan weer niets mee, dat gaat hier intuïtief en impulsief, niet gepland. Er is plek en ik loop er tegenaan.
Afwachten wat je krijgt vind ik geen probleem als het gevoel er is, ik heb vooraf nauwelijks eisen of een beeld van wat een hond moet zijn/kunnen.
Al mijn herplaatsers op Tibbe na waren bij hun vorige bazen heel anders dan bij mij, dus dat is ook niet meer dan een leidraad.

Van Charlie wist ik zo goed als niets, geslacht, leeftijd en kruising, niet eens een foto. En toch wist ik dat het mijn hondje moest zijn.
Met Niko had ik denk ik de grootste klik in het begin, maar hij had het erg zwaar met omschakelen, lastige leeftijd en er was heel moeilijk contact mee te krijgen. Er zijn echt wel periodes geweest dat ik me afvroeg wat er in godsnaam leuk aan dat beest zou moeten zijn.
Met de bulgaren had ik voor mezelf weinig. Met kennismaken heeft pjotr ik weet niet hoe lang totaal onbereikbaar in m'n oren staan krijsen en tibbe viel naar me uit.
Gewoon, goed verzorgen en klaarstomen voor de volgende. En dan raak je er gaandeweg toch verknocht aan.

Nanna schreef:

Hilly45 schreef:Ik ben onwijs gehecht aan Sam en omgekeerd.

Voor mij is Sam alles en zonder Sam is er voor mij niks.

Ik word daar altijd wat engig van. Hoe moet dat dan als Sam doodgaat? Gooi je je dan voor de trein?

Ja, kan ik me voorstellen.

Maar het is zoals het is. Ik leef om en voor Sam.

Nu ging het echter om het thema 'hechten' en ja, ik ben dus zeer gehecht aan Sam. Sam ook aan mij, maar Sam kan ook onwijs goed tijdens bijv. oppas bij een ander heerlijk functioneren.

Caro. schreef: Zou het er ook niet juist aan liggen dat je een diepere band krijgt met een hond waar je een hoop energie insteekt?
Die juist bang is of niet gehoorzaam geboren ( ), waar je dus juist hard aan en mee moet werken waardoor
de band zich verdiept?
Ik kan me dat namelijk wel zo voorstellen.

nee, dat gaat bij mij ook niet op.
in mijn acwh jouster heb ik nauwelijks werk hoeven steken, die was 'thuis' op het moment dat ie met mij bij de vorige eigenaren de deur uit liep.
ik kende hem heel niet, had hem een keer eerder gezien, maar heb hem bijvoorbeeld diezelfde eerste avond al los laten lopen in het park, wist gewoon dat dat kon (al weet ik niet waarom ik dat zo zeker wist).
jouster was drieenhalf toen ie bij me kwam en bleek mijn eerste once in a lifetime hond, zo'n hond die ik geen commando's hoefde te geven omdat ie mijn gedachten al gelezen had voordat ik ze uit kon spreken.
en hij was pittig zat hoor, groot en sterk met zijn 48 kilo en geen gram vet en alles behalve een doetje.

ik weet niet waar het aan ligt dat de ene hond nog dieper onder je huid kruipt dan de andere

Hilly45 schreef:

Nanna schreef: Ik word daar altijd wat engig van. Hoe moet dat dan als Sam doodgaat? Gooi je je dan voor de trein?

Ja, kan ik me voorstellen.

Maar het is zoals het is. Ik leef om en voor Sam.

Maar even voor mijn idee, niet gemeen bedoeld: als Sam dus straks dood is dan hoeft het voor jou ook niet meer?

_Leonie schreef:

Hilly45 schreef:

Nanna schreef: Ik word daar altijd wat engig van. Hoe moet dat dan als Sam doodgaat? Gooi je je dan voor de trein?

Ja, kan ik me voorstellen.

Maar het is zoals het is. Ik leef om en voor Sam.

Maar even voor mijn idee, niet gemeen bedoeld: als Sam dus straks dood is dan hoeft het voor jou ook niet meer?

Dat is voor later. Nu is nu.

En dat betekent genieten met Sam.

_Leonie schreef:

Hilly45 schreef:

Nanna schreef: Ik word daar altijd wat engig van. Hoe moet dat dan als Sam doodgaat? Gooi je je dan voor de trein?

Ja, kan ik me voorstellen.

Maar het is zoals het is. Ik leef om en voor Sam.

Maar even voor mijn idee, niet gemeen bedoeld: als Sam dus straks dood is dan hoeft het voor jou ook niet meer?

Dat zou me wat labiel overkomen
Ik ben erg op mayke gesteld maar zonder haar is het leven me ook lief.
Ik ben nuchter genoeg om te denken "het is maar een hond!" en zelfs onder t menselijke soort is er niemand die me het plezier van het leven met zich meeneemt als hij t leven laat.
Ik vind t vaak ook wat overdreven geuit. In de praktijk zie ik iets te vaak dat na dat zo'n "allesie" dood gaat, er weer heel snel een nieuw allesie wordt aangeschaft.

Paisley schreef:

_Leonie schreef:

Hilly45 schreef:

Nanna schreef: Ik word daar altijd wat engig van. Hoe moet dat dan als Sam doodgaat? Gooi je je dan voor de trein?

Ja, kan ik me voorstellen.

Maar het is zoals het is. Ik leef om en voor Sam.

Maar even voor mijn idee, niet gemeen bedoeld: als Sam dus straks dood is dan hoeft het voor jou ook niet meer?

Dat zou me wat labiel overkomen
Ik ben erg op mayke gesteld maar zonder haar is het leven me ook lief.
Ik ben nuchter genoeg om te denken "het is maar een hond!" en zelfs onder t menselijke soort is er niemand die me het plezier van het leven met zich meeneemt als hij t leven laat.
Ik vind t vaak ook wat overdreven geuit. In de praktijk zie ik iets te vaak dat na dat zo'n "allesie" dood gaat, er weer heel snel een nieuw allesie wordt aangeschaft.

Dat kun je vinden.

Ik weet wat ik vind gelukkig en weet ook dat ik niet zomaar wat roep of beweer.

Nu lekker genieten van en met Sam.

Ik herken het niet. Als ik een hond zou hebben waar ik geen klik mee heb, gaat hij of zij weg. Ik ga niet 13 jaar met een hond zitten waar ik niks mee heb.

Mijn honden zijn allemaal speciaal op hun eigen manier, maar Chuck is nu toch wel echt mijn grote vriend. Hij komt in de buurt van Bowie..

Ik zeg ook altijd dat mijn honden "mijn alles" zijn. En als er een overlijdt ben ik daar echt wel kapot van verdriet van. Maar ik krijg geen zelfmoord neigingen oid

nathalie schreef:Ik herken het niet. Als ik een hond zou hebben waar ik geen klik mee heb, gaat hij of zij weg. Ik ga niet 13 jaar met een hond zitten waar ik niks mee heb.

Mijn honden zijn allemaal speciaal op hun eigen manier, maar Chuck is nu toch wel echt mijn grote vriend. Hij komt in de buurt van Bowie..

Ik zeg ook altijd dat mijn honden "mijn alles" zijn. En als er een overlijdt ben ik daar echt wel kapot van verdriet van. Maar ik krijg geen zelfmoord neigingen oid

Neuh ik ook niet. Kom niet aan mn honden want dan kom je aan mij en ik ga er echt heel ver voor als t moet maar ik weet ook dat ze waarschijnlijk allemaal eerder doodgaan dan ik en dat ik afscheid van ze moet nemen...

@ Lunatic, de honden die ik gehad, zijn ons altijd door de fokker/honeneigenaar aangewezen. I.v.m. jonge kinderen in huis vonden/vinden we het stukje gedrag op dit gebied het allerbelangrijkste. Daarin zijn wij niet hondenkenner genoeg om een beslissing over te maken. M.b.t uiterlijk en een vlekje meer of minder net belangrijk, zo'n kleine afhankelijke pup in huis dat doet mijn hart smelten.
Het geen klik hebben herken ik wel op mijn werk. Ik werk op een woongroep en met 1 persoon heb ik geen klik, moet ik bewust aardig tegen doen. Diegene is geen naar mens ofzo maar ik erger me.
Ook woont daar iemand en die mag ik wel maar die mag mij niet weigert ook om mijn naam uit te spreken, dat vind ik dan wel weer leuk zo'n eigenzinnig en markant mens die duidelijk haar mening durft te laten blijken ondanks dat zij afhankelijk van mij is als hulpverlener.

Hilly45 schreef:

_Leonie schreef:
Maar even voor mijn idee, niet gemeen bedoeld: als Sam dus straks dood is dan hoeft het voor jou ook niet meer?

Dat is voor later. Nu is nu.

En dat betekent genieten met Sam.

Ik vind het toch wel zorgwekkend, eigenlijk. En bedoel het niet gemeen of als een sneer. Je leven voor Sam was toch ook voldoende, en je weet als je een hond aanschaft dat hij niet je hele leven bij je zal zijn?
Ik zou er toch rekening mee houden dat hij op een gegeven moment weg is en dat die klap niet zodanig hard aan gaat komen dat je erg depressief zal worden. Zonde, van jezelf.

_Leonie schreef:

Hilly45 schreef:

_Leonie schreef:
Maar even voor mijn idee, niet gemeen bedoeld: als Sam dus straks dood is dan hoeft het voor jou ook niet meer?

Dat is voor later. Nu is nu.

En dat betekent genieten met Sam.

Ik vind het toch wel zorgwekkend, eigenlijk. En bedoel het niet gemeen of als een sneer. Je leven voor Sam was toch ook voldoende, en je weet als je een hond aanschaft dat hij niet je hele leven bij je zal zijn?
Ik zou er toch rekening mee houden dat hij op een gegeven moment weg is en dat die klap niet zodanig hard aan gaat komen dat je erg depressief zal worden. Zonde, van jezelf.

Een paar jaar geleden had ik precies hetzelfde kunnen zeggen over Gollum. Soms kan het voelen alsof je niks anders hebt.

En dat had ik ook zorgelijk gevonden. Ik bedoel dat helemaal niet gemeen, maar je huisdier gaat zeker weten voor je dood. Ik denk dat het dan verstandig is dat je je hond niet op zo'n plaats zet dat je straks in zúlke problemen komt.
Niet dat je je hond niet hoeft te waarderen, maar zorg dan al voor een alternatief (andere hond) of iets. Dit is wel een verdrietig vooruitzicht.