Wat moeilijk om hier een correct antwoord op te geven
Een goede hondenbaas ben je door, in mijn mening:
-Op de eerste plaats naar je hond te kijken en inspelen op zijn behoeften,
of juist niet.
Kijk, mijn Akita heeft een heel grote behoefte aan lichaamsbeweging. Krijgt ie ook, voor zover wij kunnen. Hij heeft ook behoefte aan liefde/affectie, eten, een slaapplek en iedere dag schoon drinkwater. Vanzelfsprekend krijgt ie dat ook.
Maarrrrrrrrrrrrrrr...daarentegen heeft hij ook een grote behoefte aan domineren, en dat mag hij dan weer niet. Geen gekut met andere honden waarover meneer zo graag de baas wil spelen. Ik heb geen zin om andere dieren te laten lijden omdat mijn hond die behoefte voelt.
-Door grenzen te stellen.
Aiko is heus niet zielig als ie niet op de bank mag bij mij. Zijn plek hier is op de grond.
Hij is ook niet zielig als ie weggestuurd wordt wanneer er iets lekkers op tafel ligt en waar meneert bovenmatige interesse in heeft.
Hij heeft een afkoelplek. (Strafstoeltje)
Wanneer ik zie dat hij overprikkelt is, en dat ie is nogal snel, gaat ie de keuken in. Kinderhekje ervoor. Daahaaaaaaag, kom maar weer terug als je weer normaal kunt doen.
We hebben een baby, die de laatste tijd het trappelen en haren trekken heeft uitgevonden. Als vanzelfsprekend beschermen we de baby voor de hond, maar andersom is het net zo. Aiko mag er uiteraard lekker bij, maar zie ik dat ie het té leuk gaat vinden, of zie ik aan mijn baby dat ze een onderzoekersbui heeft. (Heeey, die snorharen zijn lang! Kun je daar ook zo lekker aan trekken?) Dan komt ie maar lekker bij mij en hoeven ze zich maar eventjes niet met elkaar te bemoeien.
Hij loopt graag. Ieder moment van de dag. Als we een periode hebben waarin het heel warm is, heeft ie pech op de middag en moet ie het maar eventjes met een snel poep en pies-rondje doen. Die hele lange rondes doen we s' morgens vroeg of later op de avond als het weer is afgekoeld wel.
Ook ten opzichte van het bezoek wat we hebben, stellen we grenzen. Aiko gaat zijn gang en wordt niet continue geroepen, geaaid of volgestouwd. Als ik zie dat hij overprikkeld dreigt te raken, wordt ie op tijd met rust gelaten.
Verder hou ik zijn ras-karaktereigenschappen in de gaten. Hij mag heus wel eens los, maar wel wanneer ik voldoende overzicht heb, er geen kip in de buurt is. Aiko heeft nog nooit gebeten, maar is zelf wel regelmatig in zijn flikker gebeten door een loslopende hond terwijl ik hem aan de lijn heb. Ik merk aan hem dat ie daardoor meer op zijn hoede is, en regelmatig de omgeving afscanned. Hij zal de eerste niet zijn die 'dat doet ie anders noooooooooit' taferelen zal ontketenen en misschien, op een dag wel een hond vanuit het niets grijpt. Krijgt ie dus de kans niet voor.
Maakt mij dat een goede hondenbaas? Niet per-sé, ik doe mijn best, maar heb ook heel veel fouten gemaakt.
-Te lang bij een foute puppy-cursus gezeten. Door mijn onzekerheid heb ik dat té lang aangekeken. Wij zijn opgestapt op het moment dat Aiko's broertje, een pup van 12 weken, door een van de cursusleiders over het veld vloog onder het mom van: 'Wij houden niet van eigenwijsjes, dat krijgen wij er wel uit.' Baasje van de pup en pup zelf gingen lekker met ons mee en zijn ook nooit meer terug gekomen.
SPIJT dat ik heb van die beslissing om lukraak bij de eerste de beste dichtsbijzijnste club binnen te wandelen zonder eerst onderzoek te hebben gedaan. Doe ik nooit meer.
-Ik stam nog uit de tijd van dat de pup beneden in de bench moet slapen en ongeacht wat voor kermis die ervan maakt: Je blijft boven.
De eerste nacht ging geweldig. Ik sliep op de bank, en Aiko naast me in de bench.
de tweede en derde nacht was een hel. Ben beneden gebleven omdat Aiko van pure paniek haast zijn tandjes kapot beet om maar uit die bench te kunnen ontsnappen.
Dankzij tips van mensen hier op het forum is die bench mee naar boven gegaan en heeft Aiko heerlijk naast ons op de slaapkamer gebleven. Vanuit het niets kon ie na een paar weken gewoon beneden blijven. Beste tip ooit!
-Ik ben in het begin VEEL te streng voor Aiko geweest en heb hem veel te dicht op zijn huid gezeten, waardoor ik niet echt van de oh-zo-belangrijke puppytijd genoten heb. Het zou mij niet overkomen dat ik een Akita zou hebben die herplaatst zou worden omdat ie geen strikte opvoeding gehad zou hebben. Als ik meer naar de hond zelf zou hebben gekeken, zou ik allang gezien hebben wat een zacht, lief gouden hartje hij heeft en dat ik heus wel iets losser met hem mocht zijn.
En natuurlijk is ie bij tijd en wijlen een regelrechte ramp. Hij is dominant ten opzichte van andere honden en heeft soms heel vervelende maniertjes om aandacht te trekken. Maar ik kan niet meer zonder hem, en ik mag graag geloven dat hij ook niet meer zonder mij kan, al heb ik bij het laatste soms ernstige twijfels.
).
die naast het werken gewoon zorgt dat de honden niets te kort komen. Want niet iedereen heeft de luxe thuis te kunnen blijven. En als je die luxe wél hebt is dat geen garantie dat je meer doet met je hond.