De enige volwassene in huis.
Alle verantwoordelijkheid ligt bij mij.
Vandaag de knoop doorgehakt.
Hij wilt niet meer. Hij slaapt heel diep, heel veel en heel lang. Zo diep zelfs dat ik elke ochtend verwacht dat ie niet meer wakker wordt.
De slechte dagen namen in de afgelopen 2 weken toch weer de overhand.
Inmiddels heeft ie een belachelijke slechte vacht.
Hij plast elk uur, gelukkig is het mooi weer dus doet ie het in de tuin.
Dit meer voor hem, omdat hij het vreselijk vind om een ongelukje te krijgen in huis.
Hij is niet meer blij te krijgen, zn hele uitstraling is weg.
Hij ligt bijna de hele dag in het verste hoekje van het huis.
Hij heeft Roxy vandaag hard gebeten.
Ik ben waarschijnlijk al te lang doorgegaan....
Je verlegt je grenzen.
Maar toen mijn moeder langskwam na 4 weken, schrok ze zich wild,
Ze vond hem erg achteruit gegaan en hielp mij inzien wat ik eigenlijk al zag.
Maandag gaan we nog voor een laatste keer naar een mooie plek voor hem.
Als afscheid.
En dan dinsdag laat ik hem gaan.
Wat is het verdomde snel gegaan.
Wat een K.. ziekte.
Waarom nou hij, mn maatje, mn echte man in mn leven, mn rots in de branding.
We hebben zo veel meegemaakt samen, zoveel overleefd samen.
We hebben nog een paar dagen voor de afscheid.
Hij ligt nu heel veel bij mij op de bank, ik help hem erop. Dan gaat ie met een diepe zucht heerlijk soezen. Met zn koppie op mn hart vallen we vaak samen in slaap.
Ik mis hem nu al.
Heel erg veel sterkte, geniet nog van die momenten met hem samen... 
