Het HondenForum

Eén van mijn kinderen was aardig bezig met het ontwikkelen van een alcoholverslaving. Daar heb ik toch echt zachte dwang achter gezet richting psycholoog. Maar dat lukte pas toen er een flinke grens was overgegaan waarna het kind pas doorkreeg dat er een probleem was. En heus, ze weten allemaal dat er best met mij te praten valt, alleen dat ene kind is nu eenmaal zo gesloten als een oester. Problemen los je zelf op, daar ga je niet mee naar je ouders, dat was als ukkepukkie al zo. En oh, ze hebben ook nog een geweldig voorbeeld aan een oom die eerst drugs- en later alcoholverslaafd is geworden en reken maar dat daar veel over is gesproken.

En dan heb ik er nog eentje gehad die ging blowen, op 18-jarige leeftijd pas. Ik had slechts een heeeeel vaag vermoeden maar heb daar gelukkig ook heel snel een stokje voor kunnen steken. Ik ben er namelijk van overtuigd dat softdrugs helemáál niet onschuldig is.

Esther12 schreef: Ik ben er namelijk van overtuigd dat softdrugs helemáál niet onschuldig is.

Het zal je misschien verbazen maar dat ben ik met je eens. Het is zeker niet iets onschuldigs. Er zit in een joint bijvoorbeeld vele malen keer de nicotine en teer die in een sigaret zit. Dat alleen al is heel ongezond. Als ik niet stop of ga verdampen, zal ik sterven aan een hart of longaandoening, dat is een ding wat zeker is. Als je weed verdampt, heb je geen last van de schade aan je longen. Toch kan de stof thc zelf voor sommige mensen averechts werken voor hun psychische ziekte. Ik raad het ook af als je een psychische ziekte hebt, om ermee te beginnen. Het helpt dan wel voor sommige klachten, en ik heb toevallig heel erg last van slechte eetlust en slaapstoornissen, maar het helpt helemaal niet als je depressief bent. En schizofrenen hebben er ook niks dan last van. Het helpt ook niet bij woedebuien en beheersingsproblemen, daar kan het juist een negatief effect op hebben. Opgefokte mensen, worden niet rustig door een blowtje, daarvoor heb je iets anders nodig, medicatie en behandeling bijvoorbeeld.

Ik ken iemand met ADD die zijn hele leven flinke toeters rookte, om minder last te hebben van de symptomen van de ADD. Maar dat wist ie niet, dat ie ADD had. Nu gebruikt ie medicatie en kan ie eindelijk eens proberen te stoppen. Ik kies er zelf voor om niet hele zware slaapmedicatie te vragen, ik vind dat zelf niet prettig want dan blijf je nogal zombie de hele dag. Lichte slaapmedicatie gecombineerd met een joint, werkt voor mij beter. Maar het is heel persoonlijk. Angststoornissen in het algemeen, worden niet beter van blowen natuurlijk. Maar bij mij valt het mee met de verergering van angsten, anders zou ik het niet doen.

Selene schreef:

Biet schreef:@Selene en @Tineke:
Volgens mij is het ook het slimst om zaken rechtstreeks te houden.
Kan me niet voorstellen dat ik niet door zou hebben dat 1 van mijn jongens iets gebruikt zou hebben, tegen de tijd dat ze daar mee te maken gaan krijgen. Om het daar dan over te kunnen hebben, heb ik geen bewijs voor nodig.
Denk dat ik het dan heb over 'maat houden', 'nee kunnen zeggen', de redenen voor gebruik en zeker en vooral, de redenen om niet te gebruiken.
Ga er dan nog steeds van uit dat ook zij wel eens dronken worden, wellicht ook blowen, maar wil wel dat zij zich realiseren dat ik dat zie en weet dat het gebeurd.
Denk overigens ook wel dat er een aanleg tot verslaving bestaat en ja, ook cannabis kan verslavend zijn.
Heeft, naar mijn inzicht daarover, veel te maken met de reden waarom cannabis gebruikt wordt door iemand.

Klopt hoor, de reden doet ook heel veel in het afhankelijk zijn van.
Blijven praten met je kinderen is deels de oplossing, de rest is hopen dat ze bij je komen met hun verhalen zodat je vanuit daar kunt bijsturen indien nodig

Denk ook wel dat vanaf, zeg een jaar of 16, hun leven toch veel meer buitenshuis zal zijn en dat je dan als ouder minder te vertellen krijgt.
Vind dat ook wel goed, hoort ook wel zo in mijn ogen.

Het topic doet me denken aan een gesprek wat ik ook eens had met een Kolonel van de Militaire Politie in Salvador, Bahia.
De man was ook Mestre de Capoeira en mijn dreads en het feit dat ik uit Amsterdam kwam (toendertijd), maakte dat het op een gegeven moment ook over drugs ging.
Hij was fel tegen.
Heb toen de vergelijking gemaakt met de manier waarop je bier drinkt, wijn bij het eten en een glas whiskey geniet.
Dat die verschillen uitmaken voor de manier waarop je met die drank om gaat, dat er voor alle 3 geldt dat je er teveel van kan drinken en dat dat teveel consequenties heeft voor het moment en de dag er na.
Dat er in dat rijtje gerust ook de joint genoemd kon worden, omdat dat qua gevolgen niet veel verschilt.
En dat het volgens mij alles uitmaakt of je dag er na weer aan het werk gaat, of zoals wij, weer volop aan het trainen.
We zijn allebei toch wel behoorlijk aangeschoten geraakt die avond, maar de volgende dag kwam ik hem ook tegen in de ring.
Dan kan het.

toots schreef:Als je zo ver van je kind af staat kun je beter bij jezelf te raden gaan wat je zelf kunt doen zoals vaker thuis zijn en je kind laten zien dat je er bent en van daaraf een band proberen op te bouwen. Dan heb je nog een lange weg te gaan als ze echt aan de drugs zitten maar dan is er een begin gemaakt.

Het zijn echt niet alleen maar "slechte" ouders wiens kind aan de drugs raken. Ik ken in ieder geval 2 moeders die een kind hebben dat flink blowt (en misschien wel erger), terwijl hun andere kinderen het niet doen. Het kind van de 1 is nog geen 18, die is inmiddels ergens opgenomen (heeft ook nog ontwikkelingsproblemen), het andere kind is ruim volwassen. Dat lijkt me nog moeilijker, hoe pak je dat aan, zo'n kind kun je lastig huisarrest geven, en wat gebeurd er als je dat kind het huis uitzet, lijkt me ook niet fijn.

Fizgig schreef:

lets have fun schreef:Ik vind het maar niks en zou mijn kinderen nooit zo controleren. Er moet ook nog iets van vertrouwen zijn he. Ik vraag me af hoe de relatie met je kind is als je zoiets denkt nodig te zijn. Niet dat ik de illusie heb dat mijn jongens me alles vertellen maar van belangrijke dingen in hun leven ben ik wel op de hoogte. Daar ben ik geen snuffelhond voor nodig.

Als ik het zo lees, denk ik niet dat je bij de doelgroep hoort, nee. Denk dat veel ouders daar niet in horen want het is vrij normaal dat je weet wat je kind doet, vind ik. Maar dat is dus niet in alle gezinnen zo. Misschien kun je je het niet voorstellen maar er zijn mensen die hun kinderen beschouwen als bijzaak, niet als hoofdzaak en daarmee echt de mist in gaan. Ik stond er soms echt van te kijken in de tijd dat ik met kinderen met een flinke gedragsstoornis werkte. En dan denk ik, ja, huur maar zo'n hond in alsjeblieft want de samenleving kan het wel stellen zonder nog een verslaafde erbij.

De hond "checkt" alleen of er harddrugs aanwezig is heh, om te voorkomen dat een kind verslaafd raakt lijkt me dit vrij zinloos, het sluit niet eens uit of je kind wel of niet gebruikt Bovendien weet je dan tenminste helemaal zeker dat je kind je niet meer in vertrouwen neemt (jij vertrouwd hem/haar immers ook niet....).

Fabiola17 schreef:

toots schreef: Het zijn echt niet alleen maar "slechte" ouders wiens kind aan de drugs raken. Ik ken in ieder geval 2 moeders die een kind hebben dat flink blowt (en misschien wel erger), terwijl hun andere kinderen het niet doen. Het kind van de 1 is nog geen 18, die is inmiddels ergens opgenomen (heeft ook nog ontwikkelingsproblemen), het andere kind is ruim volwassen. Dat lijkt me nog moeilijker, hoe pak je dat aan, zo'n kind kun je lastig huisarrest geven, en wat gebeurd er als je dat kind het huis uitzet, lijkt me ook niet fijn.

Volgens mij heb ik dat nergens gezegd
Het is gewoon in de meeste gezinnen niet bespreekbaar ´´drugs is verboden thuis´´ en een tiener gaat daar echt niet zelf over beginnen.
Ik zeg dus niet dat dat overal zo is maar ik denk zelf wel vaak. Ook zijn veel tieners tegenwoordig erg goed in handje ophouden ik kon toen ik 15 was echt geen drugs kopen, daar had ik gewoon geen geld voor.
Ouders van tegenwoordig hebben het vaak druk tegenwoordig zijn er meer tweeverdieners als je alle 2 van 8 tot 17:00 uur van huis bent heb je echt niet in de gaten wat er in de tussentijd gebeurd. En ja kinderen zitten ook op school. Maar regelmatig tussenuren etc. Dit is natuurlijk ook niet altijd zo. Maar ik denk wel dat als je kind aan de drugs zit dat je daar zelf mee aan de slag kunt ten eerste door het bespreekbaar te maken.

Jawel hoor, het is in de meeste gezinnen juist wel bespreekbaar. Alleen wordt het niet goed gevonden. Althans, niet in het kringetje waarin ik verkeer.
Op een bepaalde leeftijd kun je als ouders niet meer zo heel veel anders dan praten.

Ik weet wel een goed afschrikmiddel, net als die van Obama, die zegt dat als zijn dochters een tattoo nemen, neemt hij er ook eentje, precies dezelfde, op dezelfde plek, hahaha. Dat houdt ze wel tegen. Misschien moet je gewoon zeggen, als ik je betrap op drugs, neem ik dezelfde drugs in en ga dan gezellig op visite bij je vrienden/vriendinnen. Feestje bouwen. Kijken of het dan nog zo aantrekkelijk is, whahaha.

Hoe leuk en open je ouders of jijzelf ook bent ,je groeit op en vertelt je ouders ook niet alles meer. Tenminste het overgrote deel. Zo hoord het ook een beetje.
Je kunt het misschien een beetje bijsturen in open blijven en eerlijk maar dan nog afhankelijk wat die andere persoonlijkheid ermee doet.
Ouders zijn zelf ook jong geweest met ouders die zover buiten hun belevingswereld stonden en dat vergeten we wel eens.

Niet alleen kinderen met problemen of van slechte ouders / slecht luisterende gaan aan de drugs of alcohol.Was het maar zo makkelijk.

En ja het hoord ook een beetje bij jongeren om te kijken waar je grenzen liggen en iets uit te proberen ,dat kan sex ,alcohol ,drugs en veel andere dingen.

En ja ik zou zo'n hond wel laten komen als mijn kind te ver vann het padje zou zijn en grenzen over die tegen hem/haar werken. Lijkt mij dat je dat pas gaat doen bij ernstige probelemen in drugsgebruik.
En dan is er al geen sprake meer van vertrouwen .
Dus om mijn kind te redden van een verdere verslaving JA.
.

bouvierpoedel schreef:Hoe leuk en open je ouders of jijzelf ook bent ,je groeit op en vertelt je ouders ook niet alles meer. Tenminste het overgrote deel. Zo hoord het ook een beetje.
Je kunt het misschien een beetje bijsturen in open blijven en eerlijk maar dan nog afhankelijk wat die andere persoonlijkheid ermee doet.
.

Nou, precies. Je dacht toch niet dat ik ooit 1 seconde naar mijn moeder (gescheiden ouders, pa speelde geen rol) heb geluisterd?